Hormony są wytwarzane w przysadce mózgowej.

Przysadka składa się z trzech płatów: przedniego, pośredniego i tylnego.

Przednie i środkowe płaty łączy wspólna nazwa - gruczolakowłókniak, a tylna - neurohypofiza.

Przednia przysadka mózgowa

Wszystkie hormony płata przedniego są substancjami o charakterze białkowym (peptydy, białka, glikoproteiny).

Hormony przedniego płata przysadki:

1. Hormon wzrostu (STH, hormon wzrostu, hormon wzrostu). Ten hormon o charakterze białkowym (191 aminokwasów) 1) stymuluje syntezę białka w narządach i tkankach, 2) wspomaga wykorzystanie aminokwasów, 3) zwiększa różnicowanie i dojrzewanie komórek. STH ma wyraźną specyficzność gatunkową. STH odnosi się do hormonów efektorowych, jak jego działanie w przeważającej części jest skierowane na funkcjonalne systemy docelowe, a nie przez hormony pośrednie. Realizuje swoje efekty poprzez promocje. substancją syntetyzowaną w wątrobie jest somatomedyna. Działanie STH wymaga obecności węglowodanów i insuliny.

Przy nadmiarze STH w dzieciństwie rozwija się gigantyzm (wzrost - ponad 2 metry, siła fizyczna mięśni nie zawsze odpowiada długości dźwigni - niezdarność, zmęczenie).

Z niedoborem w dzieciństwie, karłowatość przysadki, karłowatość przysadki (niski wzrost - 90-100 cm, w przeciwieństwie do kretynizmu, są psychicznie pełne, liczba ta jest proporcjonalnie rozwinięta).

Przy nadmiarze GH w stanie dorosłym rozwija się akromegalia choroby (wzrost tak zwanych kończyn: żuchwy, brwi, dłoni, stóp).

Rozporządzenie: GT (somatoliberina i somatostatyna).

2. Hormony gonadotropowe. Do hormonów gonadotropowych należą hormony przysadkowe (FSH) i hormony luteinizujące (LH). Po usunięciu płata przedniego GF obserwuje się zanik gonad.

U kobiet FSH stymuluje dojrzewanie pęcherzyków w jajnikach. Ten proces jest całkowicie przeprowadzany w obecności PH. Hormon luteinizujący (LH) sprzyja pękaniu pęcherzyka i uwalnianiu jaja z jajnika, tj. stymuluje proces owulacji. W drugiej połowie cyklu LH stymuluje rozwój ciałka żółtego w jajnikach.

U mężczyzn FSH stymuluje rozwój kanalików nasiennych, spermatogenezę i wzrost prostaty.

LH jest niezbędny do tworzenia męskich hormonów płciowych.

Rodzaj wydzielania FSH i LH u mężczyzn jest toniczny, u kobiet - cykliczny. Hormony te należą do grupy hormonów gruczołowych, tj. wpływają na inne obwodowe gruczoły wydzielania wewnętrznego.

FSH i LH nie mają specyficzności płciowej, tj. są takie same dla mężczyzn i kobiet.

Rozporządzenie: GT (follyberin i luliberin).

3. Prolaktyna (hormon luteotropowy, mammotropina). To jest białkowy hormon efektorowy (199 aminokwasów).

- stymuluje wzrost gruczołów sutkowych;

- zwiększa produkcję mleka przez gruczoły sutkowe (hormon laktogenny);

- stymuluje wzrost i dojrzewanie ciałka żółtego w jajnikach (hormon luteotropowy);

- zmniejsza wychwyt glukozy przez tkanki, co powoduje wzrost poziomu glukozy we krwi (hiperglikemia);

- stymuluje syntezę białek, wzrost włosów na głowie.

Jego stężenie we krwi znacznie wzrasta (ponad 50 razy) pod koniec ciąży i bezpośrednio po porodzie.

Regulacja: poprzez GT i odruch (prolaktoliberina i prolaktostatyna).

4. Hormon stymulujący tarczycę (tyreotropina) - jest glikoproteiną. Należy do grupy hormonów gruczołowych.

- stymuluje wzrost tarczycy;

- reguluje produkcję i wydzielanie hormonów tarczycy;

- przyczynia się do akumulacji jodu w tarczycy.

Regulacja: poprzez GT (tyroliberin) i odruchowo (zimno stymuluje produkcję).

5. Hormon adrenokortykotropowy (ACTH) - odnosi się do grupy hormonów gruczołowych. Jest to polipeptyd (39 reszt aminokwasowych) o minimalnej specyficzności gatunkowej.

Usunięciu przedniego płata GF towarzyszy zanik fasciculum i, w mniejszym stopniu, stref kłębuszkowych kory nadnerczy. To jest punkt zastosowania ACTH.

Wydzielanie ACTH przez przysadkę mózgową jest zwiększone przez ekspozycję na wszystkie ekstremalne bodźce powodujące stan napięcia w ciele. ACTH, działając na nadnercza, powoduje wzrost produkcji glukokortykoidów, a także w pewnym stopniu minerokortykoidów.

Regulując produkcję i uwalnianie glukokortykoidów, ACTH powoduje te same efekty (bierze udział w mechanizmach stresowych, stymuluje rozpad białek na aminokwasy, glikogen na glukozę, hamuje syntezę białek, zwiększa rozpad tłuszczów), tj. ma działanie kataboliczne.

Regulowany przez: poziom adrenaliny we krwi (czynnik wyjściowy); Czynniki uwalniające GT (kortykoliberyna).

Pośrednia przysadka mózgowa

Hormon pośredni, hormon melanocytostymulujący, jest wytwarzany w tym płacie. Jest hormonem efektorowym.

W ciepłokrwistym MCSC: stymuluje aktywność aparatu wykrywającego światło i kolor oczu; promuje ciemną adaptację; - zwiększa ostrość widzenia, bierze udział w sezonowych zmianach pigmentacji skóry i futra, zwiększa syntezę melaniny (pigmentu skóry);

Regulacja: Czynniki uwalniające GT (melanostatyna i β-liberina).

Tylna przysadka mózgowa.

Tylny płat przysadki mózgowej (neurohypofiza) składa się z neurogleju (komórki zapalenia przysadki) i pogodnych włókien nerwowych. W neurohypofizie nie ma komórek wydzielniczych. Hormony tylnego płata HF powstają w komórkach nerwowo-wydzielniczych HT (jądra supraoptyczne i jądrokomorowe), są połączone ze specyficznymi białkami-neurofizynami i schodzą do HF wzdłuż włókien nerwowych prądem aksoplazmatycznym. Pod wpływem bodźców zewnętrznych dostają się do krwioobiegu (podobnie jak uwalnianie neuroprzekaźników w PD).

Z tylnej przysadki mózgowej wyizolowano dwa hormony - hormon antydiuretyczny (ADH) i oksytocynę. Oba hormony ze względu na swoją budowę chemiczną są peptydami (oktapeptydy (8), różnią się dwiema resztami aminokwasowymi).

Hormon antydiuretyczny przysadki mózgowej (ADH, wazopresyna)

- hamuje diurezę. Punktem zastosowania hormonu są dystalne zwinięte kanaliki i kanaliki zbierające nefronu. Podczas jego nieobecności rozwija się zespół moczówki prostej (moczówka prosta). W przeciwieństwie do aldosteronu ADH ma bezpośredni wpływ na reabsorpcję wody w nerkach, zwiększając przepuszczalność błon komórkowych. W rezultacie zwiększa się ciśnienie krwi i ciśnienie krwi. w wyższych stężeniach ADH zwiększa napięcie mięśni gładkich naczyń mięśniowych (tętniczek), zwiększając ciśnienie krwi, stąd drugie imię - wazopresyna, stymuluje ośrodek pragnienia, uczestniczy w mechanizmach zapamiętywania, termoregulacji, zachowań emocjonalnych.

Regulacja: - impulsy nerwowe z komórek podwzgórza; zgodnie z zasadą ujemnego sprzężenia zwrotnego (obniżenie BCC i poziomu samego hormonu).

Powoduje rytmiczne skurcze macicy, przyczyniając się do normalnego okaleczenia aktu urodzenia; zwiększa aktywność skurczową przewodów wydalniczych gruczołu sutkowego, przyczyniając się do laktacji w okresie poporodowym. Pod koniec ciąży i po porodzie stężenie hormonu w krwiobiegu znacznie wzrasta, zwiększa się wrażliwość mięśni gładkich na to i bierze udział w mechanizmach zapominania. Regulacja: zgodnie z zasadą sprzężenia zwrotnego, odruchowo (w przypadku podrażnienia otoczki podczas karmienia).

Hormony przysadkowe: ich funkcja i znaczenie dla organizmu

Przysadka mózgowa to niewielki gruczoł dokrewny zlokalizowany w czaszce. Jednak wiele zależy od tego małego narządu, wielkości zaledwie paznokcia dziecka, od aktywności ciała. Można powiedzieć, że jest to centralny gruczoł układu hormonalnego, który reguluje pracę wielu innych gruczołów. Dlatego powinieneś być świadomy hormonów przysadki i ich funkcji..

Gdzie jest przysadka mózgowa?

W środkowej części podstawy czaszki znajduje się kość sferoidalna. W kości tej znajduje się niewielkie wgniecenie zwane siodłem tureckim lub siodłem. A w tureckim siodle znajduje się kolejne wgłębienie - przysadka mózgowa. Przysadka mózgowa znajduje się w tej dolinie. Przysadka mózgowa jest wyrostkiem mózgowym, za pomocą nogi łączy się z półkulami mózgu. Ten gruczoł przypomina owalną formację (jego rozmiar to 10 na 12 milimetrów). Masa przysadki od 5 do 7 mg.

Przysadka mózgowa jest kontrolowana przez część międzymózgowia - podwzgórze. Dlatego przy naruszeniach gruczołu lekarze mówią o odchyleniach w pracy podwzgórzowo-przysadkowego regionu mózgu.

Przysadka mózgowa składa się z dwóch części: gruczolakowatości i neurohipofizy. Z kolei gruczolakowłókniak składa się z przedniego i pośredniego płata gruczołu. Neurohypofiza to tylna przysadka mózgowa..

Za co odpowiada przysadka mózgowa??

Jakie hormony produkuje przysadka mózgowa? Różne płaty przysadki mózgowej mają różne cele. Jeśli adenohypofiza jest w stanie samodzielnie uwalniać substancje, wówczas neurohypofiza jest kumulatywna..

Komórki gruczolakowate wydzielają następujące hormony:

Hormony zwrotne przedniego płata przysadki wpływają na funkcjonowanie innych narządów dokrewnych. Ten rodzaj hormonu wpływa pośrednio na organizm przez inne gruczoły..

Hormony efektorowe przedniego płata przysadki mają bezpośredni wpływ na narządy i tkanki niezwiązane z układem hormonalnym. Adenohypofiza wytwarza następujące hormony zwrotne:

  • tyrotropina lub hormon tyreotropowy (TSH);
  • kortykotropina lub hormon adrenokortykotropowy (ACTH);
  • hormon folikulotropowy (FSH);
  • hormon luteinizujący (LH).

Hormony efektorowe niedoczynności przysadki:

  • hormon wzrostu lub hormon wzrostu (STH);
  • prolaktyna lub hormon luteotropowy (PRL);
  • lipotropina lub hormon lipotropowy (LTH);
  • hormon melanocytostymulujący (MSH).

Wydzielanie zachodzi w specjalnych komórkach gruczolakowłókniaka, a następnie hormony przedostają się do krwioobiegu. Neurohypofiza nie ma komórek wydzielniczych i nie ma zdolności do wytwarzania substancji aktywnych hormonalnie. Może gromadzić tylko hormony podwzgórza, które są przenoszone wzdłuż włókien nerwowych. Wchodzą do krwi, gdy w ciele pojawia się potrzeba ich działania. W neurohypofizie gromadzą się następujące substancje:

Hormony adenohypofizowe

Hormon adrenokortykotropowy (kortykotropina, ACTH)

Kortykotropina jest związkiem białkowym. Stymuluje syntezę glukokortykoidów przez korę nadnerczy. Gdy poziom glukokortykoidów w organizmie osiągnie wystarczająco wysoki poziom, produkcja ACTH spada. Pośrednio ten hormon wpływa zarówno na syntezę mineralokortykoidów, jak i na poziom androgenów..

Produkcja ACTH zależy od substancji powstającej w podwzgórzu - kortykoliberiny. Ponieważ kortykoliberyna jest wytwarzana przez podwzgórze w różnych ilościach w różnych porach dnia, synteza ACTH podlega również codziennym wahaniom z tego powodu.

Zwykle badanie krwi ACTH jest zalecane w przypadku podejrzeń chorób hormonalnych przysadki lub nadnerczy.

Oznaki niskiego poziomu kortykotropiny:

  • apatia, zmęczenie, letarg;
  • niedociśnienie;
  • hipoglikemia;
  • zwiększone stężenie potasu i wapnia we krwi;
  • słaby apetyt.

U dzieci spadek ACTH objawia się następującymi objawami:

  1. Obserwuje się wczesne dojrzewanie.
  2. U dziewcząt wczesnemu dojrzewaniu towarzyszy zwiększony wzrost włosów u mężczyzn i kobiet (hirsutyzm).

Zjawiska redukcji ACTH można zaobserwować przy wtórnej niewydolności kory nadnerczy, guzach nadnerczy, a także przy nadmiernym stosowaniu leków glikokortykoidowych.

Oznaki zwiększonego ACTH:

  • otyłość;
  • czerwona twarz w kształcie księżyca;
  • rozstępy na skórze (rozstępy);
  • nadmierne owłosienie ciała u kobiet;
  • zaskórniki na skórze;
  • naruszenie regularności miesiączki i owulacji u kobiet, upośledzona potencja u mężczyzn;
  • częste infekcje skóry;
  • podwyższony poziom cukru we krwi;
  • wysokie ciśnienie krwi.

ACTH można zwiększyć za pomocą guza przedniej przysadki mózgowej, wrodzonego przerostu nadnerczy, choroby Addisona, a także silnego stresu.

Hormon stymulujący tarczycę

TSH ma stymulujący wpływ na produkcję hormonów tarczycy: trijodotyroniny (T3) i tyroksyny (T4). Czasami w przypadku chorób tarczycy poziom T3 i T4 pozostaje normalny, a zmiany w poziomie TSH stają się pierwszą oznaką utajonej choroby.

Z powodu nadmiernej syntezy TSH mogą wystąpić następujące bolesne objawy:

  • szyja pogrubia, szczególnie z przodu;
  • letarg, powolność, ospałość myślenia;
  • ogólne osłabienie, zmniejszona witalność;
  • obrzęk i bladość skóry;
  • niska temperatura ciała;
  • słaby sen w nocy i senność w ciągu dnia;
  • nadwaga, otyłość.

Takie zjawiska mogą wystąpić przy niedoczynności tarczycy, ostrym niedoborze jodu w organizmie, leczeniu niektórymi lekami hormonalnymi, a także gruczolakach i innych zaburzeniach czynności tarczycy przysadki.

Jeśli u pacjenta wytworzono TSH w niewystarczających ilościach, wówczas niepokoją go następujące zjawiska:

  • nerwowość;
  • drżenie w ciele;
  • częstoskurcz;
  • wysokie ciśnienie krwi;
  • gorączka;
  • bół głowy.

Ten stan nazywa się tyreotoksykozą. Można to zaobserwować w przypadku choroby Basedowa, autoimmunologicznego zapalenia tarczycy, toksycznego wola i guzów tarczycy.

Gonadotropiny

Te hormony przysadki wpływają na funkcjonowanie gruczołów płciowych u mężczyzn i kobiet. Należą do nich FSH (hormon folikulotropowy) i LH (hormon luteinizujący). FSH promuje wzrost komórek jajowych u kobiet i plemników u mężczyzn. A LH stymuluje pękanie pęcherzyków i wzrost ciałka żółtego w drugiej fazie cyklu u kobiet. U mężczyzn LH wpływa na wydzielanie androgenów.

Jeśli u mężczyzn produkcja LH pozostaje prawie niezmieniona, to u kobiet jest bardzo podatna na zmiany w cyklu miesięcznym. W pierwszej fazie cyklu FSH produkowany jest głównie, aw drugiej - LH. Dlatego podczas oddawania krwi na FSH i LH u kobiet należy wziąć pod uwagę dzień cyklu miesiączkowego.

Odchylenia w poziomie hormonów gonadotropinowych przysadki powodują miesiączkę i brak owulacji u kobiet. U mężczyzn upośledzony poziom FSH i LH prowadzi również do niepłodności i upośledzenia funkcji seksualnych. Dzieje się tak zarówno w chorobach przysadki mózgowej, jak i patologii bezpośrednio w gonadach - jajnikach i jądrach. Podczas menopauzy, a także u kobiet w ciąży, poziom FSH jest zawsze wysoki. Jest to uważane za normę fizjologiczną..

Hormon wzrostu lub hormon wzrostu (STH)

STH wpływa na wzrost dziecka. Pod jego wpływem komórki intensywnie wytwarzają białko, które promuje wzrost kości.

W wieku dorosłym kończy się wzrost organizmu, a tkanki przestają reagować na działanie STH. Jednak hormon wzrostu jest również niezbędny dla dorosłego organizmu. Jeśli sprzyja wzrostowi u dzieci, to u dorosłych STH pomaga zachować wytrzymałość kości i mięśni, zapobiega nadmiernemu gromadzeniu się cholesterolu i tłuszczów, a także zapobiega starzeniu się skóry.

Co się stanie, gdy wystąpią nieprawidłowości w poziomie hormonu wzrostu? Wiele zależy od wieku pacjenta..

Jeśli tak się stanie w dzieciństwie, gdy ciało wciąż rośnie, wówczas odchylenia w poziomie STH wpłyną na rozwój człowieka. Jeśli dziecko ma niedobór STH, objawia się to bardzo małym wzrostem, przy zachowaniu proporcji ciała. Istnieje choroba - karłowatość przysadki (karłowatość). A nadmiar STH u dzieci prowadzi do gigantyzmu. W przypadku tej choroby wysokość osoby jest zbyt wysoka, może osiągnąć 2,5 metra.

U dorosłych zwiększona synteza STH prowadzi do akromegalii. W przypadku tej choroby dochodzi do nieproporcjonalnego wzrostu dłoni, stóp i brody. Możliwy jest również wzrost narządów wewnętrznych. Zwykle przyczyną akromegalii jest gruczolak przysadki.

Zmniejszenie hormonu wzrostu u dorosłych zwykle nie objawia się żadnymi objawami klinicznymi..

Prolaktyna (PRL)

Wraz z gonadotropinami prolaktyna wpływa na cykl miesiączkowy i funkcje rozrodcze kobiet. Promuje produkcję progesteronu i tworzenie ciałka żółtego. Prolaktyna stwarza warunki dla zdrowego dziecka dla kobiet w ciąży. Podczas karmienia piersią PRL stymuluje wytwarzanie mleka w gruczołach mlecznych..

U mężczyzn PRL reguluje syntezę plemników, androgenów i wydzielanie prostaty. Wraz ze wzrostem prolaktyny mężczyźni i kobiety skarżą się na ból głowy, a także możliwe są zaburzenia widzenia. Często obserwuje się niepłodność. U kobiet wysoki poziom prolaktyny prowadzi do uwalniania mleka z sutków (u kobiet nie karmiących piersią), rzadkich miesiączek, au mężczyzn zaburzenie erekcji i powiększenie gruczołów sutkowych. Takie zjawiska nazywane są hiperprolaktynemią i można je zaobserwować w przypadku guza przysadki (prolactinoma), niedoczynności tarczycy, anoreksji i zespołu policystycznych jajników..

Zmniejszona prolaktyna zwykle nie wykazuje żadnych objawów klinicznych. Niska prolaktyna jest uważana za opcję normalną w wynikach analizy. Jednak nadal warto zbadać, aby wykluczyć dysfunkcję przysadki mózgowej.

Hormon lipotropowy (LTH)

Dopiero niedawno naukowcy odkryli, że przysadka mózgowa uwalnia hormon lipotropinę. Wpływa na proces podziału tłuszczów (lipidów). Hormon lipotropowy zapobiega tworzeniu się i gromadzeniu tłuszczów w tkankach. Lipotropina dzieli się na beta-lipotropinę i gamma-lipotropinę. Obie substancje tworzą się w środkowym płacie przysadki mózgowej; ich działanie jest podobne.

Brak lipotropiny może prowadzić do otyłości, a jej nadmiar może prowadzić do wyczerpania. Analogi lipotropin stosowane w dietach do odchudzania.

Hormon melanocytostymulujący (MSH)

Ten hormon wpływa na kolor skóry. MSH stymuluje tworzenie pigmentu skórnego - melaniny. MSH może zabarwić skórę w ciemniejszym kolorze i uczynić ją odporną na działanie promieni słonecznych. Hormon ten powoduje brązowienie skóry u pacjentów z chorobą Addisona i powstawanie plam starczych u kobiet w ciąży..

Przyjmuje się, że nadmiar MSH może prowadzić do złośliwego zwyrodnienia melanocytów i powstania guza - czerniaka.

Hormony neurohypofizy

Wazopresyna

Główną funkcją wazopresyny jest wpływ na funkcjonowanie nerek i metabolizm płynów w organizmie. Ten hormon zatrzymuje płyn. Dlatego inną nazwą wazopresyny jest hormon antydiuretyczny. Gdy ciało traci dużo płynu, wazopresyna jest uwalniana do krwioobiegu. Może być pod następującymi warunkami:

  • odwodnienie;
  • przyjmowanie leków moczopędnych;
  • krwawienie;
  • spadek ciśnienia krwi.

Przy niedoborze wazopresyny występuje choroba - moczówka prosta. Głównym objawem tej choroby jest nadmierne oddawanie moczu, w dniu, w którym nerki mogą wydalać do 10-20 litrów moczu. Przyczyną tego stanu mogą być guzy lub uszkodzenie przysadki mózgowej..

Nadmiar wazopresyny powoduje rzadką chorobę - zespół Parkhona. W przypadku tej choroby dochodzi do utraty sodu i zatrzymywania płynów, co prowadzi do zatrucia organizmu wodą. Guzy płuc, mukowiscydoza, choroby mózgu, a także stosowanie niektórych leków prowadzą do tego stanu..

Oksytocyna

Oksytocyna ułatwia poród u kobiet, przyczyniając się do wzrostu skurczów macicy podczas porodu. Wraz z prolaktyną hormon ten stymuluje syntezę mleka u matek karmiących. W ostatnich latach odkryto wpływ oksytocyny na sferę psycho-emocjonalną. Naukowcy uważają, że to oksytocyna jest odpowiedzialna za poczucie przywiązania i komfort psychiczny osoby.

Nadmiar tego hormonu może spowodować poronienie u kobiety w ciąży lub spowodować przedwczesne porody. Brak oksytocyny prowadzi do słabej porodu i masywnego krwawienia podczas porodu. Dlatego syntetyczny analog tego hormonu jest stosowany w położnictwie w celu stymulowania porodu.

Hormony przedniej przysadki (gruczolakowłókniak) i tylnej (neurohypofizy) przysadki mózgowej i ich funkcje

Przysadka mózgowa znajduje się w kieszeni kostnej (tureckie siodło) na dolnej powierzchni mózgu i jest bezpośrednio połączona z podwzgórzem mózgu.

Krótka, ale złożona sieć naczyń krwionośnych zwana systemem portalowym rozciąga się od podwzgórza do przysadki mózgowej.

Jest to jedno z ważnych połączeń, poprzez które układ nerwowy kontroluje produkcję hormonów w przysadce mózgowej i innych gruczołach dokrewnych..

System portalowy przenosi małe cząsteczki peptydu zwane hormonami uwalniającymi, które są wydzielane przez komórki nerwowo-wydzielnicze w podwzgórzu bezpośrednio do przysadki mózgowej.

Przysadka mózgowa wytwarza również hormony zwane hormonami zwrotnymi (szlakami), które regulują produkcję hormonów przez wiele innych gruczołów wydzielania wewnętrznego w organizmie..

Przysadka mózgowa jest powszechnie nazywana „główną gruczołem” układu hormonalnego.

Przysadka mózgowa składa się z dwóch gruczołów:

  • płat przedni - gruczolakowłókniak,
  • płat tylny - neurohypofiza.

Podczas rozwoju ludzkiego zarodka przednia przysadka mózgowa powstaje z komórek ściany grzbietowej jamy ustnej, które migrują do mózgu.

Tylna część przysadki mózgowej jest utworzona z tkanki nerwowej mięśnia mózgowego.

Hormony przedniego i tylnego przysadki mózgowej i ich narządów docelowych

Hormony przysadkowe i ich funkcje

Dwie części przysadki mózgowej wytwarzają szereg hormonów, które działają na różne gruczoły wydzielania wewnętrznego lub komórki..

Hormony przedniego płata przysadki - gruczolakowłókniak:

  1. Hormon adrenokortykotropowy (ACTH)
  2. Hormon stymulujący tarczycę (TSH)
  3. Hormon luteinizujący (LH)
  4. Hormon folikulotropowy (FSH)
  5. Prolaktyna (PRL)
  6. Hormon wzrostu (STH, somatropina)
  7. Hormon stymulujący melanocyty (MSH)

Hormony tylnej przysadki mózgowej - neurohypofiza:

  1. Hormon antydiuretyczny (ADH, wazopresyna)
  2. Oksytocyna

Funkcje i hormony przedniego płata przysadki mózgowej

Cztery tropikalne hormony adenohypofizy to hormon tarczycy, hormon folikulotropowy (FSH), hormon luteinizujący (LH) i hormon adrenokortykotropowy (ACTH).

Hormon adrenokortykotropowy

Hormon adrenokortykotropowy stymuluje nadnercza do hormonu zwanego kortyzolem.

ACTH jest również znany jako kortykotropina.

Hormon stymulujący tarczycę

Hormon stymulujący tarczycę stymuluje wydzielanie tarczycy przez tarczycę.

TSH znany również jako tyreotropina.

Hormony luteinizujące i folikulotropowe

Hormony luteinizujące i folikulotropowe kontrolują funkcjonowanie narządów rozrodczych i cechy płciowe. Pobudzają jajniki do produkcji estrogenu i progesteronu, a także jąder do produkcji testosteronu i nasienia.

LH i FSH są wspólnie znane jako gonadotropiny (gonadotropiny).

Hormon luteinizujący jest również określany jako hormon stymulujący komórki śródmiąższowe (ICSH) u mężczyzn..

Hormon stymulujący melanocyty

Dokładna rola hormonu stymulującego melanocyty u ludzi nie jest znana..

Funkcje i działanie hormonu wzrostu (hormonu wzrostu, HGH)

Hormon wzrostu stymuluje wzrost ciała poprzez zwiększenie:

  1. Wchłanianie wapnia w jelitach
  2. Podział i rozwój komórek (szczególnie w kościach i chrząstce)
  3. Synteza białek i metabolizm lipidów
  4. Uwalnianie kwasów tłuszczowych z komórek tłuszczowych i przyspieszenie ich konwersji do fragmentów, które następnie mogą tworzyć acetyl CoA, który będzie wykorzystywany jako źródło energii dla organizmu.

Hormon wzrostu hamuje również glikolizę i zwiększa produkcję glikogenu w wątrobie..

W ten sposób hormon wzrostu pomaga zachować białka i węglowodany, a także poprawia wykorzystanie lipidów jako źródła energii do funkcjonowania komórek..

Okres półtrwania somatotropiny wynosi około 20 godzin po wydzieleniu, po czym nie jest już chemicznie aktywny.

Hormon wzrostu, działający jak hormon tropikalny, uruchamia produkcję czynników wzrostu w wątrobie i innych tkankach. Te czynniki wzrostu (składające się z cząsteczek białka) przedłużają wpływ hormonu wzrostu na kości i chrząstkę..

Poziom hormonu wzrostu zwykle maleje z wiekiem. Zmniejszona synteza białek może powodować pewne charakterystyczne oznaki starzenia, takie jak zmniejszona masa mięśniowa i zmarszczki..

Karłowatość

Niewystarczająca produkcja hormonu wzrostu w dzieciństwie prowadzi do rozwoju stanu zwanego karłowatością.

Gigantyzm

Nadmierny poziom hormonu wzrostu przed okresem dojrzewania powoduje zaburzenie zwane gigantyzmem.

Akromegalia

Nadmierna produkcja hormonu wzrostu u dorosłych powoduje akromegalię, której objawami są nadmierne pogrubienie tkanki kostnej.

Hormonalna prolaktyna - funkcja i wydzielanie

Hormon prolaktyna jest hormonem niesteroidowym wytwarzanym przez przednią przysadkę mózgową, w znacznie mniejszych ilościach przez układ odpornościowy, mózg i macicę.

Prolaktyna stymuluje rozwój tkanki piersi i produkcję mleka (laktogeneza).

Podwzgórzowa regulacja produkcji prolaktyny jest niezwykła. Podwzgórze wydziela neuroprzekaźnik dopaminę, która hamuje, ale nie stymuluje, wytwarzanie i wydzielanie prolaktyny przez przysadkę mózgową. Przerwanie połączenia między podwzgórzem a przysadką mózgową prowadzi do wzrostu produkcji prolaktyny.

Po urodzeniu stymulacja zakończeń nerwowych w sutkach podczas karmienia piersią powoduje również wydzielanie hormonów wydzielających prolaktynę przez podwzgórze. Ten odruch kręgosłupa (znany jako odruch neuroendokrynny) stymuluje produkcję prolaktyny.

Wzrost poziomu estrogenu stymuluje również produkcję prolaktyny w późnej ciąży, aby przygotować gruczoły sutkowe do laktacji po porodzie.

Podwyższony poziom prolaktyny podczas ciąży również hamuje owulację, hamując produkcję hormonu luteinizującego.

Funkcje i hormony tylnej przysadki mózgowej

Tył przysadki składa się z wydzielniczych komórek nerwowych, które powstają w podwzgórzu.

Dwa hormony, oksytocyna i hormon antydiuretyczny (ADH), są wytwarzane przez wydzielnicze komórki nerwowe w podwzgórzu. Hormony te migrują w dół aksonów do tkanek tylnej przysadki mózgowej, gdzie są przechowywane, a następnie uwalniane.

Hormon antydiuretyczny (ADH, wazopresyna)

Wazopresyna reguluje stężenie sodu we krwi.

Wyspecjalizowane komórki podwzgórza, zwane komórkami osmoreceptorów, kontrolują stężenie jonów sodu we krwi. Wzrost sodu powoduje wydzielanie wazopresyny. W nerkach hormon antydiuretyczny zwiększa przepuszczalność wody ścian dystalnych kanalików. Zwiększa to szybkość ponownego wchłaniania wody z powrotem do krwioobiegu i wytwarza bardziej skoncentrowany mocz..

Ponieważ alkohol hamuje wydzielanie wazopresyny, spożycie alkoholu prowadzi do produkcji bardziej rozcieńczonego moczu przez nerki.

Przysadka mózgowa wydziela również wazopresynę w odpowiedzi na obniżenie ciśnienia krwi w wyniku utraty krwi z podartych lub uszkodzonych naczyń krwionośnych. Wazopresyna stymuluje zwężenie uszkodzonych tętnic, co zmniejsza utratę krwi i zwiększa ciśnienie krwi. Mechanizmy te pomagają utrzymać odpowiedni dopływ krwi do narządów i tkanek, zmniejszając potencjalne uszkodzenie komórek..

Zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego

Niewystarczająca produkcja hormonu antydiuretycznego może powodować moczówki prostej. Objawy tego zaburzenia endokrynologicznego obejmują zwiększone pragnienie i odwodnienie, tworzenie nienormalnie dużych objętości bardzo rozcieńczonego moczu oraz powiększenie pęcherza.

Nienormalnie wysoki poziom hormonu antydiuretycznego powoduje, że nerki zatrzymują wodę i wytwarzają bardziej skoncentrowany mocz. Zwiększa to objętość krwi i zmniejsza stężenie sodu we krwi. Utrata sodu może powodować pobudzenie włókien nerwowych i tkanki mięśniowej..

Funkcje oksytocyny podczas porodu

U kobiet hormon oksytocyna odgrywa ważną rolę podczas porodu i po nim..

Hormon oksytocyna powoduje skurcz mięśni podczas porodu i sprzyja uwalnianiu mleka z piersi. Oksytocyna stymuluje mięśnie macicy do kurczenia się coraz bardziej. Każda redukcja zwiększa stymulację receptorów ciśnienia i uwalnianie większej ilości oksytocyny. Ta pozytywna opinia kończy się wraz z narodzinami dziecka..

Podczas karmienia piersią dziecko inicjuje odruch „ssania”. Odruch ten powoduje wydzielanie oksytocyny. Oksytocyna stymuluje skurcz mięśni gładkich przewodów sutkowych, co powoduje uwalnianie mleka z gruczołów sutkowych.

Adenohypofiza: co produkują hormony?

Układ hormonalny jest złożoną, wzajemnie połączoną pracą wielu narządów, które wzajemnie regulują swoje działania. Głównym z nich jest układ podwzgórzowo-przysadkowy, zwłaszcza gruczolakowłókniak, który determinuje aktywność innych gruczołów dokrewnych wraz z hormonami.

Struktura przysadki mózgowej

Przysadka mózgowa to gruczoł dokrewny, który znajduje się u podstawy czaszki w specjalnie wyznaczonym dla niej miejscu, tureckim siodle. Jego waga i rozmiar są bardzo małe, ale ma ogromny wpływ na całe ciało. Żelazo jest dostarczane z dużą liczbą naczyń.

Histologia pokazuje, że w przysadce mózgowej wyróżnia się 2 główne płaty - przedni i tylny. Są również nazywane adenohypofizą i neurohypofizą. Również najmniejsza część pośrednia jest rozpatrywana osobno, która jest częściowo połączona z plecami i wydziela tylko jeden hormon - stymulujący melanocyty, odpowiedzialny za aktywność melaniny w ciele.

Więcej szczegółów na temat hormonów przysadki opisano w artykule..

Struktura adenohypofizy opiera się na różnych funkcjach różnych rodzajów komórek. Przednia przysadka mózgowa ma niejednorodną strukturę. Wyróżnia kilka rodzajów komórek gruczołowych, które wydzielają tylko niektóre związane z nimi hormony..

Komórki adenohypofizy są następujące:

  • Somatotrofy. Wydzielają hormon wzrostu lub hormon wzrostu. Komórki te stanowią około 50% całego przedniego płata przysadki mózgowej..
  • Laktotrofy. Są odpowiedzialne za wydzielanie prolaktyny. Komórki te stanowią około 20% całości.
  • Kortykotrofy. Syntetyzują ACTH (hormon adrenokortykotropowy). Stanowią one około 20% całkowitej masy komórek.
  • Tyreotrofy. Komórki te wydzielają TSH (hormon stymulujący tarczycę).
  • Gonadotrofy. Wydzielają gonadotropiny - FSH (hormon folikulotropowy) i LH (hormon tyuteinizujący). Komórki te zajmują około 10-15% całkowitej adenohypofizy.

Regulacja funkcji gruczolakoraka odbywa się w podwzgórzu. Zabezpiecza hormony trylizujące, które z kolei hamują lub stymulują wydzielanie hormonów zwrotnych płata przedniego..

Również wazopresyna i oksytocyna są wydzielane do podwzgórza. Hormony te dzielą się na tylną przysadkę mózgową i gromadzą się w niej, wydzielając w razie potrzeby.

Adenohypofiza: główne hormony

W przedniej części przysadki syntetyzuje się 6 głównych hormonów, które są podzielone na 3 grupy zgodnie z ich strukturą biochemiczną:

  • Białko. Należą do nich hormon wzrostu i prolaktyna..
  • Glikoproteiny. Są to hormony takie jak TSH, FSH i LH.
  • Pochodne proopiomelanokortyny (POMK). Ta grupa obejmuje hormon adrenokortykotropowy..

Hormony adenohypofizy wpływają na organizm ludzki w następujący sposób:

  • Hormon wzrostu (hormon wzrostu, STH). Odpowiada za wzrost i proliferację kości i chrząstki, zapewniając proporcjonalny wzrost organizmu w dzieciństwie i okresie dojrzewania. Ponadto hormon wzrostu wpływa na poziom glukozy we krwi. Stymuluje jego syntezę, przyspieszając rozkład glikogenu. STH odpowiada również za syntezę białek, nie gromadząc przy tym tłuszczów. Komórki wydzielające hormon wzrostu zajmują prawie całą lewą połowę gruczołu. Nadczynność gruczolaka przysadki ze zwiększonym wydzielaniem hormonu wzrostu prowadzi do gigantyzmu lub akromegalii. W przypadku gigantyzmu obserwuje się zwiększony wzrost dziecka, a przy akromegalii nieproporcjonalny wzrost niektórych części ciała w wieku dorosłym.
  • Prolaktyna. Ten hormon w największej ilości jest uwalniany podczas ciąży. Zapewnia zmiany fizjologiczne w gruczołach mlecznych, zwiększając w nich ilość tkanki gruczołowej. Jego najważniejszym efektem jest stymulacja produkcji pełnego mleka w piersi po porodzie. Prolaktyna wpływa również na ciałko żółte, które tworzy się w jajnikach przy braku ciąży. W okresie poporodowym wydzielanie tego hormonu zapewnia fizjologiczny brak miesiączki (brak miesiączki).
  • Hormon stymulujący tarczycę (TSH). Wpływa bezpośrednio na tarczycę. Ze względu na wpływ tyrotropiny zwiększa się. Również 2 główne hormony - trijodotyronina (T3)) i wolna tyroksyna (T4) Tyrotropina również częściowo zwiększa wydzielanie prolaktyny. Optymalna produkcja TSH zapewnia normalne funkcjonowanie tarczycy i stabilizuje główny metabolizm w organizmie. Ze zwiększonym wydzielaniem może rozwinąć się nadczynność tarczycy lub tyreotoksykoza, a przy niewystarczającej - niedoczynność tarczycy.
  • Hormon folikulotropowy (FSH, folitropina) U kobiet zwiększa wzrost i dojrzewanie pęcherzyków w jajnikach, a także przygotowuje macicę do uwolnienia jaja. Ponadto stymuluje syntezę i produkcję estrogenu. Najwyższe stężenie hormonu folikulotropowego we krwi obserwuje się w pierwszej połowie cyklu miesiączkowego. U mężczyzn odpowiada za wzrost jąder, syntezę i wydzielanie androgenów, produkcję testosteronu i spermatogenezę.
  • Hormon luteinizujący (LH, lutropina). U kobiet zwiększa syntezę i wydzielanie progesteronu. Jest to także główny hormon, w którym uczestniczy owulacja. W ciele kobiety największą zawartość obserwuje się w środku cyklu miesiączkowego przez 24-36 godzin. U mężczyzn lutropina zapewnia syntezę i wydzielanie testosteronu, a także uwalnianie nasienia.
  • Hormon adrenokortykotropowy (ACTH, kortykotropina). Działa bezpośrednio na 3 strefy nadnerczy - kłębuszkowe, pęczkowe i siatkowe, stymulując produkcję mineralokortykoidów, glukokortykoidów i steroidowych hormonów płciowych (estrogenów i androgenów). Kortykotropina wpływa również na obszar mózgu, który jest odpowiedzialny za wydzielanie hormonów stresu - adrenaliny i noradrenaliny. Ponadto hormon obniża poziom glukozy we krwi, jednocześnie zwiększając poziom insuliny..

Hormony adenohypofizy wpływają na wszystkie układy narządów. Dlatego przy diagnozowaniu jakiejkolwiek patologii hormonalnej gruczoł ten musi zostać zbadany.

Wpływ przysadki mózgowej na ludzką twarz

Ten artykuł otworzy pytanie, czym jest przysadka mózgowa. Neuroendokrynne centrum mózgu - przysadka mózgowa - odgrywa największą rolę w formacji i formacji. Ze względu na rozwiniętą strukturę i połączenia numeryczne przysadka mózgowa wraz z układami hormonalnymi ma silny wpływ na wygląd człowieka. Przysadka mózgowa ma wiadomości z nadnerczy i tarczycy, wpływa na aktywność żeńskich hormonów płciowych, kontaktuje się ze podwzgórzem i oddziałuje bezpośrednio z nerkami.

Struktura

Przysadka mózgowa jest częścią układu podwzgórze-przysadka mózgowa. To powiązanie jest decydującym składnikiem aktywności układu nerwowego i hormonalnego człowieka. Oprócz bliskości anatomicznej przysadka mózgowa i podwzgórze są ściśle powiązane funkcjonalnie. W regulacji hormonalnej istnieje hierarchia gruczołów, w której na wysokości pionu znajduje się główny regulator aktywności hormonalnej - podwzgórze. Wyróżnia dwa rodzaje hormonów - liberiny i statyny (czynniki uwalniające). Pierwsza grupa zwiększa syntezę hormonów przysadkowych, a druga hamuje. W ten sposób podwzgórze w pełni kontroluje przysadkę mózgową. Ten ostatni, otrzymując dawkę liberin lub statyn, syntetyzuje substancje niezbędne dla organizmu lub odwrotnie - zatrzymuje ich produkcję.

Przysadka mózgowa znajduje się na jednej ze struktur podstawy czaszki, a mianowicie na tureckim siodle. Jest to mała kieszonka na kości umieszczona na ciele kości sferycznej. Pośrodku tej kieszeni znajduje się dołu przysadki, chronione z tyłu, z przodu guzem siodła. W dolnej części tylnej części siodła znajdują się rowki zawierające wewnętrzne tętnice szyjne, których gałąź - dolna tętnica przysadki - zasila dolny wyrostek mózgowy.

Adenohypofiza

Przysadka mózgowa składa się z trzech małych części: gruczolakowłókniaka (przedniego), płata pośredniego i neurohipofizy (tylnej). Średni płat jest blisko pochodzenia przedniego i pojawia się jako cienka przegroda oddzielająca dwa płaty przysadki mózgowej. Niemniej jednak specyficzna aktywność hormonalna warstwy sprawiła, że ​​specjaliści wyróżniają ją jako oddzielną część dolnego wyrostka mózgowego.

Adenohypofiza składa się z poszczególnych rodzajów komórek hormonalnych, z których każda wydziela swój własny hormon. W endokrynologii istnieje koncepcja narządów docelowych - zestawu narządów, które są celami ukierunkowanej aktywności poszczególnych hormonów. Tak więc płat przedni wytwarza hormony zwrotne, to znaczy te, które wpływają na gruczoły poniżej w hierarchii pionowego układu aktywności hormonalnej. Sekret wytwarzany przez gruczolakowłókniaka inicjuje pracę konkretnego gruczołu. Ponadto, zgodnie z zasadą sprzężenia zwrotnego, przód przysadki, otrzymujący zwiększoną ilość hormonów z pewnego gruczołu z krwią, zawiesza swoją aktywność.

Neurohypofiza

Ta część przysadki mózgowej znajduje się z tyłu. W przeciwieństwie do przedniej części, gruczolakowłókniaka, neurohypofiza jest nie tylko funkcją wydzielniczą, ale działa również jako „pojemnik”: hormony podwzgórza schodzą do neurohypofizy wzdłuż włókien nerwowych i są tam przechowywane. Tylna część przysadki mózgowej składa się z ciałka nerwowego i nerwowo-wydzielniczego. Hormony przechowywane w neurohypofizie wpływają na wymianę wody (równowaga woda-sól) i częściowo regulują napięcie małych tętnic. Ponadto tajemnica tylnej części przysadki mózgowej jest aktywnie zaangażowana w proces porodu kobiet.

Udział pośredni

Ta struktura jest reprezentowana przez cienką wstążkę z występami. Środkowa część przysadki przedniej i przedniej jest ograniczona do cienkich kulek warstwy łącznej zawierającej małe naczynia włosowate. Rzeczywista struktura płata pośredniego składa się z pęcherzyków koloidalnych. Sekret środkowej części przysadki określa kolor osoby, ale nie determinuje różnicy w kolorze skóry różnych ras.

Lokalizacja i rozmiar

Przysadka mózgowa znajduje się u podstawy mózgu, a mianowicie na jej dolnej powierzchni w dolnej części tureckiego siodła, jednak nie jest częścią samego mózgu. Rozmiar przysadki mózgowej nie jest taki sam u wszystkich ludzi, a jego rozmiar zmienia się indywidualnie: średnia długość sięga 10 mm, wysokość do 8-9 mm, szerokość nie przekracza 5 mm. Pod względem wielkości przysadka mózgowa przypomina przeciętnego grochu. Masa dolnego wyrostka mózgowego wynosi średnio do 0,5 g. Podczas ciąży i po niej wielkość przysadki ulega zmianom: gruczoł wzrasta i po porodzie nie wraca do wymiarów odwrotnych. Takie zmiany morfologiczne są związane z aktywną aktywnością przysadki mózgowej w okresie procesów macierzyńskich..

Funkcje przysadki mózgowej

Przysadka mózgowa pełni wiele ważnych funkcji w ludzkim ciele. Hormony przysadkowe i ich funkcje stanowią najważniejsze pojedyncze zjawisko w każdym żywym rozwiniętym organizmie - homeostazę. Dzięki swoim systemom przysadka mózgowa reguluje tarczycę, przytarczycę, nadnercza, kontroluje stan równowagi wodno-solnej i stan tętniczek poprzez specjalną interakcję z układami wewnętrznymi i środowiskiem zewnętrznym - informacje zwrotne.

Przednia przysadka mózgowa reguluje syntezę następujących hormonów:

Kortykotropina (ACTH). Hormony te są stymulantami kory nadnerczy. Przede wszystkim hormon adrenokortykotropowy wpływa na tworzenie kortyzolu, głównego hormonu stresu. Ponadto ACTH stymuluje syntezę aldosteronu i deoksykortykosteronu. Hormony te odgrywają ważną rolę w tworzeniu ciśnienia krwi ze względu na ilość krążącego składnika wody we krwi. Kortykotropina ma również niewielki wpływ na syntezę katecholamin (adrenaliny, noradrenaliny i dopaminy).

Hormon wzrostu (somatotropina, STH) jest hormonem wpływającym na wzrost człowieka. Hormon ma tak specyficzną strukturę, dzięki czemu wpływa na wzrost prawie wszystkich rodzajów komórek w ciele. Proces wzrostu somatotropiny zapewnia poprzez anabolizm białek i zwiększoną syntezę RNA. Ponadto ten hormon bierze udział w transporcie substancji. Najbardziej wyraźny wpływ STH na kości i chrząstkę.

Tyrotropina (TSH, hormon stymulujący tarczycę) ma bezpośrednie połączenia z tarczycą. Sekret ten inicjuje reakcje metaboliczne za pomocą komunikatorów komórkowych (w biochemii, przekaźników wtórnych). Wpływając na strukturę tarczycy, TSH prowadzi wszystkie rodzaje metabolizmu. Szczególną rolę tyrotropiny odgrywa wymiana jodu. Główną funkcją jest synteza wszystkich hormonów tarczycy.

Hormon gonadotropowy (gonadotropina) syntetyzuje ludzkie hormony płciowe. U mężczyzn testosteron w jądrach, u kobiet powstawanie owulacji. Gonadotropina stymuluje również spermatogenezę, odgrywa rolę wzmacniacza w tworzeniu pierwotnych i wtórnych cech płciowych.

Hormony neurohypofizy:

  • Wazopresyna (hormon antydiuretyczny, ADH) reguluje dwa zjawiska w organizmie: kontrolę poziomu wody, ze względu na jego odwrotne wchłanianie w dystalnym nerczu oraz skurcz tętniczek. Jednak druga funkcja jest wykonywana z powodu dużej ilości wydzielania we krwi i jest kompensacyjna: przy dużej utracie wody (krwawienie, przedłużony brak płynu) wazopresyna skurczy naczynia, co z kolei zmniejsza ich penetrację, a mniej wody dostaje się do sekcji filtracyjnych nerek. Hormon antydiuretyczny jest bardzo wrażliwy na osmotyczne ciśnienie krwi, obniżenie ciśnienia krwi i wahania objętości płynu komórkowego i pozakomórkowego.
  • Oksytocyna. Wpływa na mięsień gładki macicy.

U mężczyzn i kobiet te same hormony mogą działać inaczej, więc pytanie, za co odpowiada przysadka mózgowa u kobiet, jest racjonalne. Oprócz wymienionych hormonów tylnego płata, gruczolakowate wydzielanie prolaktyny. Głównym celem działania tego hormonu jest gruczoł sutkowy. W nim prolaktyna stymuluje tworzenie specyficznej tkanki i syntezę mleka po porodzie. Tajemnica gruczolakowatości wpływa również na aktywację instynktu macierzyńskiego.

Oksytocyna może być również nazywana hormonem żeńskim. Receptory oksytocyny znajdują się na powierzchniach mięśni gładkich macicy. Hormon ten nie działa bezpośrednio podczas ciąży, ale objawia się podczas porodu: estrogen zwiększa wrażliwość receptorów na oksytocynę, a te działające na mięśnie macicy wzmacniają ich funkcję skurczową. W okresie poporodowym oksytocyna bierze udział w tworzeniu mleka dla dziecka. Niemniej jednak nie można śmiało powtarzać, że oksytocyna jest hormonem żeńskim: jej rola w męskim ciele nie jest dobrze poznana..

Na pytanie, jak mózg reguluje przysadkę mózgową, neurofizjolodzy zawsze zwracali szczególną uwagę.

Po pierwsze, bezpośrednia i bezpośrednia regulacja przysadki odbywa się poprzez uwalnianie hormonów podwzgórza. Istnieje również miejsce na rytmy biologiczne, które wpływają na syntezę niektórych hormonów, w szczególności hormonu kortykotropowego. Duża ilość ACTH jest uwalniana między 6-8 rano, a najmniejszą ilość we krwi obserwuje się wieczorem.

Po drugie, regulacja informacji zwrotnych. Informacje zwrotne mogą być pozytywne i negatywne. Istotą pierwszego rodzaju połączenia jest zwiększenie produkcji hormonów przysadki, gdy jego wydzielanie nie jest wystarczające we krwi. Drugi typ, czyli negatywne sprzężenie zwrotne, polega na działaniu odwrotnym - zatrzymaniu aktywności hormonalnej. Monitorowanie aktywności narządów, ilości wydzielania i stanu układów wewnętrznych odbywa się dzięki dopływowi krwi do przysadki mózgowej: dziesiątki tętnic i tysiące tętniczek przebijają miąższ ośrodka wydzielniczego.

Choroby i patologie

Kilka nauk bada nieprawidłowości przysadki mózgowej: w aspekcie teoretycznym neurofizjologię (naruszenie struktury, eksperymenty i badania) i patofizjologię (szczególnie w przebiegu patologii), w dziedzinie medycyny, endokrynologię. Objawy kliniczne, przyczyny i leczenie chorób dolnej części mózgu są właśnie nauką kliniczną endokrynologii..

Hipotrofia przysadki mózgowej lub zespół pustego siodła tureckiego jest chorobą związaną ze zmniejszeniem objętości przysadki mózgowej i zmniejszeniem jej funkcji. Często jest wrodzony, ale występuje również zespół nabyty z powodu jakiejkolwiek choroby mózgu. Patologia objawia się głównie w całkowitym lub częściowym braku funkcji przysadki mózgowej.

Zaburzenia przysadki mózgowej są naruszeniem czynności funkcjonalnej gruczołu. Funkcję tę można jednak naruszać w obu kierunkach: w większym stopniu (nadczynność) i w mniejszym stopniu (nadczynność). Nadmiar hormonów w przysadce mózgowej obejmuje niedoczynność tarczycy, karłowatość, moczówkę moczową i niedoczynność przysadki. W drugą stronę (nadczynność) - hiperprolaktynemia, gigantyzm i choroba Itsenko-Cushinga.

Choroba przysadki u kobiet ma szereg konsekwencji, które mogą być zarówno ciężkie, jak i sprzyjające prognostycznie:

  • Hiperprolaktynemia - nadmiar hormonu prolaktyny we krwi. Choroba charakteryzuje się wadliwym wypływem mleka poza ciążą;
  • Niemożność poczęcia dziecka;
  • Jakościowe i ilościowe patologie menstruacji (ilość wydzielanej krwi lub niewydolność cyklu).

Choroby przysadki mózgowej kobiet bardzo często występują na tle warunków związanych z płcią żeńską, czyli ciążą. Podczas tego procesu zachodzi poważna hormonalna restrukturyzacja organizmu, w której część pracy dolnego wyrostka mózgowego ma na celu rozwój płodu. Przysadka mózgowa jest bardzo wrażliwą strukturą, a jej zdolność do wytrzymywania obciążeń zależy w dużej mierze od indywidualnych cech kobiety i jej płodu.

Limfocytowe zapalenie przysadki mózgowej jest patologią autoimmunologiczną. W większości przypadków występuje u kobiet. Objawy zapalenia przysadki są niespecyficzne i często trudno jest postawić tę diagnozę, ale choroba nadal ma swoje objawy:

  • spontaniczne i nieodpowiednie skoki zdrowia: dobry stan może się radykalnie zmienić na zły i odwrotnie;
  • częsty nieoczywisty ból głowy;
  • przejawy niedoczynności przysadki, to znaczy, częściowo funkcje przysadki mózgowej są czasowo zmniejszone.

Przysadka mózgowa jest zaopatrywana w krew z różnych odpowiednich naczyń, dlatego przyczyny wzrostu przysadki mózgowej mogą być różne. Zmiana kształtu gruczołu w dużym kierunku może być spowodowana:

  • infekcja: procesy zapalne powodują obrzęk tkanek;
  • procesy pracy u kobiet;
  • łagodne i złośliwe guzy;
  • wrodzone parametry struktury gruczołu;
  • krwotok przysadki z powodu bezpośredniego urazu (uraz głowy).

Objawy chorób przysadki mogą być różne:

  • opóźniony rozwój seksualny dzieci, brak pożądania seksualnego (obniżone libido);
  • u dzieci: upośledzenie umysłowe z powodu niezdolności przysadki mózgowej do regulacji metabolizmu jodu w tarczycy;
  • u pacjentów z moczówką prostą dzienna diureza może wynosić do 20 litrów wody dziennie - nadmierne oddawanie moczu;
  • nadmierny wysoki wzrost, ogromne rysy twarzy (akromegalia), pogrubienie kończyn, palców, stawów;
  • naruszenie dynamiki ciśnienia krwi;
  • utrata masy ciała, otyłość;
  • osteoporoza.

W przypadku jednego z tych objawów niemożność postawienia diagnozy patologii przysadki mózgowej. Aby to potwierdzić, należy przejść pełne badanie ciała.

Gruczolak

Gruczolak przysadki jest łagodną formacją, która tworzy się z samych komórek gruczołu. Taka patologia jest bardzo powszechna: gruczolak przysadki wynosi 10% wśród wszystkich guzów mózgu. Jedną z najczęstszych przyczyn jest wadliwa regulacja przysadki mózgowej przez hormony podwzgórza. Choroba objawia się objawami neurologicznymi, endokrynologicznymi. Istotą choroby jest nadmierne wydzielanie substancji hormonalnych komórek guza przysadki, co prowadzi do odpowiednich objawów.

Więcej informacji na temat przyczyn, przebiegu i objawów patologii można znaleźć w artykule na temat gruczolaka przysadki..

Guz przysadki mózgowej

Każdy patologiczny nowotwór w strukturach dolnej wyrostka mózgowego nazywa się guzem przysadki mózgowej. Wadliwa tkanka przysadki mózgowej w przybliżeniu wpływa na normalną aktywność organizmu. Na szczęście, w oparciu o strukturę histologiczną i położenie topograficzne, guzy przysadki nie są agresywne i w przeważającej części są łagodne.

Możesz dowiedzieć się więcej o specyfice nowotworów patologicznych dolnej wyrostka mózgu z artykułu guz przysadki mózgowej.

Torbiel przysadki

W przeciwieństwie do klasycznego guza torbiel sugeruje nowotwór z płynną zawartością wewnątrz i silną błoną. Torbiele są spowodowane dziedziczeniem, uszkodzeniami mózgu i różnymi infekcjami. Wyraźny przejaw patologii - uporczywy ból głowy i zaburzenia widzenia.

Możesz dowiedzieć się więcej o tym, jak manifestuje się torbiel przysadki, klikając artykuł o torbieli przysadki.

Inne choroby

Panhypopituitarism (zespół Skien) jest patologią charakteryzującą się zmniejszeniem funkcji wszystkich oddziałów przysadki mózgowej (gruczolakowłókniak, płat środkowy i neurohypofiza). Jest to bardzo poważna choroba, której towarzyszy niedoczynność tarczycy, hipokortykalizm i hipogonadyzm. Przebieg choroby może prowadzić do śpiączki. Leczenie polega na radykalnym usunięciu przysadki mózgowej, a następnie trwającej całe życie terapii hormonalnej.

Diagnostyka

Ludzie, którzy zauważają objawy choroby przysadki, zadają sobie pytanie: „jak sprawdzić przysadkę mózgową?”. Aby to zrobić, musisz przejść przez kilka prostych procedur:

  • oddawanie krwi;
  • zdać testy;
  • zewnętrzne badanie tarczycy i ultradźwięków;
  • Craniogram;
  • CT.

Być może jedną z najbardziej pouczających metod badania struktury przysadki mózgowej jest rezonans magnetyczny. O tym, czym jest MRI i jak go używać do badania przysadki mózgowej, przeczytaj w tym artykule MRI przysadki mózgowej

Wiele osób jest zainteresowanych tym, jak poprawić wydajność przysadki i podwzgórza. Problem polega jednak na tym, że są to struktury podkorowe, a ich regulacja odbywa się na najwyższym poziomie autonomicznym. Pomimo zmian w otoczeniu zewnętrznym i różnego rodzaju upośledzeń adaptacyjnych, te dwie struktury będą zawsze działać jak zwykle. Ich działania będą miały na celu wspieranie stabilności wewnętrznego środowiska organizmu, ponieważ ludzki aparat genetyczny jest zaprogramowany w ten sposób. Podobnie jak instynkty niekontrolowane przez ludzką świadomość, przysadka mózgowa i podwzgórze niezmiennie podporządkują się wyznaczonym zadaniom, których celem jest zapewnienie integralności i przetrwania organizmu.