Zwiększona unaczynienie tarczycy

W tym artykule dowiesz się:

Choroby tarczycy są zawsze niepokojące. Często związana z chorobą miąższu jest zmiana w dopływie krwi, zwana unaczynieniem.

Unaczynienie tarczycy polega na rozprzestrzenianiu się dodatkowych konsekwencji naczyniowych w układzie krążenia, prowadząc do rozwoju różnych chorób somatycznych. Anatomicznie poprawnie zlokalizowana tarczyca jest zaopatrzona w górną i dolną tętnicę i żyłę tarczycy..

Górna tętnica zasila przesmyk i górny obszar płatów bocznych, a dolna tętnica dostarcza krew do dolnej strefy obustronnych płatów i dolnej części przesmyku. Istnieją pewne wyjątki, w których narząd tarczycy żeruje na centralnej niesparowanej tętnicy lub tworzą się nowe naczynia.

Co powoduje unaczynienie?

W endokrynologii istnieją trzy dobrze zbadane czynniki, które stymulują wzrost rozgałęzienia krążenia tarczycy; są to antyogenina, stymulator syntezy fibroplastu i czynnik śródbłonkowy. Rozwijają się z prędkością błyskawicy z tkanki słabo wyposażonej w naczynia. Procesy metaboliczne w tych strefach są wzmocnione, co prowadzi do zwiększenia objętości narządu wydzielniczego.

Zwiększona unaczynienie tarczycy ma przyspieszyć pracę fizjologiczną, co prowadzi do wzrostu liczby wytwarzanych hormonów. Istnieją oznaki nadczynności, w których stężenie wolnych hormonów T4 i TSH wzrasta, przekraczając normę dwa lub trzy razy. Tarczyca działa w trybie rozszerzonym.

Przyczyną tego mogą być następujące czynniki:

  • szybki rozwój młodego ciała i wcześniejsze dojrzewanie,
  • infekcja wirusowa z powikłaniami,
  • choroby somatyczne,
  • przerost tarczycy,
  • interwencja pooperacyjna,
  • terapia długoterminowa,
  • stresujące warunki,
  • rozwój wole guzowatego tarczycy,
  • guz złośliwy.

Przyczynami niskiego ukrwienia są urazy, nieprawidłowości w rozwoju naczyń krwionośnych, interwencje pooperacyjne z powikłaniami, guzy szyi, czynniki ucisku, blaszki miażdżycowe i ropnie w okolicy szyjnej. Hormonalna terapia zastępcza wyeliminuje brak trijodotyroniny i tyroksyny, normalizując ich poziom we krwi. Zmniejszone unaczynienie jest tak samo niebezpieczne, jak zwiększone.

Metody diagnostyczne dla wysokiego ukrwienia

Kontrola wzrokowa wskazuje na wyraźny lub niewyraźny zarys powiększonego narządu tarczycy. Jego badanie dotykowe pozwala określić średnicę zmiany miąższu, jego gęstość i konsystencję, a także obecność, lokalizację węzłów i stopień dyfuzji tkanki.

Ultradźwięki lub ultradźwięki oparte są na efekcie Dopplera. Monitor wyraźnie wizualizuje wszystkie zmiany w układzie krążenia złożonym z żył i tętnic. Efekt Dopplera poprzez echogeniczność pozwoli uzyskać prawdziwy obraz stopnia uszkodzenia struktury tkanki gruczołowej, a także wskazuje na nadwyżkę dopływu krwi.

Laboratoryjne badanie krwi dotyczące składu hormonów tarczycy wykrywa podwyższony poziom trijodotyroniny i tyroksyny. Poziom tych hormonów gwałtownie wzrasta po wykiełkowaniu dodatkowej sieci dopływu krwi.

Jak objawowo objawia się unaczynienie tarczycy

Pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy jest zwiększony rozmiar płatów i przesmyk tarczycy, jej niejednorodność i gęsta konsystencja. Kontury edukacji mogą być jasno określone lub bez określonych granic..

Ta patologia tarczycy objawia się w następujący sposób:

  • stała temperatura podfibryli (dreszcze);
  • ból mięśni i stawów;
  • zmiana w strukturze włosów i paznokci;
  • częste SARS;
  • ogólna obrzęk; Objawy patologii tarczycy
  • zmiana ciężaru w kierunku gwałtownego wzrostu lub spadku;
  • ogólne złe samopoczucie w postaci letargu, drażliwości i senności;
  • spadek inteligencji;
  • apatia;
  • nadciśnienie lub niedociśnienie;
  • naruszenie funkcji seksualnych (brak miesiączki u kobiet, impotencja u mężczyzn);
  • pływy.

Znaczenie terminowych badań unaczynienia

Zwiększonemu wzrostowi układu krążenia tarczycy może towarzyszyć proces zapalny. Na przykład zapalenie tarczycy podczas wstępnego badania nie zawsze jest możliwe do zdiagnozowania, więc płynnie przechodzi w postać przewlekłą, w której często rozwija się dodatkowe rozgałęzienie naczyniowe. Zapalenie miąższu jest czynnikiem zwiększającym wzrost naczyń krwionośnych, dlatego należy go bezwzględnie wykluczyć. W końcu zapalenie jest czynnikiem ryzyka rozwoju raka.

Rozwój zapalenia tarczycy

Terapia terapeutyczna

W zależności od stopnia unaczynienia istnieją dwie metody leczenia:

  • wymiana leków lub hormonów;
  • radykalny lub chirurgiczny.

Schemat leczenia w leczeniu choroby tarczycy jest przepisywany tylko przez endokrynologa. Opcja terapii hormonalnej jest wybierana z uwzględnieniem stopnia uszkodzenia miąższu. Łagodna postać, bez powikłań i głębokiego uszkodzenia tkanki gruczołowej, jest leczona jodkiem potasu i specjalnymi dietami z produktami bogatymi w jod. Przebieg leczenia odbywa się z przerwami. Jeśli są węzły i głębokie zmiany, pacjentowi przepisuje się lewotyroksynę i tyrerotom. Terapii terapeutycznej towarzyszą ciągłe badania krwi na obecność hormonów tarczycy.

Konieczna jest interwencja chirurgiczna z nieskutecznością terapii lekowej i dalszym rozwojem choroby. Odbywa się to metodą częściowego usunięcia tarczycy lub jej całkowitego wygaśnięcia. Po zabiegu zalecana jest hormonalna terapia zastępcza i zaleca się, aby endokrynolog stale monitorował.

Do czego jest potrzebna dopplerometria??

Dopplerometria (znana również jako ultrasonografia dopplerowska, ultrasonografia dopplerowska, dopplerowska, ultradźwiękowa, ultradźwiękowa naczyń krwionośnych) to badanie ultrasonograficzne naczyń krwionośnych z wykorzystaniem efektu odkrytego przez Christiana Dopplera. Jeśli wyjaśnimy, czym jest Dopplerometria i jaka jest jej istota, możemy powiedzieć, że Doppler to zmiana częstotliwości dźwięków odbijanych od poruszającego się medium. U ludzi jest to krew w tętnicach i żyłach..

Badanie Dopplera odbywa się bez ograniczeń, umożliwia określenie stanu ścian naczyń krwionośnych i ocenę prędkości przepływu krwi w naczyniach. Jest to szczególnie ważne w postępowaniu z ciążą, gdy wykonuje się badanie dopplerowskie w celu monitorowania przepływu krwi w łożysku i macicy w ciele matki i naczyniach włosowatych zarodka..

Za pomocą ultrasonografii dopplerowskiej diagnosta widzi strukturę żył i tętnic różnych narządów i części ciała. Potrafi określić ich średnicę i ustalić stopień zatkania..

Formularze diagnostyczne

Ultradźwięki z dopplerometrią mogą być dupleksowe i tripleksowe. Różnią się między sobą tym, że w pierwszym przypadku obraz na monitorze jest czarno-biały, a w drugim - kolor, większy kontrast i wyraźny. Umożliwia to rozważenie szczegółów, których nie można zobaczyć na niewyraźnym dwukolorowym zdjęciu..

Dopplerometrię wykonuje się w kilku trybach:

  • Podczas badania pulsu ultradźwięki są emitowane przez cykliczne błyski;
  • Gdy badanie fali jest stałym dopływem sygnałów ultradźwiękowych;
  • Podczas dopplerografii odczyty są dodatkowo zapisywane na taśmie. Są potrzebne do ustalenia, czy przepływ krwi pogorszył się lub poprawił po leczeniu, a ponadto w tej postaci lekarzowi łatwiej jest ustalić patologie i ogólny stan zdrowia;
  • CDK (kolorowe mapowanie Dopplera) określa prędkość przepływu krwi, koduje go w innym kolorze. Taki obraz nakłada się na czarno-biały obraz. Ostateczne dane nazywa się kartogramem..

Badanie dopplerometryczne jest nieszkodliwe i bezbolesne dla pacjentów. Nie są wymagane żadne specjalne procedury przygotowawcze do diagnozy. Doppler wykonuje się w taki sam sposób jak konwencjonalne ultradźwięki.

Odwiedzający centrum diagnostyczne kładzie się na kanapie, jego badana część ciała jest posmarowana żelem, co ułatwia przesuwanie czujnika i przeprowadza ultradźwięki.

Dopplerometria trwa około 30 minut. To więcej niż rutynowe badanie ultrasonograficzne. Diagnoza prowadzi wzdłuż badanej części ciała pacjenta za pomocą czujnika Dopplera, który jest wyposażony we wszystkie nowoczesne urządzenia do diagnostyki ultrasonograficznej.

Diagnosta określa wyniki badania na podstawie specjalnie opracowanych danych na temat norm:

  • Wskaźnik pulsacji (PI). Jest to różnica między maksymalną prędkością skurczową a końcową prędkością rozkurczową podzieloną przez średnią prędkość przepływu krwi w naczyniach;
  • Indeks rezystancji (IR). Konieczne jest określenie prędkości przepływu krwi w żyłach i tętnicach. Jest to różnica między skurczem a rozkurczem podzielona przez maksymalną prędkość skurczową przepływu krwi;
  • Relacja skurolodiastolowa (SDO). Jest to największa skurczowa szybkość przepływu krwi w narządzie, podzielona przez końcową częstość rozkurczową.

Hemodynamika w żyłach i tętnicach jest określana przez diagnostę na podstawie skurczu serca i rozkurczu serca.

Skurcz jest skurczem prawej i lewej komory serca, któremu towarzyszy wydalenie krwi do tułowia płuc i aorty.

Wskaźnik oporności określa się, obserwując kilka cykli kardiologicznych. Lekarz wyświetla średnią wartość. Zgodnie z wynikami badania USG Dopplera, jeśli stwierdzono zaburzenia przepływu krwi i jakiekolwiek patologie, lekarz przepisuje odpowiednie leczenie.

Rodzaje Dopplerometrii

Mówiąc o tym, czym jest dopplerometria, konieczne jest rozróżnienie rodzajów tego badania. Pomimo tego, że metody przeprowadzania badań nie różnią się między sobą, w jaki sposób, komu i kiedy wykonuje się badanie ultrasonograficzne, może radykalnie zmienić interpretację jego wyników. Dlatego niezależnie od czytania wyników badania należy pamiętać, że informacje na stronie referencyjnej lub forum medycznym mogą być również niewiarygodne.

Badanie dopplerowskie umożliwia:

  • Określić stan różnych narządów i części ciała oraz cechy przepływu krwi w ich naczyniach;
  • Zbadaj przepływ krwi w mikronaczyniach:
  • Aby zbadać układ naczyniowy kobiet w ciąży, nienarodzonych dzieci i łożyska.

Za pomocą dopplerografii lekarz może dowiedzieć się:

  • Przyczyny upośledzenia krążenia krwi;
  • O cechach rozgałęzionych żył i stanie ich ścian;
  • Czy pacjent ma tętniak, blaszki miażdżycowe, skrzepy krwi;
  • O prędkości przepływu krwi przez żyły i tętnice;
  • Czy pacjent ma niewydolność żylną?.

Lekarz przepisuje przejście USG z efektem Dopplera, jeśli pacjent ma takie objawy:

  • Wysoki cholesterol;
  • Nadwaga;
  • Stale epizodycznie zaburzone widzenie;
  • Często boli i ma zawroty głowy;
  • Nagle mowa zostaje zaburzona, pojawia się osłabienie, kończyny górne i dolne drętwieją;
  • Pojawia się przerywane chromanie;
  • Występuje krótka utrata przytomności;
  • Nadciśnienie tętnicze;
  • Hałasy w uszach i głowie;
  • Są oznaki udaru mózgu..
  • Zatykanie i zwężenie naczyń krwionośnych,
  • Żylaki i zakrzepica żył o różnym nasileniu;
  • Cukrzyca wszystkich typów;
  • Choroba wieńcowa i mózgowo-naczyniowa;
  • Stany spazmatyczne i udary mózgu;
  • Patologia tętnic kończyn górnych i dolnych;
  • Niedrożność tętnicy szyjnej;
  • Tętniaki tętnic obwodowych, centralnych i żył mózgu;
  • Anomalie w rozwoju płodu.

Dopplerometria pozwala zbadać układ naczyniowy wszystkich części ciała pacjenta. Co to jest dopplerometria i co to jest:

  • Przezczaszkowa dopplerometria bada dopływ krwi do mózgu. W takim przypadku diagnosta wykrywa zakrzepicę, dowiaduje się o prędkości, objętości, kierunku i jakości ruchu płynu oraz przyczynach jego naruszenia. Najczęściej diagnoza ta jest przeprowadzana w celu oceny jakości przepływu krwi w środkowej tętnicy mózgowej;
  • Flebolodzy wykorzystują ultrasonografię rąk i nóg z efektem Dopplera do identyfikacji patologii układu naczyniowego kończyn górnych i dolnych. Badanie pomaga zdiagnozować zakrzepicę, żylaki i niewydolność żylną. Ultradźwięki z efektem Dopplera są przydatne nie tylko w zakrzepicy, ale także w chorobach serca, naczyń krwionośnych i tkanek miękkich kończyn, z otyłością i obrażeniami o różnym nasileniu;
  • Dopplerometria układu naczyniowego narządu płciowego jest wykorzystywana przez andrologów do określenia zaburzeń erekcji. Za pomocą diagnostyki ultrasonograficznej wykrywane są również nowotwory narządów płciowych, określane są konsekwencje wad wrodzonych i nabytych oraz urazy;
  • Dopplerometria u kobiet w ciąży jest zalecana w przypadku niepokojących objawów. Jest to opcjonalna procedura z prawidłowym rozwojem płodu i zadowalającym samopoczuciem przyszłej matki, ale lekarze zalecają przejście go po 20. tygodniu ciąży;
  • Dopplerometrię można wykonać osobno dla naczyń szyi, nerek, jamy brzusznej, aorty.

Po zakończeniu procedury oceniane są wyniki badania. Wysokie wskaźniki wskazują na zwiększoną odporność na ruch krwi. Niskie wartości wskazują na spadek oporu przepływu płynu..

Zwykle po badaniu zdrowa osoba powinna mieć następujące odczyty Dopplera:

  • Maksymalna intensywność przepływu krwi przez naczynia ze skurczem wynosi od 15 do 25 cm / s;
  • Końcowa prędkość przepływu płynu przez żyły z rozkurczem wynosi 0 cm / s.
  • Szybkość wskaźnika pulsacji jest większa niż 4.
  • Norma wskaźnika rezystancji wynosi około 0,8.

Gdy uzyskany stosunek skurczowo-rozkurczowy jest większy niż 4,5, a wskaźnik oporności jest większy niż 0,774, oznacza to patologię.

Co to jest dopplerometria w położnictwie?

Ginekolodzy często przepisują ultrasonografię dopplerowską kobietom w trzecim trymestrze ciąży, aby ustalić stan dziecka. Bez wątpienia dopplerometria jest przepisywana na urazy kobiety w ciąży lub, jeśli matka ma:

  • Cukrzyca;
  • Stan przedrzucawkowy;
  • Nadciśnienie;
  • Choroba nerek;
  • Choroba naczyniowa;
  • Uczulenie na rezus.

Lekarz przepisuje dopplerometrię w przypadkach, gdy rozwój płodu przebiega nieprawidłowo, na przykład:

  • Z oligohydramnios i wrodzoną chorobą serca;
  • Opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego;
  • Odporność na opryszczkę;
  • Gdy rozmiar płodu, który nie spełnia okresu ciąży itp..

Przeprowadzając badanie ultrasonograficzne, diagnosta określa stan pępowiny i żył macicy oraz naruszenie maciczno-łożyskowego przepływu krwi. Jeśli istnieje zeznanie lekarza, ocenia się ruch krwi w naczyniach matki i stopień rozwoju układu krążenia płodu. Odbywa się to, jeśli podejrzewa się wady prenatalnej formacji dziecka, zaciskania pępowiny lub innych zaburzeń, które mogą rozpocząć się zarówno na początku ciąży, jak i w ostatnich tygodniach.

Łożysko jest narządem, który łączy ciała płodu i jego matki. Dzięki niemu dziecko dostaje powietrze i odżywianie, wyniki funkcji życiowych są eliminowane, wykonywana jest funkcja ochronna. Ponadto łożysko wytwarza hormony do normalnego procesu ciąży.

Dopplerometria w położnictwie ujawnia patologie, które uniemożliwiają prawidłowe tworzenie naczyń w zarodku lub matce i korygują tę patologię. Jednym z przykładów jest naruszenie wprowadzenia składników trofoblastów, co prowadzi do nieprawidłowości w transformacji łożyska. Następnie istnieje duże niebezpieczeństwo niedotlenienia z powodu niewystarczającego przepływu krwi w ciele przyszłej matki.

Na podstawie wskaźników obliczonych podczas badania specjalista dopplerometrii położniczej zauważa trzy poziomy zaburzeń w krążeniu łożyskowym:

  • Wraz ze stopniem 1-A w żyłach macicy kobiety w ciąży wskaźnik oporności wzrasta. Utrzymuje się prawidłowy przepływ krwi w łożysku i płodzie;
  • Poziom 1-B charakteryzuje odwrotny problem. Występuje naruszenie przepływu krwi w układzie narządów płodu, ale krew porusza się normalnie w naczyniach macicy. Oznacza to, że IR jest zwiększone w naczyniach włosowatych łożyska i pozostaje prawidłowe w żyłach macicy;
  • Na poziomie 2 przepływ krwi w całej macicy matki oczekującej zostaje zakłócony. Końcowa częstość rozkurczowa zmienia się w granicach normy;
  • Poziom 3 charakteryzuje się krytycznym lub poważnym zaburzeniem przepływu krwi w narządach zarodka. Przepływ płynu w żyłach macicy jest normalny lub zaburzony.

Gdy poziom 1 i 2 zaburzeń w krwiobiegu zostanie wykryty za pomocą ultradźwięków naczyń, kobieta w ciąży jest zalecana ambulatoryjnie. Po 1-2 tygodniach ponownie podaje Dopplera. W stopniu 3 kobieta w ciąży jest leczona na stałe.

Terminowe przejście badania pozwala nie tylko zidentyfikować krytyczny stan naczyń, ale także rozpocząć leczenie. Jest to szczególnie ważne w położnictwie, w leczeniu późnej, mnogiej lub problemowej ciąży, jeżeli istnieje zagrożenie dla życia matki i dziecka. Odkrycie efektu Dopplera uratowało tysiące istnień ludzkich. I chociaż wydaje się, że badanie Dopplera nie różni się od konwencjonalnego badania ultrasonograficznego, w rzeczywistości ten informacyjny i precyzyjny test znacznie ułatwia lekarzom zarządzanie ciążą, leczenie chorób matki i płodu oraz opiekę nad innymi pacjentami.

Unaczynienie tarczycy

Zdecydowana większość chorób tarczycy występuje na tle nieprawidłowości w układzie hormonalnym. Jednym z najrzadszych odchyleń jest unaczynienie - tworzenie się licznych naczyń krwionośnych odpowiedzialnych za transfer substancji odżywczych i hormonów.

Przy normalnym funkcjonowaniu tarczycy narząd otrzymuje wszystkie niezbędne elementy w 4 dużych tętnicach: dwa z nich wysyłają krew do górnych płatów, reszta do dolnych.

W niektórych przypadkach testy diagnostyczne pokazują, że dana osoba zwiększyła unaczynienie tarczycy. Prowadzi to do tego, że narząd ten zaczyna się powiększać, powstają liczne dodatkowe naczynia krwionośne.

Przy długotrwałym ignorowaniu tego problemu powstają poważne patologie tarczycy, które prowadzą do upośledzenia funkcjonowania tego narządu.

Unaczynienie tarczycy

Przyczyny unaczynienia

Współcześni eksperci identyfikują trzy główne czynniki, które powodują powstawanie nadmiaru naczyń krwionośnych na tarczycy.

Wśród nich wyróżnia się antygen, czynnik śródbłonka i stymulator syntezy fibroplastów. Zazwyczaj unaczynienie występuje w tkankach, które są słabo zaopatrzone w krew.

W nich procesy metaboliczne są znacznie skomplikowane, dzięki czemu zwiększa się narząd wydzielniczy.

Zwiększone unaczynienie tarczycy prowadzi do nadmiernego uwalniania hormonów do krwi, co znacznie przyspiesza normę fizjologiczną.

Osoba ma do czynienia z pierwszymi objawami nadczynności, poziom hormonów TSH i T4 kilkakrotnie przekracza normę. Z tego powodu tarczyca musi działać w trybie rozszerzonym.

Następujące czynniki mogą być przyczyną zwiększonego unaczynienia:

  • Obecność chorób somatycznych.
  • Wczesne dojrzewanie lub szybki rozwój rosnącego organizmu.
  • Przerost tarczycy.
  • Rozwój infekcji wirusowych nasilonych powikłaniami.
  • Obecność nowotworów złośliwych w ciele.
  • Rozwój wola guzkowego.
  • Odzyskiwanie pooperacyjne.
  • Ciągły stres i przeciążenie emocjonalne.
  • Długoterminowa terapia lekowa.

Przy zmniejszonym unaczynieniu tarczyca zaczyna działać w mniejszej objętości. Z tego powodu osoba ma do czynienia z niedoczynnością - we krwi nie ma wystarczającej ilości hormonów.

Prowadzi to do rozwoju poważnych powikłań hormonalnych i zaburzeń metabolicznych..

Objawy unaczynienia

Rozpoznanie objawów unaczynienia tarczycy jest dość proste. Już na początkowych etapach osoba może zauważyć, że wielkość tego narządu w nim zmniejszyła się lub wzrosła.

USG pokazuje, jak tarczyca zmienia swoją strukturę lub powierzchnię. Jednak w rzadkich przypadkach unaczynienie może wystąpić bez wyraźnych objawów..

Ten stan można rozpoznać po następujących znakach:

  • Nagły przyrost lub utrata masy ciała.
  • Ból mięśni.
  • Dreszcze.
  • Tendencja do SARS i innych chorób wirusowych.
  • Fragmentacja, złuszczanie i suchość paznokci.
  • Upośledzenie uwagi i pamięci.
  • Zmiana zachowania: osoba staje się drażliwa lub zahamowana.
  • Pojawienie się obrzęku w całym ciele.
  • Zmniejszona aktywność seksualna.
  • Wysokie ciśnienie krwi.
  • Uzależnienie od nerwowości i depresji.
  • Upośledzona produkcja niektórych hormonów.
  • Dużo potu.

Diagnostyka

Tarczyca jest narządem, od którego zależy funkcjonowanie całego organizmu. Ilość hormonów wpływa nie tylko na procesy metaboliczne, ale także odpowiada za stan psycho-emocjonalny osoby, jej zdolność do pracy i wiele innych czynników.

Jeśli uda Ci się zidentyfikować problemy z unaczynieniem tarczycy na czas, ryzyko powikłań będzie niewielkie. Zwykle do diagnozowania tego narządu stosuje się badania laboratoryjne i instrumentalne..

Przede wszystkim pacjent przechodzi do badania ultrasonograficznego, które pozwala ocenić dopływ krwi do tarczycy. Trwa również skanowanie dopplerowskie..

Największa wartość diagnostyczna ma hormonalne badanie krwi. Bardzo ważne jest oszacowanie ilości hormonów TSH, T3, T4 we krwi.

Jeśli nie są wystarczające lub obserwuje się nierównowagę, prawdopodobieństwo unaczynienia jest wysokie. Jeśli podejrzewa się złośliwe węzły, pacjent jest wysyłany do skanowania radionuklidowego.

Leczenie

Terapia w celu zwiększenia unaczynienia tarczycy powinna być przepisana przez wykwalifikowanego endokrynologa. Tylko on może wybrać dla ciebie najskuteczniejsze leczenie..

Zwykle leczenie farmakologiczne jest przepisywane na podstawie stopnia wzrostu i czynności tarczycy. Jeśli tarczyca jest powiększona, ale nie stwierdzono poważnych nieprawidłowości, przepisuje się jodek potasu i specjalną dietę jodową.

W przypadku wykrycia poważnych problemów z funkcjonowaniem tego narządu przepisywane są preparaty hormonu tarczycy pochodzenia syntetycznego, a także lewotyroksyna i tyrerotom.

Podczas leczenia pacjent musi regularnie wykonywać badanie krwi w celu monitorowania wzrostu hormonów. Jeśli leczenie farmakologiczne nie przyniesie żadnego rezultatu, zalecana jest interwencja chirurgiczna.

Dopływ krwi w tętnicy macicy

Jak wiadomo, wszystkie narządy ludzkiego ciała są obficie zaopatrzone w naczynia krwionośne. Jeśli ocenisz dopływ krwi do konkretnego narządu, możliwe będzie ustalenie pełniejszej diagnozy i ustalenie przyczyn naruszeń.

W tym celu stosuje się ultradźwięki z dopplerem. W praktyce położniczej i ginekologicznej ważne jest dopływ krwi do narządów układu rozrodczego - macicy, jajników (prawej i lewej tętnicy macicy, naczyń łukowatych macicy, tętnic spiralnych)..

Ankieta

Nie można przecenić znaczenia tej metody badawczej. Jest to wyjątkowa okazja do zidentyfikowania zmian patologicznych, które powodują zaburzenia przepływu krwi i są tymczasowe, funkcjonalne. Naruszenie dopływu krwi w macicy ma duży wpływ na napięcie warstwy mięśniowej, wzrost endometrium, przepływ krwi między macicą a łożyskiem (w ciąży).

Ultradźwięki z Dopplerem to obowiązkowa metoda badania podczas planowania ciąży, w przypadku patologii ciąży (poronienia, pominięte ciąże, bezpłodność itp.), Przed IVF.

W tym ostatnim przypadku badanie ultrasonograficzne za pomocą Dopplera można uznać za niezbędną procedurę, ponieważ niewystarczające ukrwienie macicy wpływa na wielkość endometrium, a zatem na możliwość wszczepienia zapłodnionego jaja.

Terminowo zidentyfikowane i leczone problemy w tym obszarze pomogą zapewnić wysoką skuteczność procedury IVF i uniknąć wydatków finansowych i problemów psychologicznych z powodu nieudanego protokołu..

Dopływ krwi

Tętnice macicy (prawa i lewa) są głównym dostawcą krwi do macicy. Niewielka część dopływu krwi pochodzi z tętnic jajnika. Łukowate odchodzą od tętnic macicy, które następnie przechodzą do naczyń promieniowych.

Tętnice promieniowe wnikają w muskularne i śluzowe warstwy macicy, rozgałęziając się do sieci naczyń włosowatych i zasilając podstawową warstwę endometrium (naczynia podstawowe i funkcjonalne (naczynia spiralne).

Podczas miesiączki to tętnice spiralne ulegają zmianom funkcjonalnym (tymczasowym). Pod wpływem hormonów (progesteron, estrogeny) naczynia te kurczą się, powodując śmierć warstwy funkcjonalnej endometrium. Wynik tego zjawiska jest miesięczny.

Normy

Dopływ i przepływ krwi w narządach miednicy jest łatwo wizualizowany.

Istnieją pewne normy wskaźników, za pomocą których specjalista może ocenić stan narządów układu rozrodczego.

Wszystkie te wskaźniki mają codziennie zmieniający się poziom hormonów płciowych. Dlatego ta metoda badania może pośrednio wskazywać na potrzebę badania przez endokrynologa (w celu ustalenia stanu równowagi hormonalnej).

Unaczynienie

Unaczynienie macicy - co to jest? Unaczynienie jest kolejnym parametrem określanym przez dopplerometrię..

Unaczynienie to proces, w którym nowe naczynia krwionośne (często sieć naczyń włosowatych) tworzą się w tkankach. Dobrym wskaźnikiem jest „unaczynienie jest normalne”, mniej więcej (wyżej / niżej) wskazuje na rozwój procesów patologicznych w narządzie.

Nowe naczynia mogą się rozwijać z powodu zamknięcia głównego naczynia (na przykład zakrzepu krwi). Ciało tworzy nową sieć krążenia, kompensując w ten sposób brak tlenu i substancji odżywczych przedostających się do tkanek. Oznacza to, że unaczynienie obserwuje się w miejscach o niewystarczającym ukrwieniu naczyń.

Zwiększone unaczynienie można zaobserwować wraz z rozwojem nowotworów w jamie lub grubości macicy, przewlekłym i / lub ostrym zapaleniem błony śluzowej macicy i innymi stanami patologicznymi. U wielu pacjentów z ostrym zapaleniem błony śluzowej macicy jedyną oznaką procesu zapalnego była wizualizowana zwiększona unaczynienie endometrium.

W kwestiach oceny możliwego zapłodnienia i przed procedurą IVF konieczna jest ocena stanu dopływu krwi do narządów rozrodczych. Rzeczywiście, dość często w sercu niepłodności jest właśnie naruszenie dopływu krwi.

Ultrasonografia tarczycy dla początkujących (wykład na temat diagnostyki)

Kliknij obraz, aby powiększyć.

Struktura tarczycy

Gruczoł tarczycy w swoim pochodzeniu należy do kanału jelitowego. Po 3-5 tygodniach ciąży na przedniej ścianie gardła pojawia się występ między I i II parami kieszeni skrzelowych. Dno powstałej torby opada na przednią powierzchnię krtani i tchawicy. Primordium przedniej części tarczycy opada wzdłuż przewodu thyreoglossus, a następnie przewód zarasta (jego pozostała część dotyczy jelita ślepego na korzeniu języka). Boczne części gruczołu są również tworzone przez wywinięcie ściany rurki trawiennej, ale poniżej niesparowanego pierwiosnku, w okolicy przełyku.

Kliknij na zdjęcia, aby powiększyć.

Tarczyca leży z przodu szyi, a górna krawędź dotyka chrząstki tarczycy; składa się z dwóch nierównych rozmiarów płatów i przesmyku, czasem nie ma przesmyku.

Zdarza się, że z piramidy odlatuje wyrostek; czasem dociera do kości gnykowej i odtąd go spotyka. kość języka rozciąga kanał, który może stać w połączeniu z dodatkowym płatem tarczycy, leżącym nad ciałem kości gnykowej.

Miąższ gruczołu składa się z okrągłych, całkowicie zamkniętych pęcherzyków - pęcherzyków. Ściana pęcherzyka składa się z tyrocytów otoczonych membraną piwnicy.

Podstawowa powierzchnia tyrocytów ściśle przylega do naczyń włosowatych, część wierzchołkowa jest skierowana w stronę światła pęcherzyka; wydzielają się do światła pęcherzyka - koloidu z tyroglobuliną, do krwi - hormonów tyroksyny i trijodotyroniny.

Każdy płat tarczycy z przodu jest pokryty przez mostek-gnyk, mostek-tarczyca i górny brzuch mięśnia szkapkowo-gnykowego; z boków - mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy; z tyłu - długi mięsień szyi.

Tarczyca sąsiadująca z wiązką nerwowo-naczyniową szyi - wspólna tętnica szyjna, żyła szyjna wewnętrzna, nerw błędny; wzdłuż tylnej powierzchni przechodzi nawracający nerw krtani.

Tylna powierzchnia tarczycy pokrywa górne pierścienie tchawicy; dolne sekcje sięgają od piątego do szóstego pierścienia.

Tarczyca jest pokryta dwiema kapsułkami tkanki łącznej. Naruszenie integralności kapsułki podczas kiełkowania guza poza gruczołem wskazuje na uogólnienie procesu złośliwego i dyktuje potrzebę odległej radioterapii lub terapii jodem.

Wiązki tkanki łącznej zewnętrznego worka mocują tarczycę do sąsiednich narządów - chrząstki krostkowej, tchawicy, mostka-gnyka i mięśnia mostka-tarczycy.

Drenaż limfatyczny z tarczycy jest skierowany do węzłów chłonnych wzdłuż wiązki nerwowo-naczyniowej, wzdłuż mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego, nadobojczykowych i przedtchawiczych węzłów chłonnych.

USG tarczycy

Pacjent leży na wznak z poduszką pod ramionami. Użyj czujnika liniowego 10–15 MHz. Interesuje nas rozmiar, echogeniczność i echostruktura tarczycy. Ważne jest zbadanie węzłów chłonnych szyi, zwłaszcza gdy w tarczycy znajduje się podejrzany węzeł. Aby uzyskać więcej informacji, zobacz Węzły chłonne w badaniu ultrasonograficznym.

Rysunek. Każdy płat jest skanowany w płaszczyźnie poprzecznej (1) i wzdłużnej (2). W przednim śródpiersiu (3) można zlokalizować wole wewnątrz klatki piersiowej, a za tchawicą (4) - płaty ektopowe tarczycy i przytarczyc.

Rysunek. Ultradźwięki pokazują tylko przednią ścianę tchawicy, za cieniem akustycznym ze względu na odbicie sygnału na granicy dwóch mediów (tkanki i powietrza). Równoległe linie za przednią ścianą tchawicy są często mylone z pierścieniami tchawicy, w rzeczywistości jest to artefakt pogłosu.

Rysunek. W skanach poprzecznych lewy (LTL) i prawy (RTL) płaty tarczycy przypominają trójkąty oddzielone przesmykiem (ISM). Przednia-boczna strona przylega do mięśni mostka tarczycy (STM) i mostka mostkowo-mięśniowego (SHM), mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy (SCM) znajduje się z boku. Mięśnie są hipoechogeniczne w porównaniu z miąższem gruczołu i mają budowę włóknistą; są one pokryte powięź szyi (FC), która jest wpleciona w podskórny mięsień szyi (PM) i skóry (SK). Twarz tylno-boczna styka się z wiązką nerwowo-naczyniową szyi: wewnętrzna tętnica szyjna (CA), wewnętrzna żyła szyjna (JV), nerw błędny (niewidoczny na ultradźwiękach), szyjny przewód limfatyczny (niewidoczny na ultradźwiękach). Przytarczyce zwykle nie są widoczne, chyba że są powiększone. Dolny róg po prawej stronie opiera się o długi mięsień szyi (LCM), a po lewej stronie do przełyku (ESP). Kiedy pacjent połyka ślinę, perystaltykę ustala się w przełyku. Wewnętrzna strona przylega do tchawicy, znajduje się nerw powrotny (niewidoczny na ultradźwiękach) i dolna tętnica tarczycy.

Rysunek. W przekroju podłużnym płat tarczycy ma owalny kształt: PM - mięsień podskórny szyi, FC - powięź szyjna, SH - mięsień mostkowo-gnykowy, ST - mięsień mostkowy-tarczycowy, TL - udział gruczołu tarczowego, LC - długi mięsień szyi.

Ultradźwiękowa objętość tarczycy

Objętość tarczycy jest równa sumie objętości prawego i lewego płata, przesmyk jest zaniedbywany. Wymagane jest wyświetlenie wzdłużnego i poprzecznego obrazu płata tarczycy w płaszczyźnie maksymalnego przekroju. Zmierz długość, wysokość i szerokość każdego płata. Większość urządzeń ultradźwiękowych oblicza objętość tarczycy za pomocą wzoru na elipsoidę obrotu: długość * wysokość * szerokość * π / 6, gdzie π / 6 = 0,523.

Badając materiał zwłok, w 1984 r. Brunn obliczył współczynnik korekcji, który najbardziej odpowiadał rzeczywistej objętości tarczycy - 0,479 (zamiast 0,523).

Jeśli objętość tarczycy jest większa niż normalna, jest to przerost, a jeśli mniejsza niż normalna, to hipoplazja. Kiedy objętość gruczołu w górnej granicy normy, należy wziąć pod uwagę przedni rozmiar przesmyku: jeśli przesmyk jest większy niż 3 mm do 10 lat lub więcej niż 5 mm po 10 latach, wówczas gruczoł jest rozpoznawany jako powiększony.

Objętość tarczycy zależy od płci, wieku i obszaru. Normalna objętość tarczycy u dzieci i dorosłych, patrz tutaj.

Echogeniczność tarczycy za pomocą ultradźwięków

Echogeniczność tarczycy można ocenić w porównaniu z mięśniami szyi, śledziony i ślinianek przyusznych. Zwykle echogeniczność mięśni jest znacznie niższa, a śledziona jest blisko, ale nie identyczna z tarczycą. Ślinianka przyuszna jest najbardziej odpowiednia do oceny echogeniczności.

Rysunek. Echogeniczność śledziony (1), tarczycy (2) i ślinianek przyusznych (3).

Rysunek. W przypadku uszkodzenia autoimmunologicznego echogeniczność tarczycy zmniejsza się i dochodzi do mięśni szyi. Zobacz tutaj po więcej szczegółów..

USG tarczycy

Echostruktura tarczycy jest oceniana jako jednorodna lub niejednorodna. Jednorodna tkanka jest charakterystyczna dla zdrowego gruczołu tarczowego, a także dla początkowych stadiów rozlanego nietoksycznego wola. Echostruktura jest opisana jako heterogeniczna z ogniskowym lub rozproszonym układem ognisk o różnej echogeniczności.

Rozproszona niejednorodna echostruktura tarczycy w AIT

  • nieznacznie zmieniona tkanka - na tle normalnego miąższu określa się wtrącenia hipoechogeniczne (2-4 mm);
  • zmieniona tkanka - na tle zmniejszonej echogeniczności określa się wtrącenia hipoechogeniczne (4-6 mm);
  • ostro zmieniona tkanka - na tle ogólnego spadku echogeniczności określa się prawie bezechowe ogniska i struktury hiperechoiczne o różnych rozmiarach i kształtach.

Rysunek. Badanie ultrasonograficzne pacjenta z autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy. Na tle normalnego miąższu duża liczba ognisk hipoechogenicznych (3-5 mm) z wyraźnym konturem. Ogniska izoechogeniczne w tkance gruczołów ślinowych nie są jeszcze zaangażowane w stan zapalny; w ostrych hipoechogenicznych ogniskach zapalenie jest najbardziej wyraźne; w strukturach hiperechoicznych miąższ zastąpiono tkanką łączną.

Przepływ krwi tarczycy w badaniu ultrasonograficznym

Każdy płat tarczycy jest zasilany krwią z górnej i dolnej tętnicy tarczycy. Górna tętnica tarczycy (a. Thyroidea superior) na początku odchodzi od zewnętrznej tętnicy szyjnej. Tętnica zbliża się do górnego bieguna płata i jest podzielona na gałęzie tylne i przednie. Tylna gałąź opada wzdłuż tylnej powierzchni gruczołu i zespoleń z podobną gałęzią dolnej tętnicy tarczycy (zespolenie podłużne tylnej części). Przednia gałąź schodzi w dół przedniej powierzchni gruczołu i na górnej krawędzi zespoleń przesmyku z tętnicą o tej samej stronie po przeciwnej stronie (zespolenie poprzeczne). Dolna tętnica tarczycy (a. Thyroidea gorsza) odchodzi od pnia tarczycy (gałąź tętnicy podobojczykowej), zbliża się do tylnej powierzchni płata i jest podzielona na kilka gałęzi, które zasilają powierzchnię tylną.

Tarczyca

Zdrowa tarczyca ma unaczynienie 0-3 punktów. Zwiększony przepływ krwi do 4-5 punktów występuje tylko w przypadku patologii.

  • 0 punktów - kolorowe piksele na wycinku udziału nie są określone;
  • 1 punkt - piksele jednokolorowe głównie wzdłuż obrzeża plastra;
  • 2 punkty - piksele jednokolorowe głównie w grubości plasterka;
  • 3 punkty - pojedyncze kolorowe piksele na obwodzie i w grubości plasterka;
  • 4 punkty - wiele kolorowych pikseli w całym fragmencie udziału;
  • 5 punktów - ogromna liczba łączących się kolorów echa w całym plasterku.

Rysunek. Ocena tarczycy w trybie CDC: 2 punkty (1, 2), 3 punkty (3, 4), 4 punkty (5, 6) i 5 punktów (7, 8).

Tarczyca w trybie D.

  1. W trybie CDC na przekroju podłużnym znajdź miejsce stabilnego sygnału kolorowego z tętnicy;
  2. Przełącz w tryb D i ustaw głośność kontrolną na środku naczynia;
  3. Skorygować kąt między wiązką ultradźwiękową a naczyniem do wartości nie większej niż 60 °;
  4. Zatrzymaj widmo z pięcioma kompleksami;
  5. Określ cechy jakościowe i ilościowe widma.

Parametry przepływu krwi w górnej i dolnej tętnicy tarczycy nie różnią się. Zwykle PSV w tętnicach tarczycy wynosi 20–28 cm / s. Przy maksymalnej prędkości skurczowej większej niż 45 cm / s można założyć obecność rozproszonych zmian w tarczycy. W małych tętnicach miąższu prędkość przepływu krwi nie przekracza 10-20 cm / s, wskaźniki oporu obwodowego mają ścisłe granice: RI wynosi od 0,6 do 0,7, PI - od 1,0 do 1,5.

W przypadku rozlanego toksycznego wola i autoimmunologicznego zapalenia tarczycy PSV może przekraczać 100 cm / s. W tym przypadku charakterystyczny jest gwałtowny wzrost przepływu krwi w tkance tarczycy. Dynamiczny pomiar parametrów przepływu krwi dostarcza cennych informacji dotyczących przebiegu i prognozowania tych chorób..

Rysunek. Górna tętnica tarczycy w trybie D: w normalnej tarczycy PSV 30 cm / s, z podostrym zapaleniem tarczycy de Curven PSV 40 cm / s, z rozlanym toksycznym wolem PSV 98 cm / s.

Przytarczyce na USG

Przytarczyce znajdują się na tylnej powierzchni tarczycy na zewnątrz jej torebki w pobliżu górnych i dolnych biegunów, mają zaokrąglony kształt, średnica do 5 mm. Podobnie jak tarczyca, pochodzą z rurki jelitowej. Zazwyczaj osoba ma cztery przytarczyce (dwie górne i dwie dolne). Czasami występują dodatkowe przytarczyce w tkance tarczycy i grasicy, w przednim i tylnym śródpiersiu, w osierdziu, za przełykiem, w rozwidleniu tętnicy szyjnej wspólnej. Gruczoły przytarczyczne zaopatrują gałęzie dolnej tętnicy tarczycy. Tylko w 10% przypadków tętnice górnych gruczołów odchodzą od górnej tętnicy tarczycy.

Normalne przytarczyce są bardzo małe (3-5 mm) i można je rozpoznać tylko za pomocą czujnika wysokiej częstotliwości. Jeśli przytarczyca jest bardzo wyraźnie widoczna w badaniu ultrasonograficznym, należy podejrzewać rozrost, gruczolaka lub raka. Oceń rozmiar, kształt, kontur, echogeniczność i echostrukturę przytarczyc.

Rysunek. W badaniu ultrasonograficznym normalna dolna przytarczyca w przekrojach podłużnych (1) i poprzecznych (2, 3): hipoechogeniczne zaokrąglone formacje na dolnym biegunie lewego płata, z wyraźnym i równym konturem, rozmiar 2,5 * 2 * 2 mm. CDK pomoże odróżnić gruczoły od naczyń krwionośnych.

Rysunek. U pacjentów z nadczynnością przytarczyc w badaniu ultrasonograficznym stwierdza się rozrost gruczołów przytarczycznych: na dolnych biegunach tarczycy stwierdza się hipoechogeniczne formacje o nieregularnym kształcie, z wyraźnym i równomiernym konturem bez aureoli, niewielki przepływ krwi wokół obwodu. Powiększone przytarczyce są często mylone z guzem tarczycy.

Rysunek. Ultradźwięki na dolnym biegunie tarczycy wyraźnie pokazują zwiększone masy hipoechogeniczne ze zwiększonym przepływem krwi. Prawidłowa postać z wyraźnym i równym konturem (1, 2) jest prawdopodobnie gruczolakiem przytarczyc. Nieregularny kształt, rozmyte kontury, heterogeniczna echostruktura z małymi torbielowatymi jamami charakterystycznymi dla raka przytarczyc.

Zadbaj o siebie, swoją diagnostykę!

Kolorowe mapowanie Dopplera w diagnostyce guzów macicy

W artykule omówiono możliwości kolorowego mapowania Dopplera (CDC) w diagnostyce różnicowej guzów macicy. Istotą tej metody jest możliwość wizualizacji w czasie rzeczywistym wszystkich poruszających się płynów ustrojowych i analizy ich ruchu. Główne osiągnięcia CDC w diagnozowaniu procesów nowotworowych to wizualizacja i ocena przepływu krwi w nowo powstałych naczyniach nowotworowych, które mają swoje własne charakterystyczne cechy. Układ unaczynienia guza z reguły jest reprezentowany przez wiele małych, bardzo cienkich, nienormalnych kształtów i rozmieszczenia naczyń krwionośnych przypadkowo rozproszonych w tkance guza. Przepływ krwi w tych naczyniach charakteryzuje się wyjątkowo niskim oporem naczyniowym, dużą prędkością i różnorodnym kierunkiem. Metoda CDC ma wysoką czułość, swoistość i dokładność rokowania we wczesnej diagnozie guzów i ich różnicowanie w zależności od stopnia złośliwości. Ponadto poziom unaczynienia oszacowany za pomocą kolorowego mapowania Dopplera pozwala przewidzieć szybkość wzrostu wykrytej formacji. JEST. Sidorova, I.N. Kapustina, S.A. Levakov, A.N. Sarantsev
Katedra Położnictwa i Ginekologii, Wydział Podyplomowej Edukacji Zawodowej (Kierownik Katedry - Prof. I.S. Sidorov), Moskiewska Akademia Medyczna IM. Sechenova,
Miejski szpital kliniczny nr 40 (główny lekarz - doktor honoris causa Federacji Rosyjskiej M.I. Fedorova), Moskwa.

Wartość diagnostyczna kolorowego mapowania Dopplera (CDC) jest trudna do przecenienia. Istotą tej metody jest możliwość wizualizacji w czasie rzeczywistym wszystkich płynów ustrojowych w ruchu i analizy ich ruchu. Badanie przepływu krwi w naczyniach nowotworowych, które mają swoje własne charakterystyczne cechy, pozwala uznać tę metodę za ważną w diagnostyce różnicowej łagodnych i złośliwych guzów macicy [5].

CDK pozwala na jednoczesną ocenę trzech parametrów przepływu krwi: kierunku, prędkości i natury (jednorodności i turbulencji). Ze względu na wysoką rozdzielczość obecnie używanego sprzętu można wizualizować i identyfikować najmniejsze naczynia aż do mikrokrążenia, niewidoczne podczas skanowania w trybie B [3,4].

Układ unaczynienia guza z reguły jest reprezentowany przez wiele małych, bardzo cienkich, nienormalnych kształtów i rozmieszczenia naczyń krwionośnych przypadkowo rozproszonych w tkance guza. Przepływ krwi w tych naczyniach charakteryzuje się wyjątkowo niskim oporem naczyniowym, dużą prędkością i różnorodnym kierunkiem. Obraz przepływu krwi w tym przypadku wyróżnia się wyraźną jasnością sygnału koloru, a zarówno kolory podstawowe, jak i „mozaikowa” forma mapowania mogą dominować w „zabarwieniu” tkanek nowotworowych. Te cechy przepływu krwi wynikają z obecności dużej liczby zespoleń tętniczo-żylnych między nowo utworzonymi naczyniami, które zapewniają wysoką energię kinetyczną przepływu krwi i wyjaśniają dużą zmienność jego kierunku [5].

Metoda CDC ma wysoką czułość, swoistość i dokładność we wczesnej diagnostyce chorób nowotworowych wewnętrznych narządów płciowych i ich różnicowanie w zależności od stopnia złośliwości. Poziom unaczynienia oszacowany za pomocą CDC pozwala przewidzieć tempo wzrostu wykrytej formacji [4, 5].

Mięśniaki macicy. Badania przeprowadzone przez A. Kuljaka i I. Zaluda [18] wykazały, że spośród 291 obserwacji łagodnych onkoli macicy 157 (54%) przypadków wykazywało oznaki unaczynienia guza, o czym świadczy wykrycie sygnałów barwnych w tkance guza. Spośród 17 przypadków złośliwych guzów macicy intensywne unaczynienie wykryto w 16 (94%) przypadkach, co potwierdzają kolejne badania morfologiczne.

Analiza krzywych prędkości przepływu krwi w mięśniaku macicy ujawniła następujące cechy. Wszyscy pacjenci wykazywali spadek oporności w obu tętnicach macicy. Rozkurczowy przepływ krwi zawsze był wykrywany w głównych tętnicach zaopatrujących węzły mięśniowe. Średnia wartość wskaźnika oporu na poziomie przepływu krwi w macicy wynosiła 0,54. Stopień unaczynienia zależał bardziej od wielkości guza niż od jego lokalizacji. Wartości liczbowe wskaźnika oporności w tętnicach macicy wynosiły średnio 0,74 +/- 0,09 dla węzłów naczyniowych i 0,80 +/- 0,10 dla jałowego mięśniaka macicy (kontrola 0,84 +/- 0,09) [5, 18-20].

Ustalono, że wzrost węzłów miomatycznych zależy bezpośrednio od wzrostu przepływu krwi w układzie naczyniowym macicy. Dopływ krwi do węzłów mięśniowych odbywa się z naczyń, które są gałęziami końcowych części tętnicy macicy. Węzły mięśniowe rosną z powodu proliferacji komórek mięśni gładkich i włóknistej tkanki łącznej, tworząc pseudocansul. Dlatego w przypadku CDC naczynia widoczne na obrzeżach węzła mięśniowego są częściej widoczne. Rozszerzone naczynia oglądane w zewnętrznej trzeciej części węzła mięśniowego są najczęściej reprezentowane przez rozszerzone żyły i tętnice. Gęstość umiejscowienia naczyń zależy od struktury histologicznej węzła i jego lokalizacji. Zauważono większą liczbę tętnic, ale na obrzeżach węzła, ponieważ są one kontynuacją naczyń tętnicy macicy. W środkowej części naczynia są wizualizowane w bardzo małych ilościach. W tych przypadkach podczas badania morfologicznego obserwuje się zmiany nekrotyczne, zwyrodnieniowe i zapalne w węźle mięśniowym [5, 16, 18-20].

Częstotliwość obrazowania naczyniowego dopochwowego przepływu krwi, ale według różnych autorów, charakteryzuje się dużym rozprzestrzenianiem (54-100%). Wynika to z zastosowania różnych dostępów (przezpochwowe i przezbrzuszne). Ustalono, że stopień unaczynienia węzłów mięśniowych zależy nie tylko od ich wielkości, ale także od lokalizacji [5,13,16,18-20].

Według F. Aleema i M. Predanica [12] podśluzówkowe węzły mięśniowe są najbardziej unaczynione. Podczas badania wskaźników przepływu krwi w tych węzłach odnotowano najniższe wartości liczbowe indeksu oporu (IR 0,43), który najwyraźniej zależy od dużej części tętnicy przechodzącej przez nogę podśluzówkowego węzła mięśniowego. Śródmiąższowe i podśluzowe węzły mięśniowe charakteryzują się wyższym oporem naczyniowym (odpowiednio IR 0,59 i 50).

Zmniejsza się również opór naczyniowy w tętnicach macicy i tętnicach niezmienionego mięśniówki macicy.

Według S.E. Huang [17], wewnątrznowotworowe wartości wskaźnika pulsacji są proporcjonalne do wielkości macicy. Nie ujawnili jednak zależności wskaźników wskaźnika pulsacji od proliferacji komórek i angiogenezy.

Biorąc pod uwagę znaczną zmienność wartości liczbowych wskaźnika oporu w różnych strefach węzła mięśniowego, autorzy zalecają rejestrowanie krzywych prędkości przepływu krwi w guzie w co najmniej 3 odcinkach węzła. Pomiary są wykonywane w podejrzanych obszarach węzła (obszary o zmniejszonej echogeniczności, torbiele torbielowate), które z reguły znajdują się w centrum węzła nowotworowego [5, 16, 18, 19].

Kolorowe badanie Dopplera jest wykorzystywane przez wielu badaczy do oceny skuteczności zachowawczego leczenia pacjentów z mięśniakiem macicy. Po 4 miesiącach przyjmowania analogów gonadotropowego hormonu uwalniającego (AHTRH) obserwuje się znaczny wzrost oporu naczyniowego macicy. Jako kryterium zastosowano wskaźnik oporności tętnic macicznych i dużych tętnic węzłów mięśniowych. Wskaźnik oporności tętnic macicznych przed leczeniem wynosił średnio 0,52, w dużych tętnicach mięśniowych węzłów - 0,48, a po leczeniu odpowiednio 0,92 i 0,91. Autorzy doszli do wniosku, że zmniejszenie objętości macicy podczas leczenia AHTRH jest spowodowane zmniejszeniem unaczynienia macicy [5].

Rak endometrium. Rak endometrium jest dość powszechną patologią i zajmuje drugie miejsce wśród wszystkich złośliwych chorób żeńskich narządów płciowych. Dane statystyczne z ostatnich lat wskazują na znaczny wzrost zachorowań na raka endometrium. W naszym kraju rośnie on rocznie o około 6% [2].

Najczęstszym objawem klinicznym raka trzonu macicy jest pojawienie się krwawej nieprawidłowej wydzieliny z dróg rodnych, co niewątpliwie odnosi się do późnych objawów tej patologii.

Liczne badania wskazują, że główną uwagę w diagnozie raka endometrium poświęca się określeniu grubości echa M [10]. W okresie menopauzy wskaźnik przekraczający 5 mm jest uważany za wiodący echograficzny znak tej patologii, który wymaga kompleksowego badania w celu wyjaśnienia diagnozy (oddzielne łyżeczkowanie diagnostyczne).

Z punktu widzenia V.N. Demidov [1, 2], najbardziej charakterystycznymi objawami raka endometrium są:

- heterogeniczność wewnętrznej struktury edukacji;
- nierówne kontury;
- wyższa echogeniczność w porównaniu do mięśnia macicy;
- duże rozmiary edukacji, odpowiadające za połowę grubości macicy lub więcej;
- zwiększona przewodność dźwięku;
- obecność ciekłych wtrąceń o nieregularnym kształcie i różnych rozmiarach;
- zauważalny wzrost wielkości formacji podczas dynamicznej obserwacji;
- brak wyraźnego obrazu konturów macicy z powodu przejścia procesu nowotworowego do sąsiednich narządów.

Obecnie wiadomo, że w większości przypadków rak endometrium występuje na tle chorób przedrakowych. G.M. Savelyev i V.N. Serov [7] zaobserwował przejście łagodnych procesów nowotworowych w raka u 79% pacjentów. Choroby przedrakowe obejmują nietypowy rozrost, gruczolakowate polipy, gruczołowy rozrost torbielowaty w okresie menopauzy (szczególnie nawracającej) lub rozwijający się na tle zaburzeń neuroendokrynnych. Inne rodzaje patologii endometrium są niezwykle rzadkie..

Z danych V.N. Demidova i S.P. Krasikova [2] wykazuje, że zastosowanie ultradźwięków u kobiet oraz szybkie wykrycie i wyeliminowanie łagodnego procesu nowotworowego zmniejszyło występowanie raka endometrium o 6,2 razy. Tak więc przed zastosowaniem ultradźwięków rak stadium I stwierdzono u 50% pacjentów, etap II - u 32%, etap III - u 4%, a etap IV - u 8%. W ciągu ostatnich 5 lat stosowania ultradźwięków wskaźniki te wyniosły odpowiednio 75, 20, 5 i 0%.

Jednak zastosowanie CDC do analizy krzywych prędkości przepływu krwi jest dokładniejszą metodą diagnozowania raka endometrium, ponieważ w zdecydowanej większości przypadków patologiczne krzywe prędkości przepływu krwi są charakterystyczne dla naczyń o zmniejszonym oporze.

W badaniu przeprowadzonym na 35 kobietach z rakiem endometrium po menopauzie stwierdzono, że przepływ krwi w endometrium odnotowano w 91% przypadków: wewnątrz guza - u 29%, otrzewnowo - u 45%, ich kombinacje - u 26%. Wskaźnik oporności (IR) dla raka endometrium wynosił 0,42 +/- 0,02, normalny dla zanikowego endometrium, aw większości przypadków przerostu przepływ endometrium nie był uwidoczniony. Nowo utworzone naczynia z typem wewnątrznowotworowym są widoczne w trybie kolorowego Dopplera wewnątrz echa M, a z typem otrzewnowym - bezpośrednio wzdłuż zewnętrznej granicy echa M. Indeks oporności dla przepływu krwi wewnątrz guza wynosi 0,39, dla krwi około guzowej - 0,43, co jest znacznie niższy niż w grupie pacjentów z przerostem endometrium - 0,65 [5, 13, 16. 20].

7. Bourne i in. [13] podczas badania 223 kobiet po menopauzie (zanik endometrium - 199, rak endometrium - 24) stwierdził, że w przypadku gruczolakoraka grubość endometrium wynosiła średnio 20,2 mm, zaś atrofia -1,35 mm. Wskaźnik pulsacji (PI) tętnic macicznych jest znacznie niższy w raku niż w atrofii (odpowiednio 1,0 i 3,8). Według innych autorów u kobiet i kobiet po menopauzie z krwawym wydzielaniem z narządów płciowych wartość prognostyczna pozytywnego wyniku kolorowego mapowania Dopplera wyniosła 94%, ujemna - 91% [5].

Jednak bardziej uzasadniona jest ocena krzywych prędkości przepływu krwi w określonych naczyniach (wewnątrz- i otrzewnowo). Wskaźnik pulsacji jest mniej czułym kryterium niż wskaźnik oporu naczyniowego [20].

P. Sladkevicius i L. Valeiitin (cyt. V.K. Mitkov i wsp. [5]) zbadali 138 sieci pomenopauzalnych co najwyżej 8 dni przed planowaną operacją. U 114 kobiet po operacji stwierdzono łagodne zmiany w endometrium, au 24 - zmiany złośliwe. Grubość endometrium w łagodnych procesach wyniosła 5,5 mm (indywidualne wahania od 1 do 44 mm), w przypadku procesów złośliwych - 24 mm (od 7 do 56 mm). Przepływ krwi badano w tętnicach macicy, a także w naczyniach wewnątrz- i otrzewnowych. Liczba przypadków wykrycia sygnałów w trybie CDC była znacznie wyższa w przypadku raka endometrium niż w przypadku jego łagodnych zmian, zarówno w badaniu naczyń endometrium (87 i 34%), jak i wokół niego (91 i 58%). Wskaźnik pulsacji w tętnicach macicy był znacznie niższy w złośliwych procesach endometrium. W tym samym czasie PI w tętnicach śród- i okołoodbytniczych w procesach złośliwych i łagodnych nie różniły się. Zastosowanie CDC do diagnostyki różnicowej łagodnych i złośliwych zmian w endometrium pozwala na użycie tylko takiego wskaźnika, jak grubość endometrium [5].

S. Rakits i in. [6] przeprowadzili prospektywną analizę 64 przypadków patologii endometrium przy użyciu klasycznej skali szarości w połączeniu z kolorowym mapowaniem Dopplera do diagnozowania raka endometrium. Patologiczny przepływ krwi, neowaskularyzacja charakteryzowały się obecnością „gorących punktów” w endometrium. „Gorące punkty” znacznie różniły się od otaczających naczyń krwionośnych. Gorące punkty to sekwencja nowo powstałych chaotycznych przetok i alternatywnych zmian w przepływie krwi. Wskaźniki oporności i pulsacji mierzono w poszczególnych naczyniach krwionośnych, co pozwoliło wykazać brak błony mięśniowej w ścianie naczyń tętniczych w basenie neowaskularyzacji. W przypadku patologii rozkurczowy przepływ krwi został przyspieszony, ale wskaźniki pozostały niskie. Granice objętości dla IR 0.4 i IP 1 w badaniu nie różniły się od ogólnie przyjętych.

Rak endometrium wykryto w 12 przypadkach, łagodną patologię w 52 przypadkach. Brak przepływu krwi wykryto u 48 pacjentów z łagodnymi i 4 - złośliwymi zmianami w endometrium.

W obecności patologicznego przepływu krwi wizualizowano „gorące punkty” w 8 przypadkach zmian złośliwych i 4 - łagodnych (swoistość 92%, wartość predykcyjna wyniku testu dodatniego 67%, wartość predykcyjna wyniku testu ujemnego 92,3%). Jednak ich badania nie ujawniły różnic w poziomach prędkości przepływu krwi w pierwotnych i wtórnych naczyniach krwionośnych, ale wykazały różnicę między dwiema grupami pacjentów dla IR i II. Oba wskaźniki mają wysoką korelację i swoistość wynoszącą 92%. Wartość predykcyjna jest niezadowalająca: dla PI - 46% i IR - 56%. Można to wyjaśnić w następujący sposób: małe i zwinięte naczynia endometrium wyrównują kąt odbicia dźwięku Dopplera, co prowadzi do błędu z powodu niskiej prędkości przepływu krwi. Autorzy doszli do wniosku, że połączenie dwóch metod ultrasonograficznych jest cenne w badaniach przesiewowych w celu wykrycia raka endometrium [6].

L.E. Teregulova [9], badając 218 pacjentów z potwierdzonym histologicznie rakiem endometrium, doszedł do wniosku, że badanie ultrasonograficzne pozwala określić stopień rozwoju raka endometrium, głębokość inwazji i częstość tego procesu, ponieważ wraz ze wzrostem gruczolakoraka endometrium najpierw dostępny jest rejestracja naczynia z charakterystycznym nowotworem złośliwym o niskim wskaźniku oporności: IR