Menopauza (menopauza) i hormonalna terapia zastępcza

Białoruska Akademia Medyczna Kształcenia Podyplomowego

Menopauza to naturalny okres, w którym zanika funkcja rodzenia kobiety. Jego początek jest uwarunkowany genetycznie i z reguły kończy się menopauzą - zakończeniem owulacji, miesiączki i zdolnością do rodzenia dzieci. U kobiet w populacji europejskiej okres ten występuje w wieku 45–55 lat ze szczytem menopauzy w wieku około 50 lat. Proces starzenia się jajników ze spadkiem poziomu inhibiny i pojawieniem się cykli bezowulacyjnych rozpoczyna się dość wcześnie, po 35 latach, i przyspiesza po 40 latach. Okres życia kobiety od 2 do 6 lat przed menopauzą nazywa się premenopauzą, okres od początku menopauzy przez 1-2 lata przed i po menopauzie nazywa się okołomenopauzalny, kolejne lata życia nazywa się postmenopauzą. Niektórzy klinicyści dzielą postmenopauzę na wczesną (pierwsze 2-6 lat) i późną (kolejne lata życia). Climax, który pojawił się przed 40 rokiem życia, jest uważany za patologiczny, jego przyczyna powinna zostać wyjaśniona. Późna menopauza (po 55 latach) jest często spowodowana nowotworami produkującymi estrogen..

Do XX wieku kobiety z reguły nie przeżywały menopauzy, umierając z różnych przyczyn w wieku rozrodczym. Wraz z rozwojem cywilizacji oczekiwana długość życia kobiet wzrosła. Według ekspertów WHO do 2025 r. Liczba kobiet w wieku 60 lat i więcej przekroczy 1 miliard, a do 2015 r. Odsetek kobiet po 45. roku życia we wszystkich krajach świata osiągnie 46% ich łącznej liczby.

Początek menopauzy jest genetycznie bardzo stabilny i nie zmienił się w ciągu ostatnich 100 lat, chociaż niektóre czynniki środowiskowe i społeczne mogą ją przyspieszyć, takie jak palenie (o 1,5 roku) [8].

Patofizjologia menopauzy i związane z nią problemy

Przez wiele lat panowała hipoteza, że ​​początek menopauzy był spowodowany pierwotnymi zmianami w ośrodkach podwzgórza ze zmniejszeniem ich wrażliwości na estrogeny i niewystarczającym wzrostem gonadotropin przysadkowych (FSH i LH). Obecnie dominuje hipoteza pierwotnej niewydolności produkcji inhibiny przez starzenie się jajników. Proces ten jest prawdopodobnie kontrolowany przez starzejący się gen. Obniżenie poziomu inhibiny powoduje stały wzrost poziomu FSH, a następnie LH. Prowadzi to do pojawienia się cykli bezowulacyjnych, a następnie do całkowitej atrezji pęcherzyków. Zaprzestanie owulacji zakłóca cykliczne wydzielanie estradiolu i progesteronu, dochodzi do stwardnienia jajników i nieodwracalnego upośledzenia płodności. Wraz z pojawieniem się cykli bezowulacyjnych, których liczba stopniowo rośnie, cykl menstruacyjny stopniowo się wydłuża. Jednocześnie, podczas każdego cyklu liczba rosnących pęcherzyków maleje, dopóki ich zapasy nie zostaną całkowicie wyczerpane. Ten proces trwa od 2 do 8 lat. Podczas menopauzy poziomy estradiolu i LH pozostają prawidłowe. Estradiol zwykle pozostaje na poziomie normalnych wartości do momentu całkowitego zatrzymania wzrostu i rozwoju pęcherzyków. Czas trwania fazy pęcherzykowej jest głównym wyznacznikiem czasu trwania cyklu miesiączkowego. Poziomy FSH i inhibiny są odwrotnie proporcjonalne. Pomimo faktu, że inhibina jest bardziej czułym markerem funkcji pęcherzyków jajnikowych, nie jest możliwe jej określenie w praktyce klinicznej, dlatego poziom FSH pozwala ocenić poziom inhibiny. Nasycenie estrogenem podczas hormonalnej terapii zastępczej (HRT) tylko nieznacznie zmniejsza FSH, ponieważ reaguje wyłącznie na inhibinę. Dlatego wskaźniki FSH nie mogą służyć jako markery nasycenia estrogenem podczas HTZ. Na tle wzrostu FSH (10-20 razy wyższy niż normalnie) parametry LH mogą pozostać normalne, obserwuje się normalne cykle owulacyjne, a nawet u kobiet przed menopauzą nie są bezpieczne przed przypadkową ciążą, przynajmniej do momentu zarejestrowania wzrostu poziomu nie tylko FSH, ale także LH. W związku z tym w literaturze medycznej pojawiają się doniesienia o przypadkach ciąży u kobiet w wieku 60 lat i starszych. Te kobiety były prawdopodobnie w okresie przedmenopauzalnym..

Tylko u 10% kobiet miesiączka natychmiast ustaje, podczas gdy u większości menopauzy poprzedza się okres przedłużonej nieregularności miesiączki [8]. W tym okresie krwawienie pojawiło się na końcu nieodpowiedniej fazy lutealnej lub na szczycie uwalniania estradiolu, któremu nie towarzyszyła odpowiednia owulacja lub tworzenie ciałka żółtego. Po menopauzie podaż pęcherzyków zanika dość szybko, co prowadzi do 10–20-krotnego wzrostu FSH i około 3-krotnego wzrostu LH, który osiąga maksymalną wartość w pierwszych 1-3 latach po menopauzie. Po wystąpieniu menopauzy estron staje się głównym estrogenem w ciele kobiety, który powstaje w wyniku aromatyzacji androstendionu w tkankach obwodowych (tłuszcz, mięśnie itp.). Poziom androstendionu we krwi po menopauzie wynosi 50% tego przed menopauzą. Większość androstendionu powstaje w korze nadnerczy, a tylko niewielka ilość jest wydzielana przez zręby jajnika. Poziom testosteronu we krwi u większości kobiet w okresie menopauzy zmniejsza się, ale u niektórych kobiet nawet zwiększa się wydzielanie testosteronu przez jajniki. Wynika to z wpływu wysokich poziomów gonadotropin na tkankę zrębową jajnika przy braku pęcherzyków i ze spadkiem poziomu estrogenu. Niemniej jednak całkowita ilość testosteronu wydzielanego u kobiet po menopauzie jest zmniejszona ze względu na zmniejszenie pierwotnych źródeł obwodowej konwersji androstendionu. W okresie pomenonauzy estradiol powstaje w małych ilościach (10-20 pg / ml) w wyniku konwersji tkankowej estronu. Krążące poziomy estronu są wyższe niż estradiol, 30–70 pg / ml. Całkowita ilość estrogenu wynosi 45 ng / 24 h. Prawie wszystkie z nich są pochodzenia tkankowego w wyniku obwodowej konwersji androstendionu [9]. Stosunek androgenów do estrogenów gwałtownie zmienia się w kierunku androgenów, dlatego u kobiet po menopauzie często obserwuje się umiarkowane objawy hirsutyzmu. Poziomy DHEA i DHEA-C zmniejszają się z wiekiem, podczas gdy poziomy androstendionu, testosteronu i estrogenu krążących we krwi kobiet po menopauzie pozostają względnie stabilne.

Podczas menopauzy produkcja estrogenu w jajnikach ustaje, jednak u niektórych kobiet po menopauzie poziom estrogenu z powodu konwersji tkanek androstendionu i testosteronu do estronu może być znaczny. Objawy kliniczne nadmiaru estrogenów mogą się różnić i są w dużym stopniu zależne od stopnia tworzenia zewnątrzkomórkowego. Konwersja androstendionu do estronu bezpośrednio koreluje z ilością tkanki tłuszczowej, która może przyczynić się do tej konwersji. W połączeniu ze spadkiem poziomu globulin wiążących hormony płciowe może to prowadzić do raka endometrium i raka piersi. Zatem masa ciała koreluje dodatnio z estronem i estradiolem. Aromatyzacja androgenów w estron jest szczególnie wyraźna w tkance tłuszczowej, chociaż występuje w innych tkankach (w mniejszym stopniu). Z wiekiem, pod koniec okresu pomenopauzalnego, zręby jajnika są w końcu wyczerpane, jednak pomimo ciągłej intensywnej stymulacji przy bardzo wysokich poziomach FSH i LH, steroidogeneza w zatrzymaniu jajników.

Jednocześnie udział progenitorów nadnerczy w tworzeniu estrogenów w tkankach staje się niewystarczający do utrzymania narządów i tkanek zależnych od estrogenu. W rezultacie kobiety z niedoborem masy ciała są szczególnie dotknięte brakiem estrogenu. Menopauza może rozpocząć się wcześniej u kobiet stosujących dietę wegetariańską i odwrotnie, otyłe kobiety często cierpią na nadmiar estrogenu. Wspólną cechą wszystkich kobiet w okresie menopauzy jest to, że tracą progesteron.

Przez wiele lat sytuacje kliniczne związane ze zmianami produkcji estrogenu i progesteronu podczas menopauzy były rozpatrywane tylko z punktu widzenia utraty zdolności reprodukcyjnych. W ciągu ostatnich 40 lat idea udziału sterydów płciowych w procesach fizjologicznych znacznie się rozwinęła. Receptory estrogenowe znaleziono nie tylko w tkankach narządów docelowych (macicy, jajnika, gruczołu sutkowego), ale także w innych tkankach: w cewce moczowej, pęcherzu, mięśniach dna miednicy, komórkach mózgu, mięśniu sercowym, ścianach tętnic, tkance kostnej, skórze, błonach śluzowych jama ustna, krtań, spojówka itp. Logiczne jest założenie, że prawie wszystkie hormony steroidowe, zarówno płciowe, jak i nadnerczowe, somatotropina i hormony tarczycy mają receptory we wszystkich tkankach ciała, bez wyjątku, i różnią się jedynie ilością i wrażliwością. Aktywnie uczestniczą w utrzymaniu normalnego funkcjonowania wielu ważnych układów (nerwowego, sercowo-naczyniowego, odpornościowego itp.), Określając komórkową syntezę białka, lipidów, kompleksów energetycznych, aktywność układów enzymatycznych, równowagę podstawowych elektrolitów, a także aktywność procesów życiowych w komórkach i, w rezultacie ich starzenie się i śmierć (co zwykle nazywane jest ogólnym biologicznym efektem działania niektórych hormonów, najczęściej na tle ich niedoboru).

Dlatego na tle niedoboru estrogenu w okresie menopauzy, a czasami w okresie przedmenopauzy, mogą rozwinąć się różne objawy kliniczne tego niedoboru w postaci stanów bolesnych. Dość często są wyraźne, co stanowiło podstawę ich izolacji w osobnej formie nosologicznej - zespół menopauzy (CS). Niemniej jednak, nawet jeśli objawy kliniczne nie przyjmują charakteru CS, wielu klinicystów nazywa je obniżeniem jakości życia. Pojęcie to obejmuje zmiany w postrzeganiu zwykłych sytuacji życiowych, podejrzliwości, lęku, zaburzeń snu i pamięci, zaburzeń autonomicznych itp. W ostatnich latach pojawiły się dane naukowe, które w pewnym stopniu wyjaśniają zaburzenia w wyższej aktywności nerwowej u kobiet z niedoborem estrogenu w okresie menopauzy, szczególnie estradiol. W okresie menopauzy wydzielanie neuropeptydów w ośrodkowym układzie nerwowym i podwzgórzu jest zaburzone, co jest logiczne, ponieważ udowodniono: jedynym przedstawicielem estrogenu w ośrodkowym układzie nerwowym (niezależnie od płci) jest estradiol. Estrogeny wzmacniają układ serotonergiczny i cholinergiczny, zwiększają wrażliwość receptorów dopaminergicznych. Ponadto największe zmiany w niedoborze estrogenu obserwuje się w hipokampie i płacie czołowym kory mózgowej [5]. Jak się okazało, naruszenie interakcji neuroprzekaźników determinuje psychologiczne cechy zachowania kobiety w miarę starzenia się [3].

Menopauzie nie zawsze towarzyszą ciężkie stany depresyjne, ale zawsze występuje obniżenie nastroju lub inny stopień nasilenia depresji. Utrata progesteronu jest obarczona kliniką względnego hiperestrogenu ze zwiększonym ryzykiem raka narządu docelowego lub krwawienia przed menopauzą. Niedobór estrogenu jest bezpośrednio związany z dyslipidemią i postępem miażdżycy, zmianą stanu układu odpornościowego - wzrostem całego kompleksu chorób autoimmunologicznych (tarczycy, tkanki łącznej, stawów itp.). Starzenie się chrząstki, wraz z utratą wapnia, najpierw w gąbczastym, a następnie w kościach, prowadzi do rozwoju osteoporozy, osteoartropatii kręgosłupa z nieodwracalnym odkształceniem lub złamań kończyn z najmniejszym urazem. Częstotliwość spontanicznych złamań u kobiet u późnych kobiet po menopauzie wzrasta do 40%. Kolejny problem - nadciśnienie tętnicze, insulinooporność z rozwojem cukrzycy typu 2 z otyłością, dyslipidemia (zespół metaboliczny prowadzący do gwałtownego wzrostu liczby wypadków naczyniowych - zawał mięśnia sercowego, udar mózgu) - jest również bezpośrednio związany z menopauzą. Istnieją dowody na zwiększenie częstości występowania choroby Alzheimera u kobiet w okresie menopauzy i wyraźny spadek jej wykrycia u kobiet otrzymujących HTZ.

Te ogólne problemy biologiczne nie powinny być związane z nasileniem objawów zespołu menopauzalnego. Problem korekcji hormonalnej menopauzy jest szerszy. Większość klinicystów uważa to za okazję do spowolnienia procesu starzenia się i poprawy jakości życia kobiet po 46 latach, biorąc pod uwagę średnią długość życia w okresie menopauzy wynoszącą 30 lat. W związku z tym powstają trzy problematyczne pytania, na które obecnie nie ma jednoznacznych odpowiedzi:

  1. Nie przeszkadzaj w okresie menopauzy, wierząc, że wszystko, co dzieje się w tym okresie, jest fizjologiczne i powinno być.
  2. Menopauza, menopauza są genetycznie nieuniknionymi procesami, ale biorąc pod uwagę dostępną wiedzę medyczną na ich temat, należy je skorygować, podobnie jak każdy inny stan, któremu towarzyszy niedobór hormonalny.
  3. Konieczna jest interwencja, ale tylko wtedy, gdy menopauzie towarzyszy menopauza.

Klinicyści mają różne postawy wobec menopauzy i zależą od wiedzy na temat patofizjologii menopauzy i menopauzy. Być może w jednej opinii zgadzają się: CS należy poprawić, ponieważ ten stan powoduje zaburzenie zdrowia i jest uważany za chorobę. Należy przeprowadzić wymianę hormonów i nie należy czekać na skutki niedoboru estrogenu i progesteronu, innych hormonów. Terapię hormonalną zastępczą lub korygującą (w okresie przedmenopauzalnym) przeprowadza się (oczywiście za zgodą kobiety) wyłącznie indywidualnie, biorąc pod uwagę kilka czynników:

  1. Stan hormonalny kobiety (hipoestrogenny, euestrogenny, hiperestrogenny), brak lub obecność objawów CS.
  2. Cechy fizjologicznego przebiegu menopauzy: co „wypada”, co dominuje w późnym okresie płodnym, premenopauzie, okołomenopauzie, menopauzie, postmenopauzie i późnej postmenopauzie.
  3. Korekta hormonalna i podstawienie powinny odpowiadać patofizjologicznemu, a dawki hormonów powinny być minimalnie wystarczające do korekcji metabolicznej ich niedoboru.
  4. W CS, niezależnie od stopnia jej objawów i fazy menopauzy, hormonalna terapia zastępcza jest głównym i patogenetycznym leczeniem. Wszystkie pozostałe metody należy uznać za pomocnicze (pomocnicze), przyczyniające się do jak najszybszego osiągnięcia celu - przywrócenia zaburzeń metabolicznych w wyniku niedoboru estrogenu i progesteronu.
  5. HTZ jest metodą „zapobiegania” starzeniu się chorób (nadciśnienie tętnicze i katastrofy naczyniowe, osteoporoza, osteartropatia, choroba Alzheimera, zespół metaboliczny i cukrzyca typu 2).
  6. HTZ jest metodą rzeczywistej poprawy jakości życia kobiet po 45 latach i być może jednym ze sposobów na powstrzymanie starzenia się genu.
  7. Hormony tarczycy, hormon wzrostu, DHEA i melanotonina powinny być włączone do kompleksu HTZ.

Zespół menopauzy to zespół objawów patologicznych spowodowanych niedoborem estrogenu i progesteronu, który często towarzyszy kobiecie w okresie menopauzy. Według V.P. W estymatorze [2] częstotliwość KC wynosi od 40 do 60%, a jej objawy mogą mieć dowolne nasilenie - od łagodnego do ciężkiego. Nasilenie ocenia się na podstawie liczby „uderzeń gorąca” (do 10 dziennie - łagodny, 20 - średni, ponad 20 - ciężki COP) lub wskaźnika Kuppermana, w którym każdy objaw ocenia się punktowo (do 20 punktów - łagodny, do 35 - średni, ponad 35 - ciężki COP).

Najczęstsze objawy COP:

1. Nieregularności miesiączkowania: cykle bezowulacyjne, zmniejszona płodność, zmniejszona utrata krwi menstruacyjnej, dysfunkcyjne krwawienie z macicy, nieregularny cykl miesiączkowy.

2. Objawy naczynioruchowe: uderzenia gorąca, pocenie się, dreszcze, kołatanie serca, zawroty głowy, spadki ciśnienia, zaczerwienienie skóry, parestezje. „Przypływom” - prawie obowiązkowemu objawowi CS - często towarzyszy erytrofobia (zaczerwienienie twarzy, szyi, górnej części ciała) w połączeniu z dreszczami, zawrotami głowy, nadciśnieniem. Ich czas trwania wynosi nie więcej niż 1-2 minuty, rzadko (u osób z towarzyszącą dystonią wegetatywno-naczyniową) - do 20-30 minut. Bez zależności od jakichkolwiek czynników, mogą być wywoływane przez stres psychoemocjonalny. Obfite pocenie się, jak w przypadku hipoglikemii. U pacjentów z cukrzycą konieczne jest różnicowanie z hipoglikemią, określając poziom glukozy we krwi. Można go łączyć lub zastępować „pływami”, ale może też być bez nich. Częściej obserwuje się w nocy, budzi kobiety, pozbawia snu. Mniej zmartwień w zimnych porach roku. Parestezja - uczucie „pełzania pełzającego”, drętwienie kończyn - często łączy się z „przypływami”. Ataki bólu mogą być dowolnego rodzaju, o różnym czasie trwania, w postaci skurczów do 30 minut, o dowolnej lokalizacji (w sercu, w prawym podżebrzu itp.). Można je usunąć za pomocą środków uspokajających, β-blokerów, przeciwskurczowych. Nadciśnienie tętnicze często łączy się z „uderzeniami gorąca”, bólem i jest łatwo zatrzymywane przez leki przeciwnadciśnieniowe (często gwałtownie spada ciśnienie krwi, aż do niedociśnienia, od zwykłego podawania dibazolu, gdy dawki terapeutyczne są błędnie podawane, jak w przypadku nadciśnienia). Ataki tachykardii i podwyższonego ciśnienia krwi można usunąć za pomocą leków psychotropowych i uspokajających (elenium, seduxen 1-2 ml / m).

3. Objawy neuropsychiatryczne: drażliwość, płaczliwość, bezsenność, obniżony nastrój, uporczywe bóle głowy przypominające migrenę, czasami stany depresyjne, konflikt w domu, w pracy, krótki temperament, nietolerancja, zaburzenia pamięci (z powodu spadku koncentracji), podejrzliwość. Leki uspokajające, psychotropowe usuwają te zjawiska, ale tylko na czas ich działania. Wreszcie minąć nie wcześniej niż 2-3 miesiące na tle HTZ.

4. Zaburzenia przedsionkowe: zawroty głowy mogą być objawem mniejszym, z nudnościami, szumami usznymi, utratą równowagi i upadkami. Może im towarzyszyć krótkotrwała utrata przytomności z upadkami, siniakami i innymi obrażeniami. Diagnostyka jest dość skomplikowana. Ataki są usuwane przez środki uspokajające, przeciwskurczowe. Na koniec przekaż tło HTZ.

5. Objawy móżdżkowe naśladujące kryzysy móżdżkowe, współczulno-nadnerczowe rozpoczynają się częściej w nocy lub wieczorem od kołatania serca (przed zarodkiem), podwyższonego ciśnienia krwi, przebarwienia skóry (bladość twarzy i kończyn), silnego osłabienia, uczucia blaknięcia i zatrzymania akcji serca, strachu przed śmiercią. Często towarzyszą mu dreszcze, drżenie, zawroty głowy, pocenie się. Rzadziej obserwuje się adynamię, afazję ruchową i krótkotrwałą utratę przytomności. Atak trwa kilka minut (5-10, do 20 minut), mija sam, zastępuje go wielomocz, dreszcze. Można go usunąć za pomocą środków uspokajających (seduxen). Objawy całkowicie znikają po zastosowaniu HTZ.

6. Zaburzenia sercowo-naczyniowe (nietypowa kardiopatia) najczęściej objawiają się bólem serca. Bóle są intensywne, długotrwałe, bolesne lub zszywane. Nie są prowokowane przez wysiłek fizyczny i nie rosną wraz z nimi. Leżenie w łóżku koncentruje się wyłącznie na bólu. Środki uspokajające pomagają, nitrogliceryna jest nieskuteczna. Naruszenia rytmu są częściej napadowe, nie zależą od aktywności fizycznej, zdarzają się w dowolnym momencie; częściej są to dodatkowe skurcze. Skargi na duszność to nic innego jak uczucie braku powietrza, które kobieta kompensuje głębokimi oddechami. To uczucie braku powietrza może pojawić się w dowolnym momencie, nie zależy od aktywności fizycznej i zanika, gdy pacjent jest rozproszony. Zmiany w EKG mogą naśladować mały ogniskowy zawał mięśnia sercowego lub CHD. Test z udziałem blokujących receptory β-adrenergiczne (inderal, obzidan) 60–80 mg pomaga w rozpoznaniu. Obzidan przyjmuje się doustnie na czczo. Zapis EKG jest rejestrowany przed i po teście po 1,5 godziny. W przypadku kardiopatii menopauzalnej obserwuje się zauważalną dodatnią dynamikę EKG, w przeciwieństwie do IHD.

7. Objawy układu moczowo-płciowego: swędzenie, dyspareunia, zanikowe zapalenie jelita grubego, zapalenie pęcherza, atonia pęcherza, niepokój, nietrzymanie moczu. Objawy CS związane z procesami zanikowymi układu moczowo-płciowego utrzymują się przez lata, uniemożliwiając pacjentom z powodu dodatku infekcji układu moczowo-płciowego. Według V.E. Balan [1], około 70% kobiet w wieku powyżej 60 lat ma objawy moczowo-płciowe. Aby go wyeliminować, wymaga długiej HTZ (6-12 miesięcy). Popęd seksualny u większości kobiet z początkiem menopauzy maleje, ale u niektórych nie zmienia się, a nawet rośnie. Bardzo rzadko rozwija się hiperseksualność, dochodząca do nimfomanii. Połączenie HTZ i leków psychotropowych pomaga w leczeniu tego schorzenia..

8. Zmiany w skórze i przydatkach: starzenie się i suchość skóry, zmarszczki, utrata elastyczności, suchość i wypadanie włosów, łamliwe paznokcie. Skóra cierpi na utratę kolagenu i u większości kobiet zmiany te pojawiają się w okresie przedmiesiączkowym i gwałtownie zwiększają się w okresie menopauzy. Istnieją dowody, że trzy lata po wystąpieniu menopauzy kobieta traci do 30% kolagenu i wapnia w tkance kostnej. HTZ przywraca utratę wapnia i kolagenu, co zajmuje od 3 do 5 lat.

9. Zaburzenia wymiany: postęp miażdżycy, choroba wieńcowa serca, częste wypadki naczyniowe, zawał mięśnia sercowego, udary mózgu, osteoporoza (menopauza, starcze). Proces resorpcji w beleczkowej tkance kostnej rozpoczyna się u kobiet w wieku około 40 lat, przekraczając tworzenie kości o 0,5% rocznie, i przyspiesza 10 razy wraz z początkiem menopauzy, osiągając do 1-1,5% całkowitej utraty masy kostnej rocznie. Przez 20 lat u kobiet po menopauzie straty sięgają 50% dla beleczkowej tkanki kostnej i 30% dla kości korowej. Pozytywny wpływ HTZ na tkankę kostną odnotowano nawet w przypadku jej późnego powołania (u osób powyżej 65 roku życia) [7]. Efekt zatrzymywania wapnia obserwuje się po zastosowaniu 0,5 mg estradiolu. Oprócz HTZ konieczne jest włączenie preparatów witaminy D (400–800 IU dziennie) do kompleksu zabiegowego i zwiększenie dziennego spożycia Ca do 1200-1500 mg, szczególnie dla osób powyżej 70. roku życia i tych, które nie są na słońcu. Aktywność fizyczna, codzienne spacery 1,5-2 km, również przyczyniają się do odkładania się wapnia w kości, a palenie tytoniu i alkohol pogarszają osteoporozę. Aby zapobiec osteoporozie, terapia hormonalna powinna być przepisywana jak najwcześniej i na całe życie. Istnieją przekonujące dowody na zmniejszenie o 20–50% częstości udarów i zawałów mięśnia sercowego u osób otrzymujących HTZ [4, 11]. Wykazano korzystny wpływ estrogenów na spektrum lipidowe (zwiększenie HDL i HDL, zmniejszenie LDL i VLDL). Przepuszczalność tętnic dla kompleksów lipidowych jest zmniejszona. Liczne badania wykazały działanie przeciwutleniające estrogenów i ich modulujące działanie na układ odpornościowy. Istnieją dowody na stabilizujący wpływ estrogenu na nadciśnienie [6]. Wiele badań podkreśla działanie rozszerzające naczynia i trombolityczne działanie estrogenu. Istnieje kilkadziesiąt prac, które wykazały korzystny wpływ HTZ w stosunku do układu sercowo-naczyniowego, a w zapobieganiu wypadkom naczyniowym HTZ jest obiecująca u kobiet po 45. roku życia [11]. Niemniej jednak terapia hormonalna nie może zatrzymać postępu procesów miażdżycy i, zgodnie z dostępną literaturą, nie jest stosowana do pierwotnej profilaktyki IHD.

Ginekolodzy dzielą objawy kliniczne CS na wczesne (naczynioruchowe, emocjonalno-psychologiczne), średnioterminowe (zmiany na skórze i przydatkach, narządy moczowo-płciowe) i późne (osteoporoza, układ sercowo-naczyniowy). CS może wystąpić w dowolnej fazie menopauzy. Według V.P. Estymator [2], CS obserwuje się u 37% kobiet przed menopauzą, 40% kobiet po menopauzie i 21% kobiet po menopauzie (po 1,5-2 latach i 2% po 3-5 latach). Przypadki objawów COP opisano 10 lat po wystąpieniu menopauzy. Czas trwania CS wynosi zwykle 1-2 lata, ale 20-50% kobiet ma więcej niż 5 lat. Bardzo rzadko CS przeszkadza kobiecie przez wiele lat, czasem słabnie, teraz nasila się i rzadko znika bez HTZ. W dużej mierze zależy to od rodzaju osobowości, czynników społecznych, relacji w rodzinie i relacji kobiety do siebie. Nie ma bezpośredniej zależności ciężkości CS od poziomu niedoboru estrogenu. Możliwe kombinacje objawów autonomicznych i sercowych, psychoemocjonalnych i innych. Ten chaos naśladuje inne choroby i często przyczynia się do złej diagnozy..

Diagnostyka różnicowa CS

CS jest często uważane za chorobę wieńcową serca z nadciśnieniem skurczowym, patologią móżdżku, osteochondroza kręgosłupa piersiowego i szyjnego z zespołem niewydolności kręgowo-podstawnej. Kardiopatia menopauzy jest często mylona z dusznicą bolesną, zaburzeniami rytmu serca - z IHD i zawałem mięśnia sercowego. Zespół miasteniczny z bezsennością jest często mylony z zespołem astenoneurotycznym. Migrenowe bóle głowy są bardzo trudne do zdiagnozowania, gdy połowa głowy boli w ciągu tygodnia.

Diagnoza różnicowa opiera się na dokładnej wiedzy na temat objawów klinicznych CS, ich cech w porównaniu z wiekiem pacjenta. Duże znaczenie mają dane laboratoryjne (poziom FSH, test z obzidanem, dynamika EKG, próbne podawanie leków przeciwpsychotycznych i uspokajających). W niektórych przypadkach diagnoza CS jest dość skomplikowana i wymaga dokładnej historii. Diagnozie pomaga obecność objawów w połączeniu z „uderzeniami gorąca”, krótki czas trwania objawów, częsta zmiana wszystkich rodzajów ich kombinacji; w wątpliwych przypadkach wysoki poziom FSH, 10-20 razy wyższy niż normalnie, w porównaniu z wiekiem, a także łagodzenie objawów za pomocą terapii uspokajającej.

W leczeniu CS jedyną patogenetyczną metodą terapii jest hormonalna terapia zastępcza lekami estrogenowo-progestagenowymi. Wszystkie inne metody nie są patogenetyczne i można je stosować wyłącznie jako pomocnicze.

Obecnie, pomimo powszechnego stosowania HTZ w USA, Europie i Azji Południowo-Wschodniej, nie ma przekonujących dowodów na to, że HTZ z zastosowaniem kombinacji estrogen-progestagen zwiększa ryzyko raka endometrium i raka piersi nawet po 20 latach jego stosowania [12]. Jednocześnie można z całą pewnością stwierdzić, że hormonalną terapię zastępczą połączeniami estrogen-progestagen bez szczególnego ryzyka raka w narządach docelowych można stosować w przypadku zespołu menopauzy, a także w zapobieganiu osteoporozie, katastrofom naczyniowym i chorobie Alzheimera. HTZ zapewnia poprawę jakości życia kobiet w okresie menopauzy i pomenopauzy, zapobiegając nieuniknionym kosztom atrofii układu moczowo-płciowego, przyczyniając się do zachowania pełni psychicznej i psychicznej.

Przeciwwskazania do HTZ:

  1. Nowotwory złośliwe narządów docelowych (macica, jajnik, gruczoł sutkowy).
  2. Krwawienie z macicy niewiadomego pochodzenia.
  3. Marskość wątroby i inne choroby, którym towarzyszy niewydolność wątroby lub nerek.
  4. Ostra zakrzepica i zakrzepowe zapalenie żył.
  5. Ostre stany zakrzepowo-zatorowe i choroby krwi.
  6. Cukrzyca z ciężkimi mikro- i makroangiopatiami.

Przed HTZ wymagane jest dokładne badanie kobiet, aby wykluczyć patologię onkologiczną jajników, macicy i gruczołów sutkowych. Wykonuje się badanie ultrasonograficzne macicy, jajników i gruczołów sutkowych; pożądane jest monitorowanie ciśnienia krwi, oznaczanie wskaźnika masy ciała, profilu lipidowego, poziomu FSH, badanie onkocytologiczne śluzu szyjnego. Następnie badanie powtarza się co 6-12 miesięcy z obowiązkową konsultacją ginekologa. Ustala się grubość endometrium. Grubość endometrium do 5 mm z reguły gwarantuje zapobieganie dysfunkcyjnemu krwawieniu z macicy w wyniku przedawkowania estrogenów, pomimo ich jednoczesnego stosowania z gestagenami. Czyste estrogeny bez osłony gestagennej są dopuszczalne tylko dla kobiet z usuniętą macicą.

Zasady HTZ

Do stałej hormonalnej terapii zastępczej stosuje się tylko naturalne estrogeny: estradiol, estron i estriol. Spośród preparatów estradiolowych w krajach europejskich walerianian estradiolu (E2V) jest najczęściej stosowany w dawkach 1-2 mg / dobę lub 17b-estradiolu w dawce 1 mg / dobę. Estron stosuje się w postaci skoniugowanych estrogenów w postaci leku Premarin, gdzie jest głównym składnikiem wraz z ekwiliną i 17-dihydroequiliną (zalecana dawka wynosi 0,625 mg / dzień). Ten lek jest szeroko stosowany w USA, Ameryce Łacińskiej i Azji Południowo-Wschodniej. Estriol do podawania doustnego jest dostępny w tabletkach 1-2 mg, a także w postaci kremów i kuleczek dopochwowych do stosowania miejscowego. Ponieważ głównym celem HTZ jest uzyskanie efektów metabolicznych, a nie proliferacja endometrium, należy przestrzegać zasady zmniejszania dawki zarówno składników estrogenowych, jak i progestagenów. Ostatnio zyskały na popularności transdermalne formy podawania estrogenów i progestagenów. To eliminuje metabolizm wątrobowy. Dawka terapeutyczna jest zmniejszona do 0,05-0,1 mg / dzień. Podawanie przezskórne w postaci plastrów i żeli jest wygodne w użyciu, estradiol jest bardziej równomiernie uwalniany, jego wpływ na krzepnięcie jest praktycznie wyeliminowany. Uważa się jednak, że doustna droga podawania estrogenu jest bardziej skuteczna w korygowaniu spektrum lipidów. W leczeniu zaburzeń układu moczowo-płciowego łatwo można uzyskać efekt miejscowy przy dopochwowym podawaniu czopków z estriolem.

Progestageny należy stosować w minimalnych dawkach, zapewniających wydzielniczą transformację endometrium. Są one dodawane do estrogenów w ciągu 10-12 dni, aby zapobiec rozrostowi endometrium wywołanemu przez estrogen i możliwemu ryzyku jego zwyrodnienia. Wraz z progesteronem, jego pochodne są stosowane jako progestageny: 20α- i 20β-dihydrosteron, 17α-hydroksyprogesteron, pochodne 19-nortestosteronu (octan noretysteronu, lewonorgestrel, gestoden). Progestogeny podawane doustnie, w zależności od dawki i struktury, mogą zakłócać pozytywne działanie estradiolu na komórki wątroby z powodu częściowego działania androgennego. Naturalny progesteron ma najmniejsze działanie wątrobowokomórkowe, a pochodne 19-nortestosteronu mają największe. Podawanie przezskórne zapewnia minimalny wpływ na komórki wątroby.

W okresie przedmenopauzalnym terapię można stosować tylko z progestagenami lub kombinacjami estrogenu i progestagenu w trybie cyklicznym, w okresie menopauzy (do 55 lat) z kombinacjami estrogenu i progestagenu (w tym samym trybie). Jednak klinicyści nie są zgodni co do schematów leczenia. Pierwszeństwo mają kombinacje estrogen-progestagen w okresie menopauzy w stałym trybie, eliminując pojawienie się reakcji przypominających miesiączkę. W późnej postmenopauzie kombinacje estrogen-progestagen są przepisywane tylko w trybie ciągłym. Kompleksowa terapia CS obejmuje dietę, która zapobiega rozwojowi osteopenii (o zawartości Ca do 1200-1500 mg / dzień). Konieczne jest utrzymanie wystarczającej aktywności fizycznej, która dąży do tych samych celów. Aby szybciej znormalizować stan psychiczny, HTZ łączy się z mianowaniem środków uspokajających, tabletek nasennych lub leków psychotropowych, w zależności od nasilenia depresji. Xanax (0,25 mg) jest bardzo skuteczny, zaczynając od dwóch tabletek rano i wieczorem, zwiększając dawkę co 2-3 dni do 2 mg / dzień, kurs trwa 2-3 tygodnie; w przypadku zaburzeń snu - Wapń 0,25-0,5 mg w nocy, kurs - 7-14 dni; w przypadku niepokoju fevarin (100 mg), zaczynając od 1/4 tab. dziennie, zwiększając dawkę co 2-3 dni do 100 mg / dzień, przez długi czas kurs trwa co najmniej 6 tygodni. Leriwon przeciwdepresyjny (30 mg) działa również przez długi czas, 1/2 tabletki. w nocy kurs - 4-6 tygodni.

Hormonalna terapia zespołu menopauzalnego powinna trwać co najmniej rok, w przeciwnym razie objawy mogą powrócić. Do innych celów - zapobiegania osteoporozie, spowolnienia procesu starzenia - czas HTZ powinien wynosić co najmniej 5-7 lat. Ponieważ nie tylko hormony płciowe słabną z wiekiem, hormony tarczycy (50-100 μg L-tyroksyny, 8-16 IU hormonu wzrostu 1-2 razy w tygodniu), melanotonina, DHEA i androgeny (indywidualnie w każdym z nich) powinny być objęte kompleksowym leczeniem. walizka). Ale taka terapia jest obecnie w fazie rozwoju. W dłuższej perspektywie doustne preparaty HTZ najprawdopodobniej zostaną zastąpione przezskórnymi formami (w postaci żeli i kremów). W dłuższej perspektywie HTZ będzie łączona z lekami - supresorami starzenia się genu, co pozwoli kobietom utrzymać aktywność fizyczną i umysłową do późnej starości..

Literatura

  1. Balan V.E., Smetnik V.P. Zaburzenia układu moczowo-płciowego w okresie menopauzy. - M., 1998.
  2. Smetnik V.P., Kulakov V.I. Przewodnik po menopauzie. - M., 2001.
  3. Amelsvoort T., Murphy D. // Forum Ginekologiczne. - 1999. - V.4, N 2. - P.25—29.
  4. Falkeborn M. i wsp. // Arch. Stażysta. Med. - 1993— V. 153. - P.1201.
  5. Gould E., Woolley C.S., Frankfurt M., M with Ewen B.S. // J. Neurosci. - 1990. - V.10. - P.1286–1291.
  6. Hassager C., Christiansen C. // Maturitas. - 1988. - V. 9. - P.315.
  7. Lindsay R. // Lancet. - 1993. - N 341. - P.801.
  8. McKinlay S.M. i in. // Maturitas. - 1992. - V. 14. - P.103.
  9. Meldrun D.R., Davidson B.J., Tarun I.V., Judd H.I. // Położnik. Gynecol. - 1981. - V. 57. - str. 626.
  10. Stampher M.J., Colditz G.A. // Poprz. Med. - 1991. - V. 20. - P.47.
  11. Thompson S.G., Meadle T.V., Greenberg G. // J. Epidemiol. Comm. Zdrowie - 1989. - V. 43. - P.173.
  12. Wingo P.A., Layde P.M., Zec N.C. i in. // JAMA. - 1987. - V.257. - P.209.

Wiadomości medyczne. - 2004. - Nr 7. - S. 48–54.

Kobiece hormony w tabletkach menopauzy

Climax to naturalny okres w życiu kobiety, w którym zanika funkcja rozrodcza. Jego początek wiąże się z wieloma nieprzyjemnymi zjawiskami - więdnięciem skóry, uderzeniami gorąca, suchą pochwą, a czasem nietrzymaniem moczu. W okresie menopauzy hormony żeńskie w tabletkach pozwalają pozbyć się nieprzyjemnych objawów. Ponadto zabieg ten chroni serce, naczynia krwionośne, kości. Są jednak także wady, z którymi zdecydowanie powinieneś się zapoznać. Przed rozpoczęciem przyjmowania zaleca się zważyć zalety i wady, a także skonsultować się z ginekologiem.

Klasyfikacja i lista leków

Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) może być ogólnoustrojowa i lokalna. Terapia miejscowa jest wskazana w leczeniu zaburzeń układu moczowo-płciowego i nie wpływa na ogólny stan organizmu. Terapia ogólnoustrojowa polega na przyjmowaniu tabletek hormonalnych..

Istnieje kilka grup leków hormonalnych. Szeroki zakres stwarza pewne trudności w ich wyborze. Wybór zależy od wielu czynników - wieku kobiety, czasu trwania menopauzy, współistniejących chorób.

Tabela pokazuje grupy leków hormonalnych z krótkim opisem i listą leków.

Produkty zawierające wyłącznie estrogen

Monoterapia estrogenem jest przepisywana tylko kobietom, które usunęły macicę..

Po zachowaniu macicy stosuje się leki złożone (estrogeny i progesteron).

Leki zawierające estrogeny i progestageny

Powołany w okresie pomenopauzalnym (nie wcześniej niż 1 rok po ustaniu miesiączki).

Mianowany we wczesnym okresie menopauzy, kiedy kobieta zgadza się na zachowanie menstruacji.

Mianowany we wczesnym okresie menopauzy, kiedy kobieta zgadza się na zachowanie menstruacji.

Z dodatkową aktywnością antyandrogenną

Przypisany kobietom z objawami hiperandrogenizmu - nadmierne owłosienie ciała, tłusta skóra.

Monoterapia estrogenowa

Monoterapia estrogenami jest rzadko przepisywana, tylko po chirurgicznym usunięciu macicy za pomocą przydatków. Przy zachowanej macicy stosowanie estrogenu bez progestagenów wiąże się z niezwykle wysokim ryzykiem raka endometrium. W postaci tabletek stosuje się następujące preparaty estrogenowe: Pretarin, Proginova, Estrofem, Ovestin.

Proginova

Skład leku zawiera tylko jeden składnik - walerianian estradiolu w ilości 2 mg. Proginova jest dostępna w postaci drażetki, 21 sztuk w blistrze. Lek zastępuje endogenny estrogen, który jest wytwarzany przez jajniki. Promuje terminowe odrzucenie endometrium i regularne krwawienie miesiączkowe, w wysokich stężeniach Proginov powoduje rozrost endometrium.

Podczas leczenia mogą wystąpić działania niepożądane:

  • nudności;
  • wymioty
  • patologiczne działanie na komórki wątroby.

Weź lek w ciągu 21 dni na 1 tabletkę, a następnie zrób sobie przerwę na 7 dni. Przebieg leczenia wynosi 3-6 miesięcy.

Ovestin

Skład tabletek Ovestin obejmuje estriol - 1 mg lub 2 mg, co odnosi się do hormonów krótko działających.

Tabletki doustne są przyjmowane codziennie. Początkowa dawka wynosi 4 mg (2 lub 4 tabletki). Po 2-3 tygodniach dawkę zmniejsza się do 1-2 mg. Czas trwania terapii określa się indywidualnie.

Przygotowania do terapii cyklicznej

Preparaty do terapii cyklicznej stosuje się u kobiet przed menopauzą lub we wczesnym okresie. Po ostatniej miesiączce nie powinno upłynąć więcej niż 1 rok. Ta grupa leków jest zalecana na początku terapii zastępczej kobietom w wieku poniżej 50 lat. Podczas stosowania leków do cyklicznej terapii u kobiet krwawienie miesiączkowe utrzymuje się. Leki z tej grupy obejmują Femoston, Klimonorm, Divina, Divitren, Cyclo-Proginova, Trisequens, Klymen.

Femoston

W opakowaniu leku Femoston 2/10 znajdują się różowe i jasnożółte tabletki. Skład różowych tabletek zawiera 2 mg estradiolu, kompozycja jasnożółta - 2 mg estradiolu i 10 mg dydrogesteronu. Leki o niskiej dawce obejmują Femoston 1/10, który obejmuje 1 mg estradiolu (białe tabletki), 1 mg estradiolu i 10 mg dydrogesteronu (szary).

Jak wziąć Femoston:

  1. Przez pierwsze 14 dni - jedna różowa lub biała tabletka dziennie.
  2. W ciągu następnych 14 dni - jedna jasnożółta lub szara tabletka dziennie.
  3. Kobiety, których miesiączka się nie zatrzymała, leczenie należy rozpocząć pierwszego dnia po wystąpieniu miesiączki.
  4. Kobiety po menopauzie mogą rozpocząć leczenie każdego dnia..

Podczas przyjmowania leku Femoston wznawia się krwawienie miesiączkowe.

Climonorm

W opakowaniu leku Klimonorm znajdują się drażetki w kolorze żółtym i brązowym. Żółty drażetka zawiera 2 mg walerianianu estradiolu, brązowy drażetka zawiera 2 mg walerianianu estradiolu i 150 μg lewonorgestrelu.

Jak przyjmować drażetki Klimonorm:

  1. Przez pierwsze 9 dni - jedna żółta tabletka dziennie.
  2. W ciągu następnych 12 dni - jeden brązowy drażetki dziennie.
  3. Następnie musisz zrobić sobie przerwę na 7 dni. W tym okresie rozpoczyna się krwawienie miesiączkowe.
  4. Kobiety, których miesiączka nie ustała, powinny rozpocząć leczenie 5 dnia po wystąpieniu miesiączki.
  5. Terapię pomenopauzalną można rozpocząć każdego dnia..

Divina

W opakowaniu Divin ma tabletki w kolorze białym i niebieskim. Skład białych tabletek obejmuje kolory obejmuje 2 mg walerianianu estradiolu, skład niebieskich - 2 mg walerianianu estradiolu i octanu medroksyprogesteronu 10 mg.

Jak wziąć lek Divina:

  1. Przez pierwsze 11 dni - jedna tabletka białego koloru dziennie.
  2. W ciągu następnych 10 dni - jedna tabletka koloru niebieskiego.
  3. Następnie następuje przerwa 7 dni. W tym okresie rozpoczyna się krwawienie miesiączkowe.
  4. Lek zaleca się przyjmować wieczorem.
  5. Jeśli miesiączka nie ustaje, leczenie należy rozpocząć w dniu 5 po wystąpieniu miesiączki. W innych przypadkach terapię można rozpocząć każdego dnia..

Cykl-Proginova

Lek jest dostępny w postaci drażetek. W pakiecie znajdują się 2 rodzaje drażetek:

  • białe tabletki - zawierają 2 mg walerianianu estradiolu;
  • jasnobrązowe tabletki - zawierają 2 mg walerianianu estradiolu, 500 μg norgestrelu.

Wadą norgestrelu (składnika progesteronowego) jest brak neutralności metabolicznej. Długotrwałe stosowanie leku Cyclo-Proginov może zmniejszać tolerancję glukozy, dlatego nie zaleca się stosowania leku u kobiet z cukrzycą lub zespołem metabolicznym.

Jak stosować Cyclo-Proginov:

  1. Przez pierwsze 11 dni musisz wziąć 1 białą tabletkę.
  2. Przez kolejne 10 dni - 1 jasnobrązowy drażetki dziennie.
  3. Następnie następuje przerwa 7 dni, podczas której rozpoczyna się krwawienie miesiączkowe.
  4. Jeśli miesiączka kobiety nadal trwa, leczenie rozpoczyna się w dniu 5 od początku miesiączki.

Trzykrotnie

Trisequens odnosi się do trójfazowych leków złożonych, które obejmują estrogeny i progestageny.

W pakiecie Trisequens znajdują się 3 rodzaje tabletów:

  • 12 szt niebieski - estradiol 2 mg;
  • 10 kawałków. biały - estradiol 2 mg i octan norgestrelu 1 mg;
  • 6 szt czerwony - estradiol 1 mg.

Trisequens jest przeznaczony do hormonalnej terapii zastępczej u młodych kobiet (35–40 lat), gdy zachowanie krwawienia miesiączkowego nie przeszkadza pacjentom. Trisequens jest przepisywany w okresie okołomenopauzalnym lub we wczesnym okresie menopauzy.

Klimen

Klimen jest lekiem stosowanym w cyklicznej terapii hormonalnej o działaniu antyandrogennym.

W pakiecie znajdują się 2 rodzaje drażetek:

  • biały - zawiera 2 mg walerianianu estradiolu;
  • różowy - zawiera 2 mg walerianianu estradiolu i 1 mg octanu cyproteronu.

Klementyna jest zalecana kobietom z objawami hiperandrogenizmu:

  • nadmierny wzrost włosów;
  • tłusta skóra i wysypki;
  • redukcja tonu.

Lek ma znaczną wadę - może zmienić tolerancję glukozy. Długotrwałe stosowanie nie jest zalecane u pacjentów z cukrzycą.

Ciągła terapia

Przygotowania do terapii acyklicznej są przepisywane kobietom po menopauzie, które minęły ponad rok od ostatniej miesiączki. Leki z tej grupy obejmują Kliogest, Premella.

Kliogest

Skład Kliogest obejmuje 2 substancje lecznicze:

  • 2 mg estradiolu;
  • 1 mg octanu noretysteronu.

Estradiol - analog naturalnego estrogenu, octan noretysteronu - syntetyczny progesteron. Estradiol eliminuje niedobór estrogenu w ciele kobiety, a octan noretysteronu jest potrzebny, aby zapobiec rozwojowi przerostu lub raka endometrium.

Zaletą tego leku jest brak przełomowego krwawienia. Aplikuj Kliogest codziennie, bez przerwy. Dzienna dawka - 1 tabletka.

Premella

Skład tabletek Premell zawiera 2 substancje lecznicze:

  • 625 mcg skoniugowanych estrogenów;
  • 2,5 mg octanu medroksyprogesteronu.

Premella kompensuje niedobór hormonów endogennych. Podczas przyjmowania tabletek krwawienie miesiączkowe nie utrzymuje się. Musisz zażywać lek 1 tabletkę dziennie. Nie zaleca się stosowania u kobiet w wieku powyżej 65 lat.

Jak działa hormonalna terapia zastępcza

Podczas menopauzy zmniejsza się produkcja estrogenu. Niedobór estrogenu wpływa nie tylko na genitalia, ale także na całe ciało. Przyjmowanie żeńskich hormonów płciowych w okresie menopauzy jest substytutem, to znaczy wprowadza się te hormony, których brakuje w ciele.

Jak działa estrogen (endogenny lub z tabletek):

Stymuluje proliferację endometrium

Wzmacnia kości, zmniejszając resorpcję kości

Serce i naczynia krwionośne

Poprawia stan śródbłonka naczyniowego, siłę skurczów serca. Wpływa na metabolizm tłuszczów - zmniejsza prawdopodobieństwo odkładania się lipidów na ścianie naczynia

Poprawia zdolności poznawcze, reguluje nastrój

Zmniejsza pracę gruczołów łojowych, co zapobiega nadmiernej tłustej skórze

Czy muszę brać hormony z menopauzą?

Prowadzenie hormonalnej terapii zastępczej lub jej brak jest trudnym wyborem dla kobiety. Leczenie hormonem żeńskim ma wiele zalet - zachowanie młodości, pozbycie się nieprzyjemnych objawów menopauzy, ochrona układu sercowo-naczyniowego i tkanki kostnej. Jednocześnie przyjmowanie hormonów wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju zakrzepicy, raka piersi i endometrium.

Aby dokonać właściwego wyboru, musisz rozważyć zalety i wady, skonsultować się z lekarzem i przejść badanie.

Korzyści

Hormonalna terapia zastępcza eliminuje niedobór estrogenu, co korzystnie wpływa na stan kobiecego ciała. Zapewnia to następujące korzyści:

Eliminacja wczesnych objawów menopauzy - naczynioruchowych i psychoemocjonalnych

Leczenie hormonami żeńskimi pomaga pozbyć się uderzeń gorąca, nadmiernego pocenia się, wahań ciśnienia krwi, drażliwości, płaczliwości.

Zapobieganie zaburzeniom układu moczowo-płciowego

Narządy układu moczowo-płciowego są niezwykle wrażliwe na poziom estrogenów - pochwy, cewki moczowej i pęcherza. W okresie menopauzy prowadzi to do suchości pochwy, nietrzymania moczu i wypadania macicy. Hormonalna terapia zastępcza pozwala zatrzymać te objawy. Objawy zmniejszają się pod koniec 1 miesiąca, całkowicie znikają po około 4-5 miesiącach.

Zapobieganie osteoporozie i złamaniom kości

Podczas menopauzy gęstość kości spada, a ich kruchość wzrasta. Leczenie estrogenami może spowolnić utratę kości.

Zapobieganie chorobom sercowo-naczyniowym

Estrogeny mają działanie kardioprotekcyjne. Kiedy są przyjmowane w okresie menopauzy, prawdopodobieństwo rozwoju zawału mięśnia sercowego lub udaru jest kilkakrotnie zmniejszone.

niedogodności

Istnieje hormonalna terapia zastępcza i wady. Są one głównie związane ze zwiększonym ryzykiem nowotworów złośliwych i zakrzepicy podczas przyjmowania estrogenów:

  1. Odbiór estrogenu sprzyja hiperkoagulacji - zwiększonej krzepliwości krwi. Pod tym względem HTZ zwiększa ryzyko zakrzepicy.
  2. Estrogeny powodują zmiany proliferacyjne w endometrium. Z tego powodu zwiększa się ryzyko zachorowania na raka macicy..
  3. Nowotwory piersi należą również do nowotworów zależnych od estrogenu. Ryzyko rozwoju takiej patologii wzrasta wraz z przyjmowaniem żeńskich hormonów.

Względne wady HTZ obejmują fakt, że leki hormonalne należy przyjmować przez długi czas - od 5 lat.

Środki ostrożności

Przed wyznaczeniem HTZ kobieta musi wykonać kilka testów. Ankieta obejmuje następujące metody:

  1. Koagulogram - wykonywany w celu oceny krzepnięcia krwi.
  2. Biochemiczne badanie krwi (kompleks wątroby) - w celu oceny czynności wątroby.
  3. Ultradźwięki narządów miednicy - w celu wykluczenia nowotworów jajników i macicy.
  4. USG gruczołów sutkowych, mammografia - w celu wykluczenia guzów piersi.

Zmiany w tych analizach, które różnią się od normy, są przeciwwskazaniem do powołania HTZ.

Dodatkowo można zbadać poziom hormonów żeńskich we krwi - w celu oceny tła hormonalnego.

Wideo

Oferujemy obejrzenie filmu na temat tego artykułu.

Wykształcenie: Państwowy Uniwersytet Medyczny w Rostowie, specjalność „Medycyna ogólna”.

Znalazłeś błąd w tekście? Wybierz i naciśnij Ctrl + Enter.

Ludzie, którzy są przyzwyczajeni do regularnego spożywania śniadań, są znacznie mniej podatni na otyłość..

Aby wyciągnąć pacjenta, lekarze często idą za daleko. Na przykład pewien Charles Jensen w latach 1954–1994. przeżył ponad 900 operacji usuwania nowotworów.

Podczas życia przeciętna osoba wytwarza nie mniej niż dwie duże kałuże śliny.

Próchnica jest najczęstszą chorobą zakaźną na świecie, z którą nawet grypa nie może się równać..

Według badań kobiety, które piją kilka szklanek piwa lub wina tygodniowo, mają zwiększone ryzyko zachorowania na raka piersi.

Według wielu naukowców kompleksy witaminowe są praktycznie bezużyteczne dla ludzi.

Pierwszy wibrator został wynaleziony w XIX wieku. Pracował nad silnikiem parowym i miał leczyć kobiecą histerię..

Według statystyk w poniedziałki ryzyko urazów kręgosłupa wzrasta o 25%, a ryzyko zawału serca o 33%. bądź ostrożny.

Naukowcy z Oxford University przeprowadzili serię badań, podczas których doszli do wniosku, że wegetarianizm może być szkodliwy dla ludzkiego mózgu, ponieważ prowadzi do zmniejszenia jego masy. Dlatego naukowcy zalecają, aby ryby i mięso nie były całkowicie wykluczone z diety..

Najwyższą temperaturę ciała odnotowano w Willie Jones (USA), który został przyjęty do szpitala z temperaturą 46,5 ° C.

Według badań WHO codzienna półgodzinna rozmowa przez telefon komórkowy zwiększa prawdopodobieństwo rozwoju guza mózgu o 40%.

Dobrze znany lek „Viagra” został pierwotnie opracowany do leczenia nadciśnienia tętniczego.

Większość kobiet może czerpać więcej przyjemności z kontemplowania swojego pięknego ciała w lustrze niż z seksu. Więc kobiety dążą do harmonii.

U 5% pacjentów przeciwdepresyjny klomipramina powoduje orgazm..

Nawet jeśli serce nie bije, to wciąż może żyć długo, jak pokazał nam norweski rybak Jan Revsdal. Jego „silnik” zatrzymał się na 4 godziny po tym, jak rybak zgubił się i zasnął na śniegu.

Hemoroidy wewnętrzne są patologią proktologiczną, która charakteryzuje się wzrostem żył splotu odbytniczego, uwalnianiem krwi z odbytu.

Progestageny z menopauzą

Z uwagi na fakt, że przy wyborze preparatów hormonalnych do leczenia pacjentów z zespołem menopauzalnym z towarzyszącymi zmianami w strukturze zależnych od hormonów struktur macicy i gruczołów sutkowych, pojawiają się pewne trudności, wielu badaczy próbowało zastosować czyste związki progestagenowe. Tak więc mianowanie octanu chlormadinonu, zgodnie z obserwacjami Reiffenstuhl i Hohlweg, daje korzystne wyniki w leczeniu pacjentów z zespołem menopauzalnym, co łączy się z hamującym działaniem leku na funkcję gonadotropową przedniej przysadki mózgowej bez przejawu bezpośredniego działania estrogenowego estrogenów.

Gyory i Kiss zalecają stosowanie linestrenolu (orgametrylu) w leczeniu pacjentów ze wskazanym zespołem, postępując na tle hiperestrogenii stwierdzonej podczas badania kolposkitologicznego i badania morfologicznego zeskrobin endometrium. Na uwagę zasługuje wzmianka o Kyank, że 10-20 mg / dzień DEA można stosować w leczeniu pacjentów z zespołem menopauzalnym bez niepożądanych efektów ubocznych..

Pomimo znacznie rozszerzonych możliwości leczenia hormonalnego i powszechnej popularyzacji metod leczenia pacjentów z zespołem menopauzy preparatami hormonów estrogenu, w tym o działaniu selektywnym, w przypadku których nie ma ryzyka zmian proliferacyjnych w endometrium, uwagę wielu badaczy nadal przyciąga połączenie hormonów przyjaznych estrogenom z androgeny [Vikhlyaeva E. M., Arsenyev M. G., Netter, Mauser i in. itd.]. Wskazania do łącznego podawania estrogenów i androgenów są ciężkimi i złożonymi postaciami zespołu menopauzy u pacjentów z przeciwwskazaniami do leczenia estrogenem, obecności ciężkich objawów sercowo-naczyniowych, w tym kardiopatii menopauzalnej, stanów astenodepresyjnych, utraty libido, anorgazji, osteoporozy.

Kombinacje estrogenów i androgenów stosuje się w dość szerokim zakresie stosunków - od 1: 10 do 1: 50, ponadto M.G. Arsenyev i Netter rozważają konieczną pojedynczą dawkę 1 mg dipropionianu estradiolu do podawania pozajelitowego (domięśniowego) w połączeniu z 10-50 mg testosteronu propionian. Stosunek 1:50 w tej kombinacji jest stosowany do leczenia pacjentów z menopauzą w obecności mięśniaków macicy w odstępach między wstrzyknięciami do 15-30 dni.

Nasze doświadczenie daje powód, aby zalecić łączne stosowanie estrogenów i androgenów (w stosunku 1: 50) u pacjentów z zespołem klimakterium, który występuje z ciężkimi zaburzeniami sercowo-naczyniowymi, początkowo jako główny kurs leczenia jednego wstrzyknięcia domięśniowego 0,5 mg dipropionianu estradiolu i 25 mg testosteronu propiopath w pojedynczej strzykawce co 5–7 dni przez 5–7 tygodni, następnie 1 zastrzyk w tych samych dawkach co 14–21–28 dni, a następnie przez długi czas z dawkami podtrzymującymi 1 zastrzyk co 25–30 dni przez 8-12-16 miesięcy. Mauser i in. (1973) 0,3 mg i 6 mg metylotestosteronu w połączeniu z barbituranami podaje się doustnie dynestrol-dioctan. Dane literaturowe, oparte na obserwacji ponad 1500 pacjentów, wskazują na pozytywne wyniki takiego leczenia.

Zaobserwowaliśmy wyraźny efekt u 106 ze 111 pacjentów leczonych pozajelitowo zgodnie z powyższym schematem, w tym u 80 pacjentów z kuracją hormonów i u 26 pacjentów ze skomplikowanym zespołem menopauzalnym o przedłużonym stosowaniu. Hauser zauważył zanik pływów u 45%, poprawę u 33% pacjentów.

Zastosowanie estrogenów i androgenów daje dobry efekt psychotropowy, objawy wegetoneurotyczne i sercowo-naczyniowe tego zespołu są eliminowane, istnieje tendencja do stabilizacji ciśnienia krwi, a zaburzony metabolizm lipidów jest znormalizowany. Powyższe kombinacje hormonów nie powodują zmian proliferacyjnych w śluzówce macicy i wyładowaniu miesiączkowym u pacjentów po menopauzie, reakcja nabłonka pochwy, zgodnie z M.G. Arsenyeva, jest określona przez zastosowane stosunki i charakteryzuje się fluktuacjami od umiarkowanego hamowania dojrzewania nabłonka pochwy o stosunku hormonalnym 1: 50 ich stymulacja przy względnym zmniejszeniu dawki androgenów.
Według naszych obserwacji procesowi powrotu do zdrowia w okresie menopauzy towarzyszy wyraźne przesunięcie w lewo wskaźnika dojrzewania nabłonka pochwy.