Co to jest jadłowstręt psychiczny

Anoreksja - anoreksja - zespół związany z tzw. Niespecyficzną patologią dojrzewania i dojrzewania. Ponad 25-letnie badanie kliniczne i kontrolne z udziałem 507 pacjentów z jadłowstrętem psychicznym (470 kobiet i 37 mężczyzn), którzy przybyli do naszej kliniki w wieku od 10 do 28 lat, pozwoliło ustalić ramy kliniczne tej patologii i zidentyfikować szereg cech w zależności od przynależność nosologiczna. Pomimo jednolitości klinicznej zespołu jadłowstrętu psychicznego jako całości, istnieje szereg cech dynamiki objawów psychopatologicznych, co sprawia, że ​​rokowanie jest niejednorodne i zwykle wiąże się z nosologicznym charakterem zespołu.

Anoreksja jest świadomą odmową jedzenia, częściej mającą na celu poprawę wyglądu w związku z przekonaniem o nadmiernej pełni. Prowadzi to do rozwoju ciężkich wtórnych przesunięć somatoendokrynnych, znacznej utraty masy ciała często aż do wyniszczenia i początku braku miesiączki jako jednego z głównych objawów klinicznych, które rozwijają się w przewlekłym niedoborze żywieniowym.

Świadome ograniczenie jedzenia, ostrożnie odmienne na wcześniejszych etapach, prowadzi do tego, że pod nadzorem psychiatry pacjenci mają dopiero 3-4 lata lub więcej po rozpoczęciu intensywnej utraty wagi, zwykle w stanie ciężkiej kacheksji z uporczywym brakiem miesiączki. Nasilenie wtórnych zaburzeń somatoendokrynnych wymaga leczenia szpitalnego zgodnie z istotnymi wskazaniami.

Ponad 80% pacjentów było obserwowanych i leczonych bezskutecznie przez lekarzy ogólnych, gastroenterologów, endokrynologów lub ginekologów w celu wykrycia wtórnych zaburzeń somatoendokrynnych, w tym oligomenorrhea i braku miesiączki. Niektórzy z nich bezzasadnie otrzymali masową terapię hormonalną.

W okresie powstawania zespołu jadłowstrętu psychicznego niedobór masy ciała z ciężką kacheksją wynosi 30-50% lub więcej od masy ciała do choroby.

W dynamice typowego zespołu jadłowstrętu psychicznego można warunkowo wyróżnić 4 etapy: 1) pierwotny, początkowy; 2) anorektyczny; 3) kachektyczny; 4) etap redukcji anoreksji.

Klinika pierwszego etapu z reguły ograniczała się do całkowicie specjalnej wersji syndromu dysmorfomanii (w wersji klasycznej syndrom ten obejmuje urojenia lub zawyżone wyobrażenia o niezadowoleniu z wyglądu, pomysłach postawy, depresji i chęci naprawienia wyimaginowanej wady) [M. V. Korkina, 1967]. Cechą tego zespołu u jadłowstrętu psychicznego jest stosunkowo mniej wyraźne wyrażanie idei postawy i depresji ze szczególnie intensywnymi czynnościami „korygowania niedoboru fizycznego”. Idee niepełnosprawności fizycznej zawierały przekonanie, że mają nadwagę, nastolatkom może się nie spodobać ani ich „wyzdrowiona postać” jako całość, ani poszczególne części ich ciała, „okrągłe policzki”, „gruby brzuch”, „zaokrąglone biodra”. Pojawienie się niezadowolenia z własnego wyglądu z reguły pokrywało się z rzeczywistą zmianą kształtu ciała typową dla okresu dojrzewania. Myśli o nadmiernej kompletności mogą być przewartościowane lub urojenia. Bolesne przekonanie o nadmiernej kompletności można czasem połączyć z obecnością patologicznej idei innych wyimaginowanych lub bardzo zawyżonych niedociągnięć w wyglądzie (kształt nosa, uszu, policzków, warg). Typowe pomysły na ten zespół związku z jadłowstrętem psychicznym są bardzo szczątkowe. Czynnikiem decydującym o powstawaniu zespołu jest najczęściej niedopasowanie pacjenta, jego zdaniem, do własnego „ideału” - bohatera literackiego lub osoby z najbliższego kręgu, która pragnie go naśladować we wszystkim, a przede wszystkim mieć do niego podobny wygląd i postać. Opinia innych o wyglądzie pacjenta ma dla niego znacznie mniejsze znaczenie. Jednocześnie wrażliwość nastolatków prowadzi do tego, że nieostrożne uwagi nauczycieli, rodziców i rówieśników stają się mechanizmem wyzwalającym dążenie do „korekty” niepełnosprawności fizycznej. Trzeci składnik typowy dla klasycznego zespołu dysmorfomanii - zaburzenia afektywne - z tą patologią, jak już wspomniano, ma również cechy. Zaburzenia depresyjne są na ogół mniej wyraźne i na bardziej odległych etapach są ściśle związane ze stopniem skuteczności korekcji wyglądu wykonywanej przez pacjentów. Wśród cech dysmorfomanii w jadłowstręcie psychicznym należy przypisać fakt, że możliwość korekcji wyimaginowanej lub rzeczywistej wady fizycznej leży w rękach samego pacjenta i zawsze realizuje ją w ten czy inny sposób.

Pierwszy etap anoreksji trwa od 2 do 4 lat i jest zastępowany przez drugi etap, w którym zespół anoreksji staje się klinicznie kompletny.

Drugi etap rozpoczyna się aktywną chęcią poprawienia wyglądu i warunkowo kończy się utratą masy ciała o 20-50% początkowej masy, rozwojem wtórnych zmian somatoendokrynnych, skąpomoczu lub braku miesiączki. Sposoby odchudzania mogą być bardzo różnorodne i ostrożnie ukrywać na początku korekty nadmiernej kompletności. Na początkowym etapie pacjenci łączą dużą aktywność fizyczną, aktywny sport z ograniczeniem ilości jedzenia. W przyszłości metoda odchudzania różni się w zależności od charakteru i ciężkości „wady wyglądu”, a także przedwczesnych cech osobowości, ale wiodące miejsce zajmuje ograniczenie żywności. Zmniejszając ilość pożywienia, pacjenci początkowo wykluczają wiele produktów bogatych w węglowodany lub białka, a następnie zaczynają przestrzegać ostrej diety i jedzą głównie produkty mleczne i roślinne. Oprócz ograniczania jedzenia, bardziej odpowiednie metody obejmują, jak już wspomniano, ćwiczenia fizyczne. Jeśli jesteś niezadowolony z części ciała, takich jak brzuch, biodra, pacjenci, wraz ze ścisłą dietą, angażujesz się w specjalnie zaprojektowane ćwiczenia fizyczne do wyczerpania - robią wszystko stojąc, dużo spacerując, redukując sen, napinając talię pasami lub sznurkami, aby jedzenie „wchłaniało się” wolniej. Ćwiczenia typu „zginanie - zginanie” ze zwiększającą się utratą masy ciała są czasami tak intensywne, że prowadzą do zranienia skóry w kości krzyżowej, łopatek, wzdłuż kręgosłupa, w miejscu skurczu talii. Głód może nie występować w pierwszych dniach ograniczenia pokarmowego, ale częściej jest już dość wyraźny już na wczesnych etapach, co znacznie utrudnia faktyczną odmowę jedzenia i wymaga od pacjentów szukania innych sposobów na odchudzanie. Obejmują one podawanie środków przeczyszczających, często w bardzo dużych dawkach, rzadziej stosowanie lewatyw. Środki te mogą prowadzić do osłabienia zwieracza, wypadania odbytnicy, czasem bardzo znaczącego.

Innym bardzo powszechnym sposobem na odchudzanie przy silnym głodzie są sztucznie wywołane wymioty. Wybór tej metody jest najczęściej świadomy z natury, chociaż czasami pacjenci przychodzą do niej przez przypadek: niezdolni do oparcia się potrzebie jedzenia, jedzą dużo jedzenia na raz, a następnie z powodu przepełnienia żołądka nie mogą go zatrzymać. Wynikające z tego wymioty prowadzą pacjenta do idei jedzenia w wystarczającej ilości i szybkiego wypuszczania z jedzenia do momentu wchłonięcia, przy użyciu sztucznych wymiotów. Na początku niektórzy pacjenci żują, a następnie plują jedzeniem, zmuszając pokój do pakowania worków i słoików z przeżartymi produktami.

Na wcześniejszych etapach wymiotom towarzyszą charakterystyczne objawy autonomiczne i powodują nieprzyjemne odczucia u pacjentów. W przyszłości, przy częstym wywoływaniu wymiotów, procedura ta jest uproszczona: wystarczy, aby pacjenci wykonali wykrztuśny ruch lub po prostu przechylili ciało, nacisnęli obszar nadbrzusza i całe zjedzone jedzenie jest odrzucane bez bolesnych objawów wegetatywnych. Pacjenci nazywają to „niedomykalnością”. Po pierwsze, dokładnie porównują ilość spożywanego jedzenia i wymiotów, uciekają się do powtarzanego płukania żołądka - po pierwszych wymiotach piją do 2-3 litrów wody, w niektórych przypadkach odbywa się to za pomocą sondy. Sztucznie wywołane wymioty u wielu pacjentów są nierozerwalnie związane z atakami bulimii. Bulimia to nie do pokonania głód, prawie brak poczucia sytości, podczas gdy pacjenci mogą wchłonąć bardzo dużą ilość pożywienia, często nawet jadalnego.

Zatem patologia zachowań żywieniowych kształtuje się w następującej kolejności: najpierw pacjenci chodzą na zakupy i „jedzą wizualnie”, w tym samym celu starają się gotować jedzenie, doświadczając wielkiej przyjemności, lizać resztki jedzenia z noży i łyżek. Charakterystyczną cechą tych pacjentów jest często chęć „karmienia” krewnych, zwłaszcza młodszych braci i sióstr. Kolejnym etapem walki z głodem jest żucie i plucie, a następnie sztucznie wywołane wymioty, w szeregu obserwacji związanych dalej z atakami bulimii.

Przez cały dzień pacjenci głodują, ciągle myśląc o jedzeniu, wyobrażając sobie wszystkie niuanse zbliżającego się posiłku. W ten sposób myśli o jedzeniu stają się natrętne. Po zakupie dużej liczby produktów, a czasem ich kradzieży, pacjenci wracają do domu, nakrywają stół, często pięknie go serwują i zaczynają jeść najsmaczniejsze potrawy. Nie mogą jednak zatrzymać się i zjeść całego jedzenia dostępnego w domu. Utrata poczucia proporcji, kontroli ilości i jakości spożywanego jedzenia jest bardzo charakterystyczna dla bulimii. Niektórzy pacjenci nabywają dla siebie całe garnki niejadalnego jedzenia, aby zapewnić „zhor”. Jedząc ogromną ilość jedzenia, pacjenci doświadczają euforii, mają reakcje wegetatywne. Następnie sztucznie wywołują wymioty, myją żołądek dużą ilością wody. W ciele odczuwa się „błogość”, niezwykłą lekkość, wzmocnioną wiarą, że ciało jest całkowicie wolne od jedzenia (lekkie mycie bez smaku soku żołądkowego). Opisane patologiczne zachowanie podczas jedzenia na etapie anorektycznym jest zasadniczo patologią przyciągania (patologię tę opisano bardziej szczegółowo w rozdziale 4).

Pasywne metody odchudzania powinny również obejmować stosowanie szeregu leków zmniejszających apetyt, a także środków psychostymulujących, w szczególności sydnocarbu. Aby schudnąć, pacjenci zaczynają dużo palić, pić duże ilości czarnej kawy, stosować leki moczopędne.

Takie zachowania żywieniowe prowadzą do utraty wagi. Utracie masy ciała towarzyszy stopniowy wzrost wtórnych zmian somatoendokrynnych. Średnio po 1-2 latach od początku „korekty” rzekomej nadmiernej pełni występuje brak miesiączki.

Klinika zaburzeń psychicznych na tym etapie choroby, oprócz aktywnej „korekty” wyglądu, obejmuje lęk przed poprawą, co prowadzi pacjentów do dalszej utraty wagi. Każdy zjedzony kawałek powoduje niepokój u pacjentów. Istnieje niestabilność afektywna, a nastrój w dużej mierze zależy od tego, jak skutecznie przebiega „korekta” wyglądu; każdemu, nawet nieznacznemu wzrostowi masy ciała towarzyszy gwałtowny spadek nastroju. Złożone relacje wewnątrz rodziny z powodu niewłaściwych zachowań żywieniowych pacjentów stają się czynnikiem psycho-traumatycznym, który powoduje również reakcje patologiczne na sytuację. Tak więc w tworzeniu patologii afektywnej na tym etapie choroby wiodącą rolę odgrywają czynniki psychogenne. Na tle narastającej kacheksji idee związku są znacznie zredukowane, a często wręcz praktycznie nieobecne.

Ważne miejsce w obrazie klinicznym choroby zajmują zaburzenia hipochondrialne. Wtórnemu zapaleniu żołądka i jelit, pominięciu prawie wszystkich narządów wewnętrznych, a zwłaszcza gastroenteroptozie, rozwijając się w wyniku ograniczenia jedzenia lub niewłaściwych zachowań żywieniowych, towarzyszy ból w żołądku i wzdłuż jelit po jedzeniu, uparte zaparcia. Pacjentom poprawia się dyskomfort w przewodzie żołądkowo-jelitowym. Strach przed jedzeniem, typowy dla tego etapu anoreksji, jest spowodowany nie tylko strachem przed poprawą, ale także możliwością bolesnych odczuć w okolicy nadbrzusza. Zaburzenia psychopatologiczne tego okresu obejmują szczególne zjawiska obsesyjne. Są nierozerwalnie związane z doświadczeniami dysmorfomicznymi i przejawiają się w postaci obsesyjnego lęku przed jedzeniem, oczekiwania silnego głodu, potrzeby wywoływania wymiotów, a także obsesyjnego obliczania kalorii zawartych w jedzonym jedzeniu.

Na anorektycznym etapie jadłowstrętu psychicznego wyostrza się psychopatyczne cechy postaci, które były obecne przed chorobą. Rosną wybuchowość, samolubstwo i nadmierne wymagania, pacjenci stają się tyranami we własnych rodzinach. Pomimo znacznej utraty wagi, ciężkości wtórnych przesunięć somatoendokrynnych, pacjenci praktycznie nie mają fizycznej słabości, pozostali bardzo mobilni, aktywni i wydajni. Długi brak zjawisk astenicznych w postaci osłabienia fizycznego u pacjentów z jadłowstrętem psychicznym, utrzymanie wysokiej aktywności ruchowej jest ważnym kryterium diagnostycznym, przede wszystkim w celu wykluczenia pierwotnej patologii somatycznej

Obraz kliniczny choroby na etapie anorektycznym często obejmuje również zaburzenia autonomiczne w postaci ataków astmy, kołatania serca, zawrotów głowy i nadmiernego pocenia się. Napadowe zaburzenia autonomiczne często występują kilka godzin po jedzeniu Długoterminowe ukierunkowane ograniczenia w jedzeniu, a także inne formy specjalnych zachowań żywieniowych prowadzą do z reguły znaczna utrata masy ciała (50% lub więcej) i kacheksja - trzeci etap choroby.

W tym okresie choroby w obrazie klinicznym dominują zaburzenia somatoendokrynne. Po wystąpieniu braku miesiączki utrata masy ciała znacznie przyspiesza, u pacjentów całkowicie brakuje podskórnego tłuszczu, dystroficzne zmiany w skórze i mięśniach, rozwija się dystrofia mięśnia sercowego, a także bradykardia, niedociśnienie, akrocyjanoza, obniżona temperatura ciała i elastyczność skóry, obniżony poziom cukru we krwi i objawy niedokrwistości. Pacjenci szybko zamrażają, zwiększa się łamliwość paznokci, wypadają włosy, zęby są zniszczone.

W wyniku przedłużającego się niedożywienia, a także (u wielu pacjentów) szczególnych zachowań żywieniowych, obraz kliniczny zapalenia żołądka i jelit zostaje pogorszony Na tym etapie aktywność fizyczna charakterystyczna dla wcześniejszych stadiów jadłowstrętu psychicznego jest znacznie zmniejszona. Wiodące miejsce w obrazie klinicznym zajmuje zespół asteniczny z przewagą adynamii i zwiększonego wyczerpania..

W okresie ciężkiej kacheksji pacjenci całkowicie tracą krytyczne nastawienie do swojego stanu i nadal uparcie odmawiają jedzenia. Będąc wyjątkowo wychudzonymi, często twierdzą, że mają nadwagę lub są zadowoleni ze swojego wyglądu., którego podstawą jest najwyraźniej naruszenie percepcji własnego ciała.

Na tle ciężkiej astenii mogą okresowo występować zjawiska depersonalizacji-derealizacji. Wraz ze wzrostem kacheksji pacjenci stają się nieaktywni, kładą się w łóżku, mają uporczywe zaparcia, znacznie niższe ciśnienie krwi. Wyraźne przesunięcia elektrolitów wody mogą prowadzić do rozwoju bolesnych dróg mięśniowych, czasem możliwe zapalenie wielonerwowe (zapalenie wielonerwowe pokarmowe) Taki stan bez pomocy medycznej może być śmiertelny. Zwykle w stanie ciężkiej kacheksji zgodnie z istotnymi wskazaniami, często siłą, ponieważ pacjenci nie rozumieją powagi swojej sytuacji, są hospitalizowani. Należy podkreślić, że często w związku z dyssymulacją pacjenci są pod nadzorem lekarzy różnych specjalizacji, są postawieni na błędne diagnozy, w tym: chorobę Simmondsa, chorobę Kilina, zespół Shiena. Zaczynają otrzymywać odpowiednie leczenie dopiero po konsultacji z psychiatrą w szpitalu psychiatrycznym.

Na etapie wyniszczenia obraz kliniczny jest słaby, jednolity i prawie taki sam dla wszystkich wariantów zespołu jadłowstrętu psychicznego o dowolnej przynależności nosologicznej. Zjawiska dysmorfomanii na etapie kacheksji tracą swoje poprzednie nasycenie afektywne, metody odchudzania ograniczają się tylko do starannie opracowanej diety, aw niektórych przypadkach do środków przeczyszczających i wymiotów. Uparta odmowa jedzenia na etapie kacheksji w związku z niezrozumieniem przez pacjentów ciężkości ich stanu i obawą przed poprawą stwarza ogromne trudności w leczeniu tego niezwykle poważnego stanu. Pacjenci nie tylko się boją, ale także nie mogą normalnie jeść z powodu patologii przewodu pokarmowego. Wymaga to złożonej terapii, w tym częstego odżywiania frakcyjnego. W takim przypadku, nawet przy najbardziej starannie opracowanym systemie rehabilitacji żywieniowej, możliwe jest tymczasowe pojawienie się obrzęku (patrz rozdział 9).

W okresie wycofywania się z kacheksji wiodącym miejscem w obrazie klinicznym są objawy asteniczne, lęk przed wyzdrowieniem, utrwalenie patologicznych odczuć z przewodu pokarmowego. Przy niewielkim wzroście masy ciała dysmorfomania ponownie się aktualizuje, pojawia się pragnienie „korekty” wyglądu i nasilają się objawy depresyjne. W miarę poprawy stanu somatycznego słabość fizyczna szybko zanika, pacjenci znów stają się niezwykle mobilni, mają tendencję do wykonywania skomplikowanych ćwiczeń fizycznych, mogą uciekać się do dużych dawek środków przeczyszczających, a po karmieniu próbują wywoływać wymioty. Wszystko to wymaga uważnego monitorowania pacjentów w szpitalu. Przez 1-2 miesiące, przy odpowiednim leczeniu, pacjenci całkowicie opuszczają kacheksję, przybierając na wadze od 9 do 15 kg, jednak normalizacja cyklu miesiączkowego wymaga znacznie dłuższego czasu (6 miesięcy - 1 rok od rozpoczęcia intensywnego leczenia). Przed przywróceniem miesiączki stan psychiczny charakteryzuje się niestabilnością nastroju, okresową aktualizacją zjawisk dysmorfomicznych, wybuchowością, tendencją do histerycznych form reakcji. W ciągu pierwszych 2 lat możliwe są ciężkie nawroty zespołu, wymagające leczenia szpitalnego. Ten etap należy uznać za zmniejszenie zespołu..

Wraz z typowym wariantem jadłowstrętu psychicznego w praktyce klinicznej istnieją odmiany tej patologii, podczas gdy objawy najbardziej różnią się od typowych na etapie przedanorektycznym. Dotyczy to przede wszystkim powodów odmowy jedzenia. Powściągliwość w jedzeniu może wynikać ze strachu przed uduszeniem się jedzeniem lub strachu przed wymiotami w miejscu publicznym, jeśli wystąpi stała reakcja wymiotna. Pomimo znacznej utraty wagi z powodu ograniczonego przyjmowania pokarmu, u tych pacjentów rzadko występuje brak miesiączki. Wyczerpanie z reguły nie osiąga kacheksji. Jednak w bardziej odległych stadiach choroby ci pacjenci mogą tworzyć specjalne podejście do swojego wyglądu bez chęci powrotu do zdrowia, pomimo braku masy ciała.

Ponadto odmowa jedzenia może mieć urojenia, które nie są związane z wyglądem pacjenta. Najczęściej jest to majaczenie hipochondrialne („pokarm nie jest trawiony”, substancje zawarte w pokarmie „zaburzają metabolizm, psują skórę” itp.).

Do powstania zespołu jadłowstrętu psychicznego konieczne są liczne warunki, zarówno społeczne, jak i biologiczne. Ważną rolę w rozwoju jadłowstrętu psychicznego odgrywa dziedziczność, egzogenna szkodliwość w pierwszych latach życia, przedwczesne cechy osobowości, czynniki mikrosocjalne (rola rodziny). W powstawaniu zespołu jadłowstrętu psychicznego rola patologii afektywnej może być niejednoznaczna. W niektórych przypadkach zespół depresyjny staje się pierwszym klinicznym objawem choroby, a zaburzenia dysmorfofobiczno-dysmorfomiczne są jego integralną częścią. W tym wariancie początku choroby kliniczne objawy depresji są dość wyraźne, chociaż często nie otrzymują pełnej kompletności syndromowej. Fluktuacje afektywne, zmniejszone tło nastroju, zmniejszona wydajność, aktywność umysłowa determinują początkowy okres choroby w tych obserwacjach.

Anoreksja spowodowana dużym klinicznym podobieństwem objawów na początkowych etapach różnych chorób powoduje duże trudności diagnostyczne. Bardzo ważne jest podkreślenie faktu, że przy prawidłowej diagnozie zespołu jadłowstrętu psychicznego na czas i odpowiedniej taktyce terapeutycznej można uzyskać wystarczający efekt terapeutyczny nawet w warunkach ambulatoryjnych. Poprawa stanu psychicznego zapewnia szybką odwrotną dynamikę rozwoju wtórnych przesunięć somatoendokrynnych, dzięki czemu zespół nie osiąga klinicznej kompletności, szczególnie w przypadku stanów somatycznych i hormonalnych; przesunięcia somatoendokrynne nie osiągają stadium kacheksji i uporczywego braku miesiączki.

Obserwacja 1. Pacjent P., 26 lat, nie pracuje, był leczony w szpitalu od 09/22/83 do 02/11/84 Wysokość pacjenta wynosi 168 cm, masa ciała przy przyjęciu 35 kg. Dziedziczność chorób psychicznych nie jest obciążona. Matka jest inżynierem z natury niezrównoważonym, porywczym, towarzyskim, ale nie ma bliskich przyjaciół. Jako dziecko wymiotowała. Córka wychowana w warunkach nadmiernej opieki, obecnie nie docenia ciężkości swojego bolesnego stanu. Ojciec jest uparty, skryty, milczący, łatwo podatny na zranienia. Przez pewien czas nadużywał alkoholu, był zazdrosny o swoją żonę; mało uczestniczył w edukacji swojej córki. Relacje między rodzicami są zimne, często dochodzi do konfliktów. Babcia matki cierpiała z powodu obsesyjnych lęków. Wujek ojca nadużywa alkoholu.

Pacjentka jest jedynym dzieckiem w rodzinie, urodziła się od pierwszej ciąży, przebiegającej z zatruciem. Poród pilny, masa ciała 3300 g, wzrost 49 cm; do 5 miesięcy było karmione piersią. W rozwoju przed swoimi rówieśnikami. Zaczęła chodzić i rozmawiać wcześnie (w wieku 11 miesięcy). W wieku przedszkolnym dobrze czytała, policzyła. Do 1 roku nie była chora, potem cierpiała na odrę, krztusiec, różyczkę, ospę wietrzną bez powikłań. Odwiedziła żłobek i ogród. Z natury była żywa, kapryśna, wytrwała, wytrwała w osiąganiu celu. Od dzieciństwa notowano słabe zasypianie i trudności z przebudzeniem, w wieku 7 lat chodziłem do szkoły, ucząc wielu przedmiotów w języku angielskim. W zespole uwielbiała być liderem, uczyła się tylko „doskonale”. W 3 klasie zajmowała się pływaniem, od 5 klasy - balet, od 6 klasy - łyżwiarstwo figurowe. W tym samym czasie uczęszczałem do szkoły muzycznej, a następnie prowadziłem kursy tłumaczy. Była aktywna w życiu publicznym (głowa klasy, uczestniczka olimpiad). W domu została wychowana jako „idol rodziny”. Od dzieciństwa apetyt był zmniejszony, zjadany z perswazją. W wieku 7 lat przeszła wycięcie wyrostka robaczkowego, a następnie dwukrotnie miała grypę z wysoką gorączką, przewlekłym zapaleniem zatok.

Miesiączki od 13 lat, później zatrzymane z powodu wystąpienia tej choroby.

Od 13 roku życia zaczęła wykazywać większe zainteresowanie swoim wyglądem. Chciałem być szczupły, „pełen wdzięku”, nie podobało mi się nadmierne pełnienie mojej matki. Postanowiłam stać się szczuplejsza niż koleżanka z klasy, która miała masę ciała o 3 kg mniejszą niż pacjent (wówczas masa ciała wynosiła wtedy 51 kg). W swojej postaci nie lubił szczególnie brzucha, bioder i miednicy. Latem, po ukończeniu siódmej klasy (14 lat), zaczęła ostro ograniczać się do jedzenia, wykluczyła z diety mąkę i słodkie potrawy i zaczęła stosować różne diety. Idealna dla mnie była masa 47 kg. Zacząłem uprawiać gimnastykę. Latem schudła do 43–44 kg. Fajnie było, że mógł walczyć z uczuciem głodu, który stopniowo traci na wadze. Samo ograniczenie jedzenia zostało starannie ukryte. Jesienią 1973 r., Po wielokrotnych badaniach somatycznych, po raz pierwszy została hospitalizowana w szpitalu psychoneurologicznym dla dzieci. Skorygowano do 48 kg. Po zwolnieniu nadal ograniczała jedzenie i ćwiczenia. Zacząłem odczuwać ciągły strach przed jedzeniem, każdy zjadany gram wydawał się dodatkowym kilogramem własnej wagi. Od 1974 r., Kiedy jej zdaniem pozwoliła przejadać się, uciekła się do lewatyw z dużą ilością wody, a następnie środków przeczyszczających. Wkrótce porzuciła te środki, ponieważ uważała, że ​​działają one tylko w jelicie grubym, a jedzenie jest wchłaniane w żołądku i jelicie cienkim. Zaczęła łagodzić głód, żując jedzenie przez długi czas, a następnie wypluwając je. Nauczyłem się „nasycać oczy” - specjalnie chodziłem do sklepu, patrzyłem na produkty, wyobrażałem sobie, że je je, a uczucie głodu było stępione. Okresowo zaczęły występować wahania nastroju. Wieczorem czułem się lepiej, ale jednocześnie byłem bardziej głodny. Raz, nie mogąc się powstrzymać, zjadłem ciasteczka, po których nastąpiły wymioty. Uświadomiłem sobie, że w ten sposób możesz nadal pozbyć się nadmiaru jedzenia. W tym samym czasie pojawienie się wymiocin stało się obrzydliwe: „strasznie było myśleć, że wszystko to było w żołądku”, pojawiło się pragnienie natychmiastowego uwolnienia go i dokładnego spłukania. Wydawało się, że wymioty pozostały na rękach (wymioty spowodowały podrażnienie miękkiego podniebienia), obsesyjne pragnienie ciągłego ich mycia. Początkowo rzadko uciekała się do wymiotów i spłukiwania dużą ilością wody; traktowała je z wrogością, jako środek przymusowy. Ukończyła doskonale 10 klas, od razu wstąpiła do Instytutu Kultury, dobrze się uczyła. Stopniowo, od 1975 r., Myśli o nadmiernej kompletności i brakach postaci zaczęły mniej się martwić, ale wymioty stały się częstsze, zmniejszyły się, a potem zniknęło piszczące podejście do niej. Zmiany w charakterze również wzrosły - straciła bliskich przyjaciół, komunikowanie się z przyjaciółmi stało się nieciekawe, była bardziej sama, „nauczyła się bawić”. Kłótnie stały się częstsze w domu, pacjent stał się tyranem w rodzinie, czasami bezwzględnym, okrutnym wobec krewnych. W drugim roku instytutu przez pewien czas była zakochana w młodym mężczyźnie, w tym czasie jej niezadowolenie z jej wyglądu nasiliło się, wymioty wzrosły, a pacjentka musiała przestać się z nim spotykać. Całkowicie popadła w bolesny stan, wymioty zaczęły przynosić ulgę, najpierw fizyczną, a potem moralną: doświadczyła relaksu, ulgi. Większość czasu zajmowała przygotowywanie posiłków, jedzenie i wymioty. Każdego wieczoru wracała do domu, brała „lekką literaturę”, siadała przy stole i zaczynała jeść. Opracowała specyficzny system zachowań żywieniowych: najpierw zjadła wszystkie najsmaczniejsze rzeczy - kawior, kiełbasę, ryby („aby mieć czas na strawienie”), potem wszystko z rzędu, a na koniec „upchnęła się bułką” z bułką tartą i suszarkami. Nazywa ten stan „zhora”, podczas którego nie może przestać, istnieje wrażenie, że „żołądek jest bez dna”. Kiedy ilość jedzenia osiągnęła pewien „limit”, wlała wodę do kilku czajników, poszła do swojego pokoju i umyła brzuch w nocy, zbierając zawartość do misek. Mycie prowadzono przez długi czas, „przed sokiem żołądkowym”, co oceniono na podstawie pojawienia się określonego posmaku w jamie ustnej. Traktowano go w latach 1981, 1982, 1983. w szpitalach psychiatrycznych w Leningradzie. Po wypisie szybko schudła w wyniku specjalnych zachowań żywieniowych..

Ukończyła instytut w 1980 roku, a następnie pracowała jako tłumacz. Praca mi się nie podobała, pacjentka zmieniła kilka miejsc. Latem 1983 r. Zrezygnowała, przed wejściem do szpitala nie pracowała. Prawdziwa hospitalizacja z powodu pogorszenia stanu psychicznego.

Przy przyjęciu masa ciała 35 kg, wzrost 168 cm Stan kacheksji Skóra jest blada, cyjanotyczna, sucha. Podskórna tkanka tłuszczowa jest nieobecna. Policzki pękają. Gruczoły mleczne są zanikowe. Dźwięki serca są stłumione. Ciśnienie krwi 70/80 mm RT. Sztuka. Brak miesiączki przez 10 lat.

Kiedy neurologiczne badanie objawów ogniskowej, organiczne uszkodzenia centralnego układu nerwowego nie zostały wykryte.

Stan psychiczny przy przyjęciu jest zorientowany prawidłowo, nastrój jest nieco obniżony. Chętnie wchodzi w rozmowę z lekarzem, gadatliwa, monotonna mowa. Mówi, że rozumie swój stan, zgadza się, że należy ją leczyć w szpitalu. Nie podaje rzeczywistej ilości zjedzonego jedzenia.

Jest bardzo aktywna w dziale, jest w ciągłym ruchu, prawie cały czas się porusza, wymaga większej uwagi na siebie, często kłóci się z chorymi z najdrobniejszego powodu, stale dotyka różnych przedmiotów w specjalny sposób, myje ręce do 40 razy dziennie itp. Zjada programy innych ludzi, opowiada o niej, pisze w specjalnym zeszycie do jednego cukierka, winogron. Niezauważany przez innych, codziennie próbuje wywoływać wymioty. W rozmowie z lekarzem wszystko zaprzecza. Z trudem poddaje się reżimowi, wypluwa leki. Pochlebia lekarzowi, jest posłuszny, mówi oleistym głosem. W randkach z krewnymi jest kapryśna!, Wymagająca, prosi ich, żeby ją wypisali.

W wyniku leczenia stała się spokojniejsza, bardziej uporządkowana, mówi o swoich zachowaniach żywieniowych w przeszłości, a jednocześnie ożywa. Z najdrobniejszymi szczegółami opowiada o tym, jak „umył się sokiem żołądkowym”, a potem o swoim stanie. Zwiększona masa ciała. Krytyka choroby jest praktycznie nieobecna. Plany na przyszłość są formalne.

6 miesięcy po zwolnieniu dostałem pracę w bibliotece w niepełnym wymiarze godzin. Naprawdę nie podobała mi się ta praca. Przestałem brać leki bez pozwolenia. Masa ciała) była stabilna, ale od czasu do czasu, choć rzadziej, pacjentka nadal wywoływała wymioty, praktycznie z nikim nie komunikuje się, jest samotna w domu samolubna, nie chce nic robić, prawie cały wolny czas spędza na wystawach, koncertach, w teatrach. Staram się nie być w domu

W wywiadzie z lekarzem odnotowano próbę odwrócenia patologicznego zachowania żywieniowego. Formalny, monotonna, bez odpowiedniego rezonansu emocjonalnego.

Powyższy wyciąg z historii medycznej śledzi typową dynamikę zespołu jadłowstrętu psychicznego z powstawaniem specjalnych patologicznych zachowań żywieniowych, a także połączenie głównych objawów jadłowstrętu psychicznego z zaburzeniami psychopatologicznymi, takimi jak obsesyjność, zaburzenia senestopatyczno-hipochondrialne oraz wyraźne zmiany charakterologiczne. Objawy niedoboru stopniowo narastają.

Anoreksja - modna choroba czy problem globalny? Jak to się zaczyna i jak może się kończyć?

Anoreksja jest zaburzeniem odżywiania, a nie przyjęciem własnego wyglądu, co prowadzi do odrzucenia jedzenia. U kobiet i mężczyzn choroba przebiega podobnie i może powodować negatywne skutki zdrowotne. W celu diagnozy patologii odbywa się rozmowa z pacjentem, analizowane jest jego zachowanie i cechy sfery psychologicznej. W leczeniu anoreksji psychicznej i jej innych rodzajów zalecana jest terapia dietetyczna, psychoterapia i leki.

O chorobie

W przypadku anoreksji pacjenci mogą być szczupli, ale nadal mają tendencję do utraty wagi. Prowadzi to do niedoboru białka i towarzyszy mu pogorszenie funkcjonowania układu nerwowego i narządów wewnętrznych..

Jednoznaczne przyczyny rozwoju anoreksji nie zawsze są możliwe do zidentyfikowania, ponieważ jest to choroba psychiczna. Uważa się, że pacjenci mają wiele uwarunkowań genetycznych, biologicznych i psychicznych, które prowadzą do pojawienia się charakterystycznych objawów..

Częstość występowania wśród kobiet w wieku dojrzewania i dorosłości wynosi od 0,3% do 0,5%. Najczęściej cierpią dziewczęta w wieku od 15 do 20 lat. U mężczyzn patologia występuje rzadziej - mniej niż 0,01%. Podobne różnice w częstości są związane z różnicami w postrzeganiu psychicznym..

Etiologia

Przyczyny anoreksji u poszczególnych pacjentów są różne. Uważa się, że patologia powstaje z kombinacji różnych czynników - psychologicznych, biologicznych, a także społecznych. Zauważono, że dziewczęta żyjące w zamożnych rodzinach i mające normalną lub nieznacznie zwiększoną masę ciała częściej cierpią..

Specjaliści identyfikują następujące czynniki uruchamiające:

  • Anoreksja często występuje u osób z otyłością, zwiększoną masą ciała i wczesnymi miesiączkami. Taki związek wynika z naruszenia równowagi serotoniny i dopaminy w mózgu, co prowadzi do zwiększonego wydzielania hormonu leptyny. Odpowiada za tłumienie głodu..
  • Predyspozycje genetyczne wynikają z genów kodujących receptory dla neuroprzekaźników i białek, które regulują funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego. Naukowcy opisali dwa geny związane z rozwojem anoreksji - HTR2A i BDNF. HTR2A jest niezbędny do tworzenia receptorów serotoninowych w regionach regulacyjnych śródmózgowia odpowiedzialnych za uczucie głodu i sytości. Gen BDNF koduje białko uczestniczące w podwzgórzu. Wiadomo, że podwzgórze jest kluczowym ośrodkiem nasycenia i regulacji układu hormonalnego.
  • Typ osobowości obsesyjno-kompulsywnej zwiększa ryzyko anoreksji. Często jest wykrywany u nastolatków i objawia się pragnieniem szczupłości, tendencją do głodu i ciężkiego wysiłku fizycznego. W tym przypadku ludzie mają niską samoocenę, lęk i niepewność społeczną..
  • Jeśli ludzie wokół ciebie mają negatywny stosunek do nadwagi i jedzenia, stwarza to warunki do zaburzeń jedzenia u osób podatnych na to. Podobna sytuacja występuje w rodzinach z anoreksją, w których dzieci również zaczynają odmawiać jedzenia..
  • Stan ten może rozwinąć się przy silnym stresie. Dla nastolatków może to być niepewność co do przyszłości lub tragedia z ukochaną osobą. W tym samym czasie pacjent zaczyna realizować się poprzez odmowę jedzenia i długotrwałe ćwiczenia, co prowadzi do objawów choroby.

Patogeneza

Podstawą stanu patologicznego jest naruszenie percepcji własnego ciała. Pacjenci niepokoją się wyimaginowanymi lub rzeczywistymi defektami, w wyniku których rozwijają się obsesyjne i urojeniowe myśli. Te ostatnie wiążą się z nadwagą, własną brzydotą i negatywnym nastawieniem do ciała wobec innych. Należy zauważyć, że w rzeczywistości pacjenci mają prawidłową lub nieznacznie zwiększoną wagę.

Negatywne myśli o swoim wyglądzie budzą negatywne emocje i zmieniają zachowanie. Człowiek dąży do zmniejszenia masy ciała. W rezultacie posiłki są ograniczone, a głód stłumiony. Ciało, wyczuwając brak składników odżywczych, aktywuje mechanizmy fizjologiczne: metabolizm zwalnia, zmniejsza się liczba enzymów wydzielanych przez gruczoły trawienne, a także insulina. Sam proces trawienia pokarmu powoduje dyskomfort i długotrwałe uczucie ciężkości w żołądku.

W przypadku braku leczenia pacjent całkowicie odmawia jedzenia z powodu zmian w układzie nerwowym i niezdolności układu pokarmowego do trawienia jedzenia. Może to spowodować poważne wyczerpanie i śmierć..

Odmiany anoreksji

Istnieją 3 rodzaje chorób, w zależności od objawów występujących u pacjenta:

  1. Anoreksja z okresami bulimii - oprócz głodu cierpiący ma okresowe niekontrolowane obżarstwo. To ostatnie prowadzi do poczucia winy i zwiększonego dyskomfortu, co negatywnie wpływa na przebieg choroby.
  2. Anoreksja z monotematyczną dysmorfofobią jest klasyczną wersją kursu. Pacjent ma uporczywy pomysł utraty wagi, na czym ukierunkowane jest jego codzienne życie.
  3. Anoreksja z wymiotami. Pacjent okresowo ma obżarstwo, po czym prowokuje wymioty, próbując pozbyć się zjedzonego jedzenia.

Identyfikacja klinicznej postaci choroby jest konieczna do wyboru skutecznego leku i psychoterapii. Ważne jest, aby odróżnić bulimię od anoreksji o podobnych objawach.

Etapy rozwojowe

Objawy anoreksji zmieniają się etapami. Lekarze rozróżniają 4 etapy choroby, które sukcesywnie się zastępują.

Ja na scenie

Średni czas trwania pierwszego etapu anoreksji wynosi 1 rok. U poszczególnych pacjentów trwa od kilku miesięcy do 3-4 lat. Na tym etapie dana osoba ma pojęcie własnego „nie idealnego” ciała, a zachowanie również się zmienia. Pacjent nieustannie myśli o tym, jak schudnąć lub skorygować inne wady zewnętrzne, z których wiele jest subiektywnych. Najczęściej pierwszy etap jest wykrywany u nastolatków. Zauważają, jak zmienia się ich ciało z powodu zmian w tle hormonalnym i mogą być niezadowoleni z jego transformacji..

II etap

Kolejnym etapem jest anoreksja, której towarzyszy szybka utrata masy ciała. W takim przypadku pacjent uważa, że ​​utrata wagi zwalnia go z istniejących zewnętrznych niedociągnięć. W niektórych przypadkach waga jest zmniejszana o 1,5-2 razy. W wyniku tego dochodzi do zmian dystroficznych w narządach wewnętrznych, a miesiączka znika u kobiet..

Aby zmniejszyć własną wagę, pacjenci stosują różne metody:

  • lewatywy stosuje się codziennie, stosując roztwory hipertoniczne (takie procedury prowadzą do tego, że ciało traci płyn śródmiąższowy, a masa ciała maleje);
  • pić na bieżąco środki przeczyszczające;
  • po jedzeniu zainicjuj wymioty;
  • uprawiać sport przez długi czas, intensywność obciążenia jest bardzo wysoka;
  • w niektórych przypadkach pacjenci zaczynają palić i pić alkohol, łącząc te złe nawyki z utratą masy ciała.

Na drugim etapie choroby pojawiają się pierwsze konsekwencje anoreksji dla organizmu. Wygląd pacjentów zmienia się: podskórna tkanka tłuszczowa jest całkowicie nieobecna, następuje ciągła utrata włosów, a także łamliwe paznokcie i zęby. Lekarze odnoszą zmiany zapalne w układzie pokarmowym do poważnych powikłań, prowadzących do bólu, zaburzeń stolca itp. Po jedzeniu pacjent odczuwa nudności, dyskomfort w jamie brzusznej, zawroty głowy i uduszenie. Ze względu na zaburzenia w funkcjonowaniu autonomicznego układu nerwowego obserwuje się wzrost częstości akcji serca i zwiększone pocenie się. Utrzymuje się ogólna wydajność, aktywność psychiczna i fizyczna.

III etap

Trzeci etap to etap wyniszczenia z wyraźnymi zmianami w układzie hormonalnym. U kobiet miesiączka całkowicie znika. Podskórna tkanka tłuszczowa jest nieobecna i na skórze rozwijają się zmiany dystroficzne, aż do wad wrzodziejących. W narządach wewnętrznych i mięśniach wyraźna dystrofia. Po badaniu zewnętrznym skóra jest sinica, naczynia krwionośne są przez nią wyraźnie widoczne. Temperatura ciała jest obniżona, cierpiący odczuwa zimno i ogólne złe samopoczucie.

Kachektyczny okres anoreksji

W związku z ogólną dystrofią pacjent ma wypadające zęby i włosy, notuje się ciężką niedokrwistość. Pacjenci odmawiają jedzenia i picia płynów. Objaw konwulsyjny jest możliwy. Mężczyzna leży w łóżku i się nie rusza. Na etapie wyniszczenia leczenie anoreksji odbywa się siłą, ponieważ takie zmiany w ciele są z natury zagrażające życiu.

IV etap

Etap redukcji jest ostatnim etapem patologii. Charakteryzuje się nawrotem objawów. Pacjenci poddani złożonej terapii przybierają na wadze i pozbywają się powikłań choroby. Może to jednak spowodować wzmocnienie lub ponowne pojawienie się złudzeń w stosunku do własnego ciała. Trudno całkowicie pozbyć się choroby, dlatego zaleca się, aby pacjenci pozostawali pod nadzorem lekarza przez 2-3 lata po remisji.

Manifestacja choroby u dzieci

Anoreksja w dzieciństwie jest pierwotna, to znaczy może być związana z czynnikami dziedzicznymi. Choroba jest trudna do wykrycia przez pediatrów i jest trudna do leczenia. Większość rodziców uważa utratę apetytu dziecka za kapryś lub stan przejściowy, który opóźnia czas postawienia diagnozy. Zaburzenia odżywiania mogą wystąpić z dwoma objawami:

  1. Dzieci zaczynają działać i płakać w momencie, gdy ich rodzice zapraszają ich do jedzenia. W takim przypadku dziecko może wypluć jedzenie.
  2. Dziecko stale je to samo danie, narzekając, że inne pokarmy powodują u niego mdłości. W takim przypadku po posiłku występują okresowe wymioty..

W niektórych przypadkach patologia jest wtórna. Występuje z chorobami układu pokarmowego lub innych układów ciała. Najczęstsze powody odmowy jedzenia to:

  • brak diety, która nie pozwala rozwinąć odruchu pokarmowego i przygotować przewód pokarmowy do spożycia;
  • częste przekąski z pokarmami bogatymi w proste węglowodany (w tym przypadku obserwuje się hamowanie centrum pokarmowego i utratę apetytu);
  • ten sam rodzaj karmienia lub stosowanie bez smaku i czerstwych potraw, dziecko rozwija wobec nich wrogość, co objawia się mdłościami, wymiotami i zaburzeniami trawienia.

Wielu rodziców próbuje na siłę nakarmić dziecko, rozpraszając go kreskówkami, zabawkami. Jednak takie podejście negatywnie wpływa na zachowania żywieniowe, ponieważ gdy nieświadome spożycie jedzenia, praca ośrodków nerwowych jest hamowana. Przejawia się to zwiększonymi nudnościami i wymiotami wynikającymi z pojawienia się jakichkolwiek produktów.

Anoreksja u mężczyzn

Anoreksja męska ma szereg różnic w przebiegu:

  1. Często występuje na tle zmian wyglądu związanych z chorobami somatycznymi, urazami lub konsekwencjami leczenia chirurgicznego.
  2. Patologia przez długi czas przebiega niezauważona przez innych. Ciało mężczyzny jest w stanie zrekompensować brak jedzenia przez długi czas. W związku z tym diagnozę często stawia się na 3 etapach choroby, gdy występuje wyraźne wyczerpanie.
  3. Mężczyźni szukają pomocy medycznej w późnych stadiach rozwoju zaburzenia. Wynika to z ich negatywnego postrzegania wizyt w szpitalu, a także z chęci samodzielnego leczenia.

Mężczyźni z anoreksją od dawna postrzegają utratę wagi jako konsekwencję negatywnych skutków przyczyn zewnętrznych. Mogą to być trudne warunki pracy, intensywny sport, złe nawyki itp. Z reguły składnik psychologiczny (negatywne postrzeganie własnego wyglądu, sytuacje traumatyczne) jest całkowicie wykluczony.

Na tle choroby pacjenci zaczynają ćwiczyć częściej i starają się przekraczać własne osiągnięcia sportowe. Bardzo często mają one charakter nierealny, jednak mężczyźni nadal ćwiczą regularnie, zwiększając częstotliwość i intensywność treningu. Często towarzyszy temu przejście do wegetarianizmu, przedłużone okresy postu itp..

Objawy jadłowstrętu psychicznego

Anoreksja u nastolatków opiera się na czynnikach nerwowych. W tym samym czasie dziewczęta częściej cierpią. Pacjenci tracą od 15% do 40% masy ciała. Nastolatki są niezadowolone z wyglądu i aktywnie starają się to zmienić, przede wszystkim za pomocą sztucznie wywołanych wymiotów, intensywnych sportów, diety i stosowania środków przeczyszczających. W wielu przypadkach zachowanie dochodzi do absurdu - pacjent nigdy nie siedzi, ponieważ uważa, że ​​stanie traci znacznie więcej energii.

Ważne zmiany obserwuje się w sferze mentalnej. Na tle zaprzeczenia własnego ciała i krytycznej utraty wagi powstaje negatywny odruch pokarmowy, charakteryzujący się pojawieniem się wymiotów nawet na widok jedzenia. Jednocześnie cierpiący odczuwa mdłości w tych przypadkach, gdy sam zaczyna zdawać sobie sprawę z potrzeby przywrócenia odżywiania.

Zachowania żywieniowe w jadłowstręt psychiczny mają szereg charakterystycznych zmian:

  • na początkowych etapach istnieje obsesyjna chęć odchudzania, podczas gdy waga waha się w normalnym zakresie lub nawet zmniejsza;
  • obsesje wokół odchudzania prowadzą do zawężenia sfery zainteresowań (pacjenci zaczynają interesować się dietą, sportem, uważają, że spożywają kalorie i tracą swoje wcześniejsze hobby);
  • silny lęk przed otyłością i przybieraniem na wadze;
  • posiłki mają formę rytuałów: pacjenci długo serwują stół, kroją produkty na małe kawałki, a także dokładnie je żują;
  • obserwuje się niemotywowane odmowy jedzenia (wraz z postępem patologii stają się związane z negatywnym odruchem pokarmowym);
  • pacjenci unikają spotkań i wydarzeń, w których planowana jest uczta lub przerwa na kawę.

Oprócz zmian w zachowaniu żywieniowym charakterystyczne jest także pragnienie samotności i zmniejszenie kontaktu z innymi osobami, w tym krewnymi, przyjaciółmi i współpracownikami. Próbując wskazać pacjentowi, że źle postrzega swoje ciało, ma agresję.

Zaburzenia odżywiania i niewystarczające spożycie składników odżywczych prowadzą do zmian fizjologicznych:

  • skłonność do omdlenia, a także częste zawroty głowy i ogólne osłabienie;
  • wypadanie włosów i ich zamiana na włosy z pistoletu;
  • zmniejszenie masy ciała o 15% lub więcej w porównaniu z normą wieku;
  • zmniejszone libido u mężczyzn i nieregularne miesiączki u kobiet.

Anoreksji towarzyszą zmiany psychiczne w osobowości - rozwój apatii i depresji, obniżenie sprawności umysłowej, zaburzenia snu i labilność emocjonalna.

Ważną cechą anoreksji jest brak krytyki własnego stanu. Pacjent nie odczuwa wyczerpania i pojawienia się negatywnych objawów narządów wewnętrznych. Mówienie o odchudzaniu prowadzi do gniewu i agresji. W związku z tym, przy krytycznym wyczerpaniu, leczenie odbywa się przymusowo podczas hospitalizacji. W takim przypadku pacjent otrzymuje żywienie w postaci leków pozajelitowych. Stosowanie tabletek jest nieskuteczne i wszystkie leki są wstrzykiwane.

Możliwe komplikacje

Anoreksja dziecięca i choroby u dorosłych w przypadku braku terapii mogą powodować rozwój negatywnych konsekwencji ze strony narządów wewnętrznych. Jeśli choroba rozwija się u nastolatków, występuje ogólne opóźnienie wzrostu i opóźniony rozwój seksualny.

Z powodu dystrofii cierpi praca układu sercowo-naczyniowego. Być może rozwój ciężkich arytmii lub nagłego zatrzymania akcji serca. Zaburzenia rytmu powstają w wyniku zaburzeń elektrolitowych we krwi i mięśniu sercowym. Powikłania ze strony przewodu pokarmowego obejmują przewlekłą biegunkę i spastyczny ból brzucha związany ze skurczem mięśni gładkich.

W związku z zaburzeniami metabolicznymi zaburzony zostaje układ hormonalny:

  • rozwija się niedoczynność tarczycy - zmniejszenie produkcji hormonów tarczycy, na tym tle pacjent może doświadczyć obrzęku błon śluzowych;
  • kobiety mają brak miesiączki i niepłodność.

Brak równowagi jonów we krwi wpływa na metabolizm wapnia. W rezultacie w kościach rozwija się osteoporoza i osteopenia, co prowadzi do ich zwiększonej kruchości i częstych złamań..

Zmiany w psychice i postępujący charakter patologii prowadzą do zwiększonego ryzyka rozwoju depresji. Pacjenci skłonni do samobójstw i uzależnień.

Środki diagnostyczne

Anoreksja jest odrębną jednostką nozologiczną. Kwestie diagnostyczne i leczenia są rozwiązywane przez psychiatrę lub psychoterapeutę. Należy zauważyć, że w badaniu biorą udział różni specjaliści medyczni, ponieważ pacjenci zwykle ukrywają objawy choroby, a anoreksja prowadzi do uszkodzenia różnych narządów i ich układów.

Rozpoznanie opiera się na wywiadzie klinicznym, badaniu zewnętrznym, a także na testach anoreksyjnych przedstawionych w kwestionariuszach psychodiagnostycznych. Do diagnozy należy zidentyfikować pięć znaków:

  1. Niedobór masy ciała. Mówiąc o tym, jak zaczyna się anoreksja wagowa, lekarze oceniają 15% normalnych wartości. W takim przypadku wskaźnik masy ciała spada do 17,5 punktu lub mniej.
  2. Dysfunkcyjne zmiany w układzie hormonalnym. Zaburzenia metabolizmu i brak białka, tłuszczu i węglowodanów z pożywienia prowadzą do zaburzenia podwzgórza i przysadki mózgowej. To tłumi funkcję gonad. W związku z tym mężczyźni zmniejszają zmniejszenie potencji lub utratę libido, au kobiet występuje wtórny brak miesiączki.
  3. Pacjent ma obsesje na punkcie swojego wyglądu i dysmorfofobii. Osoby z anoreksją niewłaściwie oceniają swój wygląd i wagę, odczuwając niezadowolenie z nich. Lęk przed rozwojem otyłości i chęć zmniejszenia masy ciała stają się dla nich przecenionymi pomysłami.
  4. Jeśli anoreksja występuje w okresie dojrzewania, rozwój wtórnych cech płciowych spowalnia lub jest całkowicie nieobecny. Wzrost pacjentów nie wzrasta.
  5. Pacjent świadomie zmienia swoje zachowanie, zalecając mu zmniejszenie masy ciała. Utrata masy ciała nie jest związana z przymusowym głodem ani chorobami narządów wewnętrznych. Pacjenci unikają jedzenia, wywołują wymioty po posiłku, intensywnie uprawiają sport i stosują leki mające na celu utratę wagi.

Oprócz tych kryteriów pacjenci muszą badać stan narządów wewnętrznych. Wszyscy pacjenci przechodzą elektrokardiografię (EKG) i USG serca. Te metody mogą wykrywać zmiany częstości akcji serca, a także procesy zwyrodnieniowe w mięśniu sercowym. W związku z negatywnym wpływem anoreksji na układ hormonalny badany jest poziom hormonów płciowych i hormonów tarczycy we krwi. Fibroesophagogastroduodenoscopy (FEGDS), a także USG wątroby i trzustki, są wskazane w przypadku bólu brzucha.

Podejścia do leczenia

Terapia w celu wykrycia anoreksji zależy od ciężkości patologii, przyczyn jej wystąpienia, wieku pacjenta i cech jego stanu. Leczenie może odbywać się w szpitalu lub w domu z wizytami ambulatoryjnymi u specjalistów. Główne cele terapii to przywrócenie odpowiedniego postrzegania własnego ciała, normalizacja odżywiania i masy ciała. Anoreksję można wyleczyć dzięki zintegrowanemu podejściu, które obejmuje 3 metody.

1. Psychoterapia indywidualna

Eksperci zalecają kierunek poznawczo-behawioralny, który ma najwięcej dowodów na jego skuteczność w leczeniu tego rodzaju zaburzeń. Pracują z pacjentem, wyjaśniając możliwe negatywne konsekwencje odmowy jedzenia, pomagając przywrócić pozytywne postrzeganie ich ciała i osobowości, a także zmniejszyć ogólny poziom lęku. Zabieg kończy się opanowaniem technik uważności, pozwalając przywrócić uczucie przyjemności z jedzenia, uprawiania sportu i komunikowania się z ludźmi wokół ciebie.

2. Terapia dietetyczna

Obowiązkowa część leczenia. Praca jest wykonywana nie tylko z pacjentem, ale także z jego krewnymi. Wyjaśnia potrzebę regularnego przyjmowania pokarmu i negatywne konsekwencje odmowy. Wszystkim pacjentom przepisuje się żywienie terapeutyczne mające na celu stopniowe zwiększanie spożycia kalorii i normalizację masy ciała.

3. Używanie narkotyków

Środek ma na celu wyeliminowanie objawów. Stosuje się leki z różnych grup farmakologicznych..

Początek terapii powinien zbiegać się z czasem pojawienia się pierwszych oznak patologii, co według statystyk zwiększa jej skuteczność.

Stosowanie leków

Leki stosuje się w zależności od występujących objawów. Jeśli choroba rozwija się w okresie dojrzewania, stosuje się hormonalną terapię zastępczą w celu przyspieszenia wzrostu i wzmocnienia układu kostnego, co również zapobiega uszkodzeniu narządów wewnętrznych.

W przypadku objawów obsesyjno-kompulsyjnych i podniecenia motorycznego zaleca się stosowanie leków przeciwpsychotycznych. Preferowane są nietypowe środki - rysperydon itp. Nie tylko eliminują wskazane objawy, ale także ułatwiają przybieranie na wadze przy długotrwałym stosowaniu..

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (fluoksetyna itp.) Zmniejszają ryzyko nawrotu, a zatem są stosowane po wypisie pacjentów i normalizacji ich masy ciała. Leki pozytywnie zmieniają swoje podejście do wyglądu.

Wszelkie leki są przepisywane tylko przez psychiatrę, ponieważ mają pewne przeciwwskazania do ich stosowania. Podczas próby samoleczenia możliwy jest postęp zaburzeń narządów wewnętrznych lub układu nerwowego, a także rozwój skutków ubocznych samych leków.

Terapia dietetyczna

Zmiana diety jest wskazana u wszystkich pacjentów z anoreksją. Dieta opiera się na następujących zaleceniach:

  1. Posiłki muszą być zrównoważone..
  2. Wielkość porcji dobierana jest indywidualnie. Z reguły są one zmniejszane na początku terapii. Pomaga to zmniejszyć strach przed nadwagą i otyłością..
  3. Dieta składa się głównie z półpłynnych i płynnych naczyń. Z tego powodu zapobiega się występowaniu nudności i wymiotów, w tym powodowanych przez samego pacjenta.
  4. Aby zrekompensować niedobór witamin, zaleca się spożywanie dużej liczby warzyw, owoców i jagód..
  5. Przejdź na odżywianie cząstkowe. Potrzebnych jest 5 posiłków dziennie: trzy główne posiłki i 2 przekąski.
  6. W ciągu dnia zaleca się picie co najmniej 2 litrów wody w celu uzupełnienia zapasów wody w organizmie.

Specjaliści od żywienia podkreślają listy dozwolonych i zabronionych produktów spożywczych. Wszystkim pacjentom z anoreksją zaleca się spożywanie niskotłuszczowych mięs (królików, kurczaków) i ryb (mintaja, morszczuka), olejów roślinnych, świeżych jagód i owoców, produktów mlecznych (kwaśna śmietana, jogurt, kefir), twardego makaronu, płatków zbożowych, orzechów i suszone owoce. Ograniczenia dotyczą żywności w puszkach, margaryny i pasty, słodyczy, majonezu, fast foodów, kiełbas i warzyw w puszkach.

Zaleca się preferowanie potraw do domowych potraw, ponieważ nie zawierają konserwantów, barwników ani aromatów..

Odzyskiwanie masy ciała

W celu zwiększenia masy ciała pacjent stosuje żywienie oparte na kilku zasadach:

  1. Stopniowy wzrost kaloryczności produktów. Układ trawienny po długotrwałej anoreksji nie jest gotowy do trawienia dużej liczby produktów. Pod tym względem zawartość kalorii i wielkość porcji stopniowo rosną.
  2. Dieta powinna zawierać wyłącznie produkty z listy dozwolonych produktów. Jedzenie tłustych, pikantnych lub słonych potraw może powodować dyskomfort, nudności lub ból brzucha, co utrudnia powrót do zdrowia i może prowadzić do nawrotu choroby..
  3. W procesie regeneracji przeprowadza się regularny pomiar masy ciała, a także dane antropometryczne (talia, brzuch itp.) W celu oceny tempa przyrostu masy ciała i jej normalizacji..
  4. Dietetyk omawia z pacjentem potrzebę właściwego odżywiania, ponieważ możliwe jest całkowite wyleczenie po anoreksji przy dobrej motywacji pacjenta.

W okresie rehabilitacji kontynuowana jest praca z terapeutą. Leczenie psychoterapeutyczne może być indywidualne lub grupowe..

Prognoza

Rokowanie zależy od czasu rozpoczęcia leczenia. Im wcześniej rozpocznie się terapia, tym bardziej jest skuteczna. Najlepsze rokowanie obserwuje się u osób poddawanych kompleksowemu leczeniu za pomocą narkotyków, psychoterapii i diety. W takim przypadku konieczne jest wyeliminowanie możliwych czynników sprawczych rozwoju nieprawidłowego postrzegania własnego ciała. W związku z tym ważne jest wsparcie psychologiczne rodziny i przyjaciół..

Jeśli anoreksja psychogenna zostanie wykryta w trzecim etapie na tle ciężkiej kacheksji, rokowanie jest złe. Poważne zmiany dystroficzne w narządach wewnętrznych prowadzą do chorób wtórnych: arytmii serca, wrzodziejących zmian w przewodzie pokarmowym itp. W przypadku braku przymusowego i długotrwałego leczenia zmiany patologiczne postępują i mogą prowadzić do komplikacji śmiertelnych..

Negatywne rokowanie obserwuje się przy nadmiernej presji ze strony innych lub braku wizyty u terapeuty. Ta kategoria pacjentów jest podatna na depresję, uzależnienie od narkotyków i ma wysokie ryzyko prób samobójczych..

Opcje zapobiegania

Zapobieganie anoreksji opiera się na następujących prostych zaleceniach:

  1. Rodzice muszą porozmawiać z dziećmi na temat znaczenia prawidłowego odżywiania, sportu i normalnej wagi.
  2. Ważną rolę w rodzinie odgrywają rytuały - wspólne jedzenie, pozytywne podejście do wyglądu członków i stałe wsparcie. Pozwalają dziecku ukształtować odpowiednie podejście do żywienia i jego ciała.
  3. Dzieciom i dorosłym zaleca się wykluczanie fast foodów i innych szkodliwych produktów z jedzenia, a także regularne ćwiczenia. Lekarze uważają, że 3-4 treningi trwające 30-40 minut tygodniowo wystarczą, aby utrzymać prawidłową wagę.
  4. Młodzież i dorośli regularnie odwiedzający terapeutę mają niskie ryzyko zachorowania na choroby psychiczne. Specjalista pomaga wykryć obsesyjne myśli, wewnętrzne konflikty i pozbyć się ich.
  5. W rozwoju anoreksji duże znaczenie ma psychosomatyka. W związku z tym osoba musi zminimalizować stresujące sytuacje w swoim życiu. Jest to szczególnie ważne dla nastolatków, którzy mogą doświadczać trudności psychicznych w związku z nauką i komunikacją z rówieśnikami.

Mówiąc o zapobieganiu anoreksji, ważne jest, aby wiedzieć, jak się pojawia i jakie są pierwsze objawy. Jest to konieczne do szybkiego wykrycia choroby i wyznaczenia leczenia..