Lista chorób przytarczyc

Przytarczyce są małymi, żółtymi, okrągłymi narządami, ważącymi około 40-70 gramów. Znajdują się one w pobliżu tarczycy w szyi. 80% ludzi na świecie przytarczyc ma dwie pary, to znaczy 4 narządy, w pozostałych przypadkach liczba ta może się różnić w granicach 3 - 12 gruczołów.

Główną funkcją gruczołu jest synteza hormonu przytarczyc (hormonu przytarczyc), który wraz z hormonami tarczycy i witaminą D reguluje równowagę fosforowo-wapniową w organizmie.

Jakie są choroby przytarczyc?

Hormon przytarczyczny wpływa na nerki, tkankę kostną, układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy i jelita.

Zwiększa zawartość wapnia, promując jego usuwanie z tkanki kostnej i sprzyjając jego reabsorpcji w kanalikach nerkowych.

Hormon przytarczyczny poprawia również syntezę witaminy D w nerkach, co prowadzi do lepszego wchłaniania wapnia i fosforu z pożywienia przez jelita..

Jeśli ta relacja zostanie zerwana, rozwijają się zmiany patologiczne, które wpływają na stan całego organizmu.

Choroby przytarczyc to:

Rozważ bardziej szczegółowo powyższe choroby.

W zależności od tego, jakie były przyczyny rozwoju chorób przytarczyc, istnieją dwie formy hiperparatiozy - pierwotna i wtórna.

Pierwotna nadczynność przytarczyc powstaje na tle patologicznych zmian w samej przytarczyce: mogą być łagodnymi nowotworami, takimi jak rozrost tkanki narządowej, torbiele i gruczolak oraz rak w jego komórkach - rak.

Przyczyny pierwotnej nadczynności przytarczyc są czynnikiem dziedzicznym i współistniejącymi patologiami narządów wydzielania wewnętrznego.

Wtórna nadczynność przytarczyc rozwija się z powodu przewlekłego niedoboru wapnia we krwi.

W takim przypadku organizm próbuje zwiększyć stężenie wapnia za pomocą dodatkowej produkcji hormonu przytarczyc przez gruczoły wydzielania wewnętrznego..

Przyczynami tego stanu jest brak witaminy D w organizmie, patologie układu pokarmowego związane z upośledzonym wchłanianiem wapnia w jelicie.

Hiperkalcemia rozwija się w odpowiedzi na niedobór hormonu przytarczyc, a także na tle poważnych chorób towarzyszących zatruciu krwi i martwicy dużych tkanek.

Niedoczynność przytarczyc wiąże się ze zmniejszonym wytwarzaniem przytarczyc przez gruczoły, niewystarczającym wchłanianiem wapnia w kanalikach nerkowych i jelitach.

Wynikiem tych zmian jest zwiększone stężenie fosforanów w organizmie..

Specjaliści identyfikują autoimmunologiczną i pooperacyjną niedoczynność przytarczyc.

Autoimmunologiczna niedoczynność przytarczyc jest zwykle diagnozowana w dzieciństwie i dorosłości, przy tej chorobie wyraźny związek z obecnością w ciele autoprzeciwciał przeciwko przytarczyce.

Z reguły autoimmunologiczna niedoczynność przytarczyc występuje na tle niedoczynności tarczycy, zaburzenia czynności nadnerczy, patologii narządów płciowych, zapalenia wątroby i zakażeń grzybiczych skóry, płytek paznokciowych, nosogardła i pochwy u kobiet.

Niedoczynności przytarczyc autoimmunologicznej często towarzyszą zaburzenia widzenia, choroby oczu - zapalenie rogówki i spojówek, lęk przed światłem, a także miejscowe łysienie.

Pooperacyjna niedoczynność przytarczyc rozwija się po chirurgicznym leczeniu tarczycy i / lub przytarczyc.

Diagnozowane dość rzadko - do 5% przypadków. Niedoczynność przytarczyc pooperacyjna charakteryzuje się zwiększoną pobudliwością mięśni gładkich i szkieletowych, co przejawia się ich konwulsyjnymi skurczami.

Ataki te mogą być spontaniczne nieprzewidywalne i mogą wystąpić po pojawieniu się czynników prowokujących.

Czasami skurcze mogą wpływać na powieki i układ oddechowy, powodując skurcz krtani.

Środki diagnostyczne w celu wykrycia nadczynności i niedoczynności przytarczyc opierają się na testach laboratoryjnych i klinicznych objawach choroby.

Obraz kliniczny nadczynności przytarczyc

Istnieje kilka objawów klinicznych nadczynności przytarczyc:

  • z nerek - kamica moczowa;
  • ze strony tkanki kostnej - osteoporoza, skłonność do złamań, ból stawów;
  • ze strony serca - arytmia, podwyższone ciśnienie krwi;
  • z jelita - naruszenie wchłaniania wapnia w ciele.

Objawy nadczynności przytarczyc

  • zwiększone osłabienie, zmęczenie;
  • bóle głowy, zaburzenia psychiczne aż do śpiączki;
  • dna, miopatia, zapalenie stawów;
  • zaćma, ślady wapnia w rogówce, zaburzenia widzenia;
  • zapalenie trzustki, kamienie żółciowe, problemy trawienne;
  • niewyjaśnione pragnienie, wielomocz (wydalanie dużej ilości moczu);
  • gorączka;
  • niedokrwistość.

Obraz kliniczny niedoczynności przytarczyc

Niedoczynność przytarczyc, rozwijająca się przy niewystarczającej produkcji hormonu przytarczyc lub przy braku przytarczyc z powodu operacji lub wrodzonej patologii rozwojowej.

Przyczynami niedoczynności przytarczyc może być również stan zapalny w organizmie, przewlekły niedobór witaminy D, miejscowe krwawienie z powodu urazu szyi, czynnik napromieniowujący i zatrucie organizmu niebezpiecznymi chemicznymi pierwiastkami śladowymi.

Objawy kliniczne niedoczynności przytarczyc mogą się różnić jak w przypadku nadczynności przytarczyc..

Stopniowo obraz objawowy staje się jaśniejszy - występuje tymczasowe drętwienie kończyn górnych i dolnych, zanikowe zjawiska w mięśniach.

W przypadku drgawek, takich jak skurcz oskrzeli i skurcz krtani, może rozwinąć się kolka nerkowa.

Często związane są również choroby narządów wzroku, zaburzenia trawienne, zaburzenia rytmu serca, utrata włosów i zębów.

Ataki mogą być podobne do padaczki. W dzieciństwie niedoczynność przytarczyc może powodować naruszenie rozwoju umysłowego i zahamowanie wzrostu.

Leczenie chorób przytarczyc

Leczenie chorób przytarczyc o zwiększonym wydzielaniu przytarczyc jest najczęściej chirurgiczne, polega na usunięciu torbieli, gruczolaków i innych nowotworów.

Leczenie zachowawcze jest uzasadnione w przypadku przeciwwskazań do leczenia chirurgicznego lub gdy jest nieskuteczne.

Leczenie niedoczynności tarczycy przytarczyc polega na zapobieganiu napadom konwulsyjnym i wyznaczeniu preparatów wapnia.

Kompensację wapnia we krwi należy przeprowadzić przy obowiązkowym wyznaczeniu witaminy D..

Aby zapobiec napadom, zaleca się pacjentowi przyjmowanie środków uspokajających i przeciwdrgawkowych (bromków), przy rozwoju kryzysu hipokalcemicznego wskazane jest dożylne podanie glukonianu wapnia.

Choroby przytarczyc są wystarczająco poważne i obarczone rozwojem powikłań niebezpiecznych dla zdrowia.

Aby prognozy dotyczące wyzdrowienia były pozytywne, ważne jest, aby endokrynolog regularnie obserwował pacjenta i poddawał się niezbędnej terapii raz na sześć miesięcy.

Rodzaje chorób przytarczyc

Choroby przytarczyc u dorosłych i dzieci mają wiele specyficznych objawów i, w większości przypadków, przyczyniają się do występowania ciężkich zaburzeń endokrynologicznych i metabolicznych. Organy wykonują kilka ważnych funkcji, ich niewłaściwa praca może być śmiertelna.

Przyczyny choroby przytarczyc

Choroby charakteryzujące się zwiększoną aktywnością przytarczyc występują pod wpływem następujących czynników:

  • proliferacja tkanek narządów;
  • łagodne i złośliwe nowotwory;
  • zaburzona czynność nerek;
  • długotrwałe stosowanie leków przeciwdrgawkowych.

Przyczyny rozwoju chorób charakteryzujących się wytwarzaniem niewystarczającej ilości hormonów:

  • całkowite lub częściowe usunięcie przytarczyc;
  • wady wrodzone;
  • URAZY głowy;
  • złe wchłanianie witaminy D;
  • narażenie na promieniowanie;
  • zaburzona czynność jelit.

Objawy

Pierwszą oznaką zmniejszenia aktywności przytarczyc jest zespół tężcowy. Charakteryzuje się skurczami i silnymi skurczami mięśni, którym towarzyszy ból. Mięśnie są stopniowo włączane w proces patologiczny. Drgawki są połączone z:

  • szum w uszach;
  • nadmierna potliwość;
  • zawroty głowy
  • zmniejszona wrażliwość skóry;
  • bezsenność;
  • nerwica.

Pogarszająca się produkcja hormonów we wczesnych stadiach nie ma żadnych objawów. Jest wykrywany podczas badania. Wraz z dalszym rozwojem choroby pojawiają się następujące objawy:

  • ból brzucha;
  • upośledzenie pamięci;
  • niepokój;
  • ogólna słabość;
  • brak równowagi.

Wraz ze spadkiem poziomu fosforu i wapnia pacjent staje się trudny do poruszania się. Patologiczne złamania występują z powodu zmniejszenia gęstości kości, szkielet jest zdeformowany.

Rodzaje chorób

Nadczynność przytarczyc to zaburzenie związane ze zwiększoną produkcją hormonu przytarczyc. Patologia charakteryzuje się wzrostem ilości wapnia w surowicy krwi. Najczęściej choroba jest diagnozowana u kobiet w wieku powyżej 40 lat, wywołując jej łagodne i złośliwe guzy lub torbiel.

Na tle nadczynności przytarczyc obserwuje się uszkodzenie kości i nerek. Przy długotrwałym przyjmowaniu preparatów wapnia na tę chorobę kamienie fosforanowe lub szczawianowe gromadzą się w miednicy. Rozrost narządów może prowadzić do rozwoju wrzodów żołądka, zapalenia trzustki i zapalenia dwunastnicy. Wtórna nadczynność rozwija się w wyniku obniżenia poziomu wapnia we krwi z krzywicą, choroby Fanconiego, ostrej niewydolności nerek.

Niedoczynność charakteryzuje się zmniejszeniem produkcji hormonu przytarczyc, naruszeniem ponownego wchłaniania wapnia w nerkach i jego wchłaniania w jelicie. Występuje wzrost stężenia fosforanów we krwi i zmniejszenie wydalania wapnia.

Autoimmunologiczne zaburzenie przytarczyc jest diagnozowane przez tworzenie przeciwciał na tkanki narządów. Chorobie towarzyszy niedoczynność tarczycy, zaburzenia czynności nadnerczy i narządów płciowych u mężczyzn i kobiet. Postać pooperacyjna pojawia się po operacji na tarczycy.

Cechy chorób przytarczyc u dzieci

Wraz z nagromadzeniem zwiększonej ilości hormonu przytarczyc w ciele dziecka obserwuje się zmiękczenie kości. Przyczyniają się do tego łagodne nowotwory. Nadmiar wapnia prowadzi do pojawienia się kamieni nerkowych. W takim przypadku dziecko słabo je, skarży się na pragnienie i ból kości. Charakterystyczną manifestacją jest zmiana chodu.

Zmniejszenie aktywności przytarczyc u dzieci występuje przy zapaleniu i uszkodzeniu narządów.

W rzadkich przypadkach diagnozuje się jego całkowity brak, a także upośledzone funkcje spowodowane chorobami genetycznymi. Brak hormonu przytarczyc zaburza rozwój fizyczny i umysłowy. Najbardziej niebezpiecznym objawem niedoczynności przytarczyc u dzieci jest skurcz krtani, który może prowadzić do śmierci.

Funkcja przytarczyc, diagnoza i leczenie

Przytarczyca to mały narząd, który odgrywa ważną rolę w metabolizmie hormonalnym. Wytwarza hormon przytarczyc (PTH). Składa się z aminokwasów i 84 reszt aminokwasowych. Główną funkcją PTH jest regulacja ilości wapnia we krwi. Przy niewystarczającej lub nadmiernej objętości mikroelementu praca układu kostnego, nerwowego i sercowo-naczyniowego jest zakłócona.

Co to jest przytarczyc: struktura i cechy anatomii

Działanie ludzkiego układu hormonalnego, który reguluje produkcję i równowagę hormonów, zależy od normalnego funkcjonowania tarczycy i przytarczyc. Na tylnej stronie tarczycy znajdują się formacje przypominające kształtem soczewicę. Gruczoły przytarczyczne to kapsułki otoczone gęstą tkanką i złożone z komórek gruczołowych w środku. Liczba tych narządów dokrewnych waha się od 4 do 12 - zależy to od cech ludzkiej struktury anatomicznej.

Dysfunkcja przytarczyc prowadzi do nadmiaru lub niedoboru wapnia we krwi i związanych z tym objawów.

Główną rolą przytarczyc jest wytwarzanie hormonu przytarczyc, który stymuluje komórki osteoklastów uwalniające wapń ze starej tkanki kostnej. Ten składnik bierze udział we wszystkich istotnych procesach ludzkiego ciała. Od tego zależy szybkość przekazywania impulsów nerwowych we włóknach mięśniowych, stan układu kostnego i ośrodkowego układu nerwowego. Nierównowaga wapnia może być spowodowana współistniejącymi chorobami i wrodzonymi patologiami, które negatywnie wpływają na funkcjonowanie przytarczyc. Prowadzi to do ciężkich zaburzeń metabolicznych..

Funkcje i hormony przytarczyc

Parathormon (PTH) to hormon wytwarzany w miąższu przytarczyc (przytarczyc). Fizjologia człowieka zapewnia realizację głównej funkcji przytarczyc:

  • PTH reguluje ilość jonów wapnia we krwi.
  • Jeśli poziom zjonizowanych pierwiastków śladowych we krwi spada, przytarczyca aktywuje produkcję PTH. Uwalnia brakujący wapń z tkanki kostnej. Kości zmieniają swoją strukturę: stają się luźne i łamliwe, łatwo łamią się przy każdej aktywności ruchowej
  • Przytarczyca współpracuje z tarczycą w ścisłym tandemie: pierwszy promuje uwalnianie wapnia z kości, drugi, dzięki produkcji kalcytoniny, mineralizuje tkankę kostną, pobierając pierwiastek śladowy z krwi.

Gruczoły przytarczyczne są odpowiedzialne za normalizację wymiany jonów wapnia w ludzkim ciele, co wpływa na funkcjonowanie kości, nerek i pośrednio - z powodu działania witaminy D - na przewód pokarmowy.

Kości zawierają do 99% całkowitego pierwiastka śladowego i 1% we krwi. A ta niewielka ilość rozpuszczonego wapnia jest w stanie regulować funkcjonowanie wszystkich ważnych układów.

Wpływ na układ kostny:

  • Kości są wykonane z matrycy i minerałów. Przytarczyca wytwarza PTH, który aktywuje osteoklasty (komórki wielojądrzaste). Promują resorpcję kości..
  • Krew zwiększa zawartość białka i enzymów, które zwiększają resorpcję kości (resorpcję).
  • Jeśli PTH jest wytwarzany w sposób niekontrolowany, następuje nie tylko demineralizacja kości - matryca ulega zniszczeniu.

Wpływ przytarczyc na nerki:

  • PTH zwiększa produkcję pierwiastka śladowego, który jest przekształcany w kalcytriol (aktywna postać witaminy D).
  • Wapń w dużych ilościach jest wchłaniany w jelicie, co przyczynia się do wnikania pierwiastków śladowych z pożywienia do krwi.
  • Jeśli witamina D we krwi jest niewystarczająca, PTH nie jest w stanie zwiększyć wchłaniania wapnia.
  • Naruszenie metabolizmu wapniowo-fosforowego prowadzi do fosfaturii - zwiększonego wydzielania fosforanów w moczu.

Choroby przytarczyc i ich objawy

Gruczoły przytarczyczne zaczynają działać niepoprawnie pod wpływem chorób układów wewnętrznych. W ciele rozpoczynają się procesy:

  • hipokalcemia (niewystarczający pierwiastek śladowy);
  • hiperkalcemia (jej nadmiar).

Przy braku wapnia rozwija się niedoczynność przytarczyc - niedostateczne uwalnianie hormonu przytarczyc do krwi przez przytarczyce. Wraz ze zwiększonym poziomem wapnia we krwi rozwija się nadczynność przytarczyc, ze względu na zwiększone wytwarzanie PTH w gruczole wydzielania wewnętrznego.

Pierwotna nadczynność przytarczyc może być spowodowana gruczolakiem, przerostem lub rakiem przytarczyc.

Wtórna nadczynność przytarczyc rozwija się z powodu gromadzenia się nadmiaru wapnia we krwi, co z kolei wynika z takich patologii:

  • zespół mleczno-zasadowy;
  • nadmiar witaminy D;
  • sarkoidoza;
  • upośledzona aktywność ruchowa.
  • niewydolność nerek;
  • hipomagnezemia;
  • niedobór witaminy D;
  • patologie sercowo-naczyniowe;
  • ostre zapalenie trzustki.

Nadczynność przytarczyc

Nadmierna ilość hormonu przytarczyc we krwi prowadzi do stopniowego niszczenia tkanki kostnej..

Kości stają się tak miękkie, że normalny ruch może wywołać złożone złamanie..

Nadmierna objętość hormonu przytarczyc prowadzi do następujących objawów:

  • ogólne osłabienie i uporczywy ból mięśni;
  • chroniczne zmęczenie;
  • nadmierne i częste oddawanie moczu (mocz nabiera białawego odcienia);
  • uczucie pragnienia;
  • zaburzony apetyt;
  • utrata masy ciała;
  • zaburzenia żołądkowo-jelitowe (kolka, zgaga, niestrawność);
  • upośledzenie pamięci;
  • niestabilny stan emocjonalny;
  • zwapnienie naczyń, które obejmuje dusznicę bolesną i nadciśnienie;
  • szary odcień skóry;
  • wypadanie włosów i zębów.

Aby określić nadczynność przytarczyc, wymagana jest diagnostyka różnicowa przytarczyc i narządów wewnętrznych. Konieczne jest ustalenie, co może wywołać ten stan, i określenie ilości hormonu przytarczyc i wapnia we krwi pacjenta.

Niedoczynność przytarczyc

Objawy choroby przytarczyc u kobiet są wykrywane 3 razy częściej niż u mężczyzn. Niedoczynność przytarczyc jest stanem, w którym wytwarzanie hormonu przytarczyc jest spowolnione lub zatrzymane. Brak wapnia we krwi prowadzi do charakterystycznych objawów:

  • częste skurcze mięśni;
  • wyzysk
  • zmęczenie;
  • ataki ciepła i dreszczy;
  • omdlenia spowodowane skokami ciśnienia krwi;
  • bóle głowy i zawroty głowy;
  • zaburzenia rytmu serca;
  • suchość i łuszczenie się skóry;
  • wypadanie włosów w dużych ilościach;
  • zniszczenie szkliwa zębów;
  • rozwarstwienie płytek paznokciowych.

Jeśli pacjent ma raka narządu dokrewnego, usunięcie przytarczyc może rozwiązać jeden problem i wywołać inny. Jeśli obserwuje się częste złamania z nadczynnością przytarczyc, to przy braku hormonu przytarczyc we krwi pacjenta, ciągłe skurcze mięśni.

Sytuację można poprawić, wprowadzając hormon paratyroidin pobrany od zwierząt. Ale przy długotrwałym stosowaniu nieuchronnie rozwija się reakcja autoimmunologiczna - ciało odrzuca obcą mu substancję.

Diagnoza chorób przytarczyc

Środki diagnostyczne mają na celu zbadanie składu krwi, wyjaśnienie kształtu i struktury narządu. Lekarze dowiedzą się, jakie jest stężenie jonów wapnia, określ wielkość przytarczyc. Kompleks procedur diagnostycznych obejmuje:

  • chemia krwi;
  • ogólna analiza moczu;
  • USG gruczołu dokrewnego (ultradźwięki);
  • CT (tomografia komputerowa);
  • MRI (rezonans magnetyczny);
  • radiografia;
  • densytometria kości - badanie gęstości tkanek;
  • scyntygrafia przytarczyc (izotopy promieniotwórcze są wprowadzane do organizmu, które wytwarzają promieniowanie - uzyskuje się obraz chorego narządu).

W przypadku wykrycia łagodnych i złośliwych nowotworów wykonuje się dodatkową metodę badawczą - histologię. Kawałek tkanki bada się pod mikroskopem, określa się jego strukturę i pochodzenie.

Co to jest niebezpieczne naruszenie przytarczyc

Choroba przytarczyc może powodować komplikacje:

  • kamica moczowa i kamica żółciowa;
  • zapalenie trzustki
  • częstoskurcz;
  • osteoporoza.
Na tle nadczynności przytarczyc może rozwinąć się kryzys hiperkalcemiczny - niebezpieczny stan, który w niektórych przypadkach prowadzi do śpiączki, a następnie do zgonu. Występuje z powodu zatrucia nadmiarem wapnia..

Leczenie przytarczyc

Leczenie nadczynności przytarczyc i niedoczynności przytarczyc ma na celu regulację ilości wapnia we krwi. Stosowane są konserwatywne metody leczenia, aw ciężkich postaciach choroby interwencja chirurgiczna. Jeśli wskazania do operacji są powikłaniami wymagającymi całkowitego usunięcia przytarczyc, lekarze mogą zostawić jeden z nich. Odbywa się to w celu zapobiegania niedoczynności przytarczyc, ponieważ nie ma nic więcej do produkcji hormonu przytarczyc.

Konserwatywną metodą leczenia przytarczyc jest stosowanie leków, których działanie ma na celu obniżenie poziomu hormonu przytarczyc i opóźnienie uwalniania jonów wapnia z tkanki kostnej.

W przypadku hipoparateriozy wapń w organizmie nie wystarcza, a jego niedobór jest kompensowany przez preparaty zawierające ten składnik. Witamina D i wapń są podawane dożylnie. Czas trwania leczenia i dawkowanie leków określa się w zależności od diagnozy i fizjologicznych cech pacjenta. Czasami narkotyki muszą być używane do końca życia.

Zapobieganie

Środki zapobiegawcze mają na celu ogólną poprawę organizmu. Lekarze zalecają:

  • włączaj do codziennego menu produkty zawierające dużo wapnia;
  • nie bierz leków zawierających wapń bez wskazań;
  • regularnie spaceruj na świeżym powietrzu;
  • pić co najmniej 1-1,5 litra czystej wody pitnej dziennie;
  • prawidłowo skomponuj dietę: owoce i warzywa powinny stanowić co najmniej 1/3 dziennego zestawu produktów.

Papierosy i alkohol są bezpośrednią drogą do chorób przytarczyc. Wszystkie narządy wewnętrzne cierpią z powodu dymu tytoniowego i produktów rozpadu. Dlatego złe nawyki będą musiały zostać zapomniane na zawsze. Chorobie gruczołów wydzielania wewnętrznego łatwiej jest zapobiegać niż radzić sobie z jej skutkami przez lata..

Choroba przytarczyc i osteoporoza

Choroby przytarczyc mogą objawiać się zwiększoną (nadczynnością przytarczyc) i zmniejszoną (niedoczynnością przytarczyc) produkcją hormonu przytarczyc.

Gruczoły przytarczyczne to małe gruczoły (zwykle 4) zlokalizowane za tarczycą..

Główną funkcją przytarczyc jest utrzymanie prawidłowego poziomu wapnia w surowicy za pomocą hormonu przytarczyc (hormonu przytarczyc). Hormon ten stymuluje uwalnianie wapnia z tkanki kostnej i zmniejsza utratę wapnia w moczu..

Choroby przytarczyc mogą objawiać się zwiększoną (nadczynnością przytarczyc) i zmniejszoną (niedoczynnością przytarczyc) produkcją hormonu przytarczyc.

Objawy nadczynności przytarczyc mogą obejmować

  • osteoporoza i tworzenie kości
  • złamania z niewielkimi obrażeniami
  • kamica nerkowa, przewlekła niewydolność nerek
  • senność, zmęczenie, utrata pamięci, psychoza i depresja
  • słabe mięśnie
  • zmniejszony apetyt, nudności, wymioty, ból brzucha i zaparcia

Objawy niedoczynności przytarczyc mogą być

  • drętwienie kończyn, skurcze, skurcze
  • kołatanie serca, powiększenie serca
  • sucha skóra, łamliwość paznokci
  • wahania nastroju, zaburzenia pamięci

Ponieważ wapń jest niezbędnym pierwiastkiem, gwałtowny spadek lub wzrost jego poziomu we krwi może prowadzić do ostrych stanów - kryzysów hipo- i hiperkalcemicznych, które stanowią zagrożenie dla życia pacjenta.

Dlatego terminowe rozpoznanie i odpowiednie środki zaradcze w przypadku przytarczyc są jednym z priorytetów specjalistów Poradni Dawn.

Osobną uwagę należy zwrócić na niedobór witaminy D. Obecnie niedobór, aw większym stopniu niedobór witaminy D, dotyka przeważającą część populacji ogólnej, w tym dzieci i młodzież, dorosłych, kobiety w ciąży i karmiące piersią, kobiety w okresie menopauzy, osoby starsze.

Niedobór witaminy D wpływa przede wszystkim na zaburzenie metabolizmu wapnia i fosforu i kości. Ponieważ witamina D normalnie zwiększa wchłanianie wapnia w jelicie, jego niedobór prowadzi do obniżenia jego poziomu we krwi i wyrównawczego wzrostu wydzielania hormonu przytarczyc, tzw. Wtórnej nadczynności przytarczyc. Zwiększony poziom hormonu przytarczyc prowadzi do „wypłukiwania” wapnia z tkanki kostnej i rozwoju osteoporozy. Niedobór witaminy D objawia się także osłabieniem mięśni, trudnościami z chodzeniem i utrzymaniem równowagi, tendencją do upadków, co w naturalny sposób zwiększa ryzyko złamań. Uzyskano dane dotyczące związku między niedoborem witaminy D, chorobami autoimmunologicznymi i onkologicznymi, a ogólną śmiertelnością.

Wiedza specjalistów Poradni Dawn na ten temat może skutecznie wykryć niedobór witaminy D u pacjentów i w porę zalecić środki w celu przywrócenia i utrzymania jej normalnego poziomu.

Osteoporoza jest chorobą szkieletu charakteryzującą się utratą gęstości mineralnej kości. 50% kobiet i 20% mężczyzn po 50. roku życia ma już oznaki zmniejszonej gęstości kości. Głównym zagrożeniem osteoporozy są złamania kości (szyjki kości udowej i kręgów), które prowadzą do wysokiej niepełnosprawności i śmiertelności. Oprócz złamań, w ciężkiej osteoporozie mikrouszkodzenia tkanki kostnej kręgów mogą powodować uporczywy ból pleców.

Czynniki ryzyka osteoporozy obejmują:

  • klimakterium
  • starszy wiek
  • już doznał złamań
  • złamania u krewnych
  • niedobór masy ciała
  • hipodynamiczny styl życia
  • palenie i nadużywanie alkoholu
  • niezrównoważona dieta, niewystarczające spożycie produktów mlecznych
  • stosowanie wielu narkotyków

Złamaniom można zapobiec dzięki pomocy medycznej w odpowiednim czasie. Dawn Clinic przeprowadza wczesną diagnozę osteoporozy i indywidualnie dobiera optymalną terapię w celu zapobiegania złamaniom.

Jak patologia przytarczyc wpływa na zdrowie?

Nie wszyscy wiedzą, że patologia przytarczyc może być warunkiem rozwoju zaburzeń endokrynologicznych o różnych specyficznych objawach. Organ ten jest odpowiedzialny za poważne funkcje, więc wszelkie zakłócenia w pracy mogą mieć negatywny wpływ na zdrowie..

Funkcja narządów

Przytarczyce są małe i znajdują się w obszarze tylnej ściany tarczycy. Ich liczba jest dziedziczna i dlatego jest różna dla każdej osoby, liczba gruczołów waha się od 2-12, waga - 130 mg.

Zgodnie z ich cechami morfologicznymi istnieją dwa rodzaje komórek; w pierwszym wytwarzany jest hormon przytarczyc; dlaczego inne rodzaje komórek są potrzebne, nie jest jeszcze jasne.

Funkcje PSG

Parathormon reguluje metabolizm fosforu i wapnia. 2 związki wapnia (sole i kryształy) biorą udział w procesie metabolizmu.

Jeśli wapń jest w stanie aktywnym (1% całkowitej masy), łączy się z fosforem.

Hormon przytarczyczny i kalcytonina są odpowiedzialne za liczbę jonów wapnia..

W procesie życia ciało nieustannie traci ten pierwiastek śladowy, ponieważ wydaje się na:

  • tworzenie kości;
  • centralny układ nerwowy;
  • kurczliwość tkanki mięśniowej;
  • tężenie krwi.

Aby utrzymać stabilny poziom wapnia, narażenie na:

  1. PTH Hormon ten może zwiększać stężenie wapnia, a jednocześnie obniżać poziom fosforu.
  2. Kalcytonina. Odpowiedzialny za obniżenie poziomu wapnia.
  3. Witamina D. Promuje podwyższony poziom wapnia we krwi.

Za pomocą hormonu przytarczyc występuje następujący wpływ na organizm:

  1. Gdy tkanka kostna zostanie wchłonięta, wapń może uwalniać i przedostawać się do krwioobiegu..
  2. Wydalanie fosforanów (przez nerki), zwiększone wchłanianie wapnia.
  3. Wzrost ilości wydalanego potasu i sodu, zmniejszenie odstawienia magnezu.
  4. Zwiększone wchłanianie jonów wapnia w jelicie cienkim.
  5. Aktywna witamina D..

bardzo ważne miejsce w metabolizmie minerałów zajmują hormony kory nadnerczy i hormony płciowe (różnią się one u mężczyzn i kobiet).

Jaka może być patologia przytarczyc?

Choroby przytarczyc są kilku rodzajów:

  1. Nadczynność.
  2. Niedoczynność.
  3. Odporność tkanek gruczołu na wytwarzane hormony.

Głównymi warunkami opisanymi patologii mogą być:

  1. Mutacje (typ genetyczny) powstają w tarczycy lub tarczycy.
  2. Operacja gruczołów.
  3. Wzrost wielkości tarczycy.
  4. Zaburzona synteza kalcytoniny (zmniejszenie lub zwiększenie).
  5. Powstawanie reakcji autoimmunologicznych w tkankach organizmu na działanie PTH.

W jaki sposób przeprowadzana jest diagnoza i leczenie przytarczyc, bardziej szczegółowe informacje można znaleźć w artykule.

Gdy tylko nastąpi najmniejsze naruszenie związane z wydzielaniem jednego z hormonów, rozpoczyna się reakcja łańcuchowa, która wpływa na wszystkie gruczoły układu hormonalnego. Dlatego bardzo ważne jest, aby na czas zidentyfikować i ustabilizować poziom PTH, aby zapobiec rozwojowi innych patologii.

Nadczynność przytarczyc: objawy

Gdy gruczoł wytwarza substancje czynne w wysokim stężeniu, u pacjenta możliwe są następujące objawy objawowe:

  • kruchość i choroby zębów;
  • rozwój osłabienia mięśni;
  • złamania kości (często spontaniczne);
  • częsty ból pleców, kręgosłupa, dolnej części pleców;
  • nadciśnienie, dusznica bolesna;
  • patologia nerek.

Jeśli występuje nadczynność przytarczyc, głównymi objawami, które to wskazują, są kruchość i przerzedzenie płytki paznokcia, a także łysienie. Przedstawicielom płci pięknej może również brakować miesiączki (w okresie rozrodczym).

Mocz również zmienia kolor; zmienia kolor z żółtego na biały.

Główne przyczyny nadczynności przytarczyc

Czynnikami prowokującymi są:

  • przerost tarczycy;
  • powstawanie nowotworów (dobrych i złośliwych);
  • niewydolność nerek;
  • naruszenia w przewodzie pokarmowym.

Typy nowotworów, które tworzą się w gruczole, obejmują gruczolaki lub torbiele. Najczęściej są one hormonalnie aktywne, co natychmiast wpływa na pracę narządu dokrewnego.

Niedoczynność przytarczyc: objawy

W przypadku, gdy żelazo nie wytwarza wystarczającej ilości PTH, odnotowuje się następujące objawy:

  • skurcze, drętwienie;
  • uczucie zimna (dotyczy kończyn górnych i dolnych);
  • wysypki skórne;
  • niestrawność (biegunka);
  • zapalenie błony ocznej;
  • częstoskurcz.

Jeśli u dzieci rozwinie się niedoczynność, możliwe są zaburzenia rozwojowe związane z opóźnieniem rozwoju intelektualnego i emocjonalnego..

Przyczyny niedoczynności przytarczyc

Rozwój tego naruszenia prowadzi do:

  • usuwanie narządów (pełne lub częściowe);
  • wady wrodzone;
  • uraz głowy lub szyi;
  • zaburzenia metaboliczne, brak równowagi witaminy D;
  • narażenie na promieniowanie.

W celu ustabilizowania stanu najczęściej przepisywana jest HTZ.

Patologia przytarczyc: metody identyfikacji

Aby zidentyfikować przyczyny patologii w gruczole, zaleca się następujące środki diagnostyczne:

  • test hormonalny (oznaczanie stężenia wapnia, analiza hormonu przytarczyc);
  • skrining osteokalcyny;
  • analiza moczu dla wapnia;
  • Ultradźwięki lub prześwietlenie tarczycy.

Jeśli istnieje podejrzenie guza w gruczole, wykonuje się scyntygrafię narządu, która jest przeprowadzana po wprowadzeniu środka kontrastowego.

Dopiero po otrzymaniu wszystkich wyników analiz i przestudiowaniu ich powstaje ogólny obraz zaburzeń w gruczole.

Terapia

Każde z tych zaburzeń ma swoje własne podejście do leczenia..

W przypadku niedoczynności przytarczyc potrzebujesz:

  • aktywna terapia preparatami witaminowymi;
  • przyjmowanie relaksujących i kojących leków;
  • dieta mająca na celu zwiększenie poziomu wapnia i magnezu;
  • Promieniowanie ultrafioletowe
  • HRT (w niektórych przypadkach przypisane na całe życie).

Aby zapobiec rozwojowi niedoczynności przytarczyc, należy monitorować stężenie witaminy D w organizmie, za jej pomocą metabolizm wapnia jest znormalizowany, a prawdopodobieństwo rozwoju patologii w tarczycy jest zmniejszone.

Nadczynność tarczycy wymaga następujących środków:

  • interwencja chirurgiczna mająca na celu usunięcie guza w gruczole;
  • operacja usunięcia tarczycy;
  • terapia lekowa.

Przed operacją gruczoły są badane i oceniany jest ich stan. Specjalista decyduje o potrzebie pełnej lub częstej resekcji narządu.

W większości przypadków leczenie nadczynności przytarczyc bez operacji jest niemożliwe..

Choroba przytarczyc: przyczyny, objawy i leczenie

W praktyce endokrynologicznej nadczynność przytarczyc i niedoczynność przytarczyc (patologie związane ze zwiększoną lub zmniejszoną funkcją) są najczęściej diagnozowane na podstawie chorób przytarczyc..

Pseudohypoparathyroidism i przytarczyca osteodystrofia występują znacznie rzadziej..

Objawy niektórych chorób przytarczyc u kobiet i mężczyzn mogą być różne, ale obraz kliniczny wszystkich nowotworów jest zwykle identyczny.

Nadczynność przytarczyc

Nadczynność przytarczyc to patologia endokrynologiczna, która rozwija się w wyniku wzrostu aktywności hormonalnej przytarczyc, przy tej chorobie powstaje hormon przytarczyc.

Choroba może być spowodowana zarówno rozlanym powiększeniem (rozrostem) gruczołów, jak i tworzeniem się w nich łagodnego guza (gruczolaka). W przypadku przedwczesnego leczenia (chirurgiczne usunięcie gruczołów) choroba objawia się rozwojem uogólnionej osteodystrofii, na którą wpływa szkielet kości, nerki, żołądek i jelita.

Zniszczenie kości, naruszenie ich integralności anatomicznej i funkcjonalnej wiąże się z naruszeniem metabolizmu wapnia i fosforu z powodu zwiększonego poziomu hormonu przytarczyc we krwi.

W badaniu laboratoryjnym stwierdzono wzrost poziomu wapnia we krwi i przyspieszone jego wydalanie z moczem. Zawartość fosforu we krwi zmniejsza się z powodu zwiększonego wydalania z moczem.

Zwiększona ilość fosforu w moczu, prowadząca do jego wzrostu i wapnia, przyczynia się do powstawania kamieni nerkowych, w wyniku czego rozwijają się kamienie nerkowe.

Tkanka kostna (z powodu wypłukiwania z niej wapnia) zostaje zastąpiona tkanką łączną (niedziałającą). Z powodu naruszenia metabolizmu mineralnego może rozwinąć się nie tylko choroba kamieni nerkowych, ale także wrzód trawienny żołądka i jelit.

Nadczynność przytarczyc rozwija się raczej powoli. A pacjenci w pierwszych miesiącach mogą nie mieć żadnych poważnych dolegliwości.

Objawy choroby na początku są ledwo zauważalne. Odnotowuje się zmęczenie, depresję psychiczną. Pojawiają się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, a także ból mięśni i stawów.

Po kilku tygodniach lub miesiącach objawy choroby związane z ciągłą nadprodukcją hormonu przytarczyc nasilają się z powodu nasilających się procesów dystroficznych w kościach, nerkach i przewodzie pokarmowym.

Hiperkalcemia (postępująca) zaczyna objawiać się jako ogólne osłabienie, anoreksja, nudności, wymioty, utrata masy ciała. Nasila się ból stawów i mięśni. Jeśli poziom wapnia we krwi wzrośnie do 15-20 mg na 100 g krwi, u pacjenta wystąpią niezmienne wymioty, co prowadzi do odwodnienia.

Pacjenci stają się senni, ale czasami zwiększa się pobudliwość psychiczna. W zaawansowanych przypadkach pacjent może zapaść w śpiączkę z przedłużającą się utratą przytomności.

Szkielet kości jest zauważalnie złamany. Jest zdeformowany (szczególnie kręgosłup). Klatka piersiowa, kończyny dolne również są zdeformowane.

Rozmiar czaszki wzrasta, w jamach pojawiają się torbiele. Nawet przy niewielkich obrażeniach złamania niektórych kości dość często występują z powodu „resorpcji” (usunięcie z nich ważnych składników).

Zęby luźne i wypadają. Dziąsła puchną (formacje nowotworowe - rozwijają się na nich epulidy).

Dość szybko zaburzona jest czynność nerek. Ze względu na zwiększoną zawartość wapnia w organizmie, w tym w nerkach, występuje zwiększone oddawanie moczu (wielomocz). Ciężar właściwy moczu maleje.

Istnieją trzy formy nadczynności przytarczyc.

  • W przypadku pierwszego z nich (trzewiopatycznego) wpływają na narządy wewnętrzne, co prowadzi do rozwoju wrzodu trawiennego żołądka i dwunastnicy, a także przewlekłego zapalenia trzustki.
  • W drugiej postaci (nerkowej) zachodzą w nich procesy dystroficzne, co prowadzi nie tylko do wystąpienia niewydolności nerek i rozwoju choroby kamieni nerkowych, ale także do pojawienia się nadciśnienia.
  • Ale najczęstszą i najcięższą postacią nadczynności przytarczyc jest kość, w której występują liczne złamania i deformacje kości..

Rozpoznanie choroby ustala się na podstawie danych laboratoryjnych i radiograficznych..

Diagnozę różnicową przeprowadza się w przypadku krzywicy (w dzieciństwie) podobnej do tej choroby z powodu wielu objawów, patologii nerek (choroba kamieni nerkowych, niewydolność nerek) i innych rzadszych chorób (choroba Pageta, osteomalacja itp.).

Leczenie tej choroby przytarczyc polega na radykalnym usunięciu dotkniętych przytarczyc..

W celu zwalczania odwodnienia i hiperkalcemii w okresie przedoperacyjnym przepisuje się ciężki napój i wodorotlenek glinu (5-10 g dziennie).

Dzięki terminowej operacji procesy metaboliczne szybko wracają do normy. Następuje stopniowy odwrotny rozwój zmian kostnych.

Zakłócenia niedoczynności przytarczyc

Niedoczynność przytarczyc jest spowodowana niewydolnością przytarczyc. Charakteryzuje się, w przeciwieństwie do nadczynności przytarczyc, obniżeniem zawartości wapnia we krwi, co prowadzi do rozwoju zespołu tężcowego lub drgawek.

Niedoczynność przytarczyc została po raz pierwszy opisana w połowie XIX wieku. Wyjaśniono charakterystyczny zespół konwulsyjny, który wyjaśniono rozwojem tej choroby.

Po ponad 50 latach wykazano, że po usunięciu przytarczyc powstaje obraz kliniczny, którego głównym objawem jest zespół tężcowy.

Wprowadzenie ekstraktu uzyskanego z tkanki przytarczyc do operowanych zwierząt usunęło objawy choroby. Poziom wapnia we krwi wzrastał przy jednoczesnym obniżeniu poziomu fosforu we krwi.

Przyczyną rozwoju dysfunkcji jest najczęściej operacja usunięcia tarczycy, gdy (przy niedoświadczeniu chirurga) wszystkie gruczoły przytarczyczne są usuwane.

Ponadto przyczyną rozwoju choroby mogą być procesy zapalne w tych narządach hormonalnych, gruźlica, stwardnienie, a także leczenie jodem radioaktywnym toksycznym wolem, w którym funkcja przytarczyc może się zmienić.

W ostatnich latach występują również autoimmunologiczne zmiany przytarczyc, co prowadzi do zmniejszenia ich funkcji.

W badaniach laboratoryjnych występuje spadek poziomu wapnia we krwi (poniżej poziomu 9 mg na 100 g) i wzrost zawartości fosforu we krwi (ponad 5 mg na 100 g krwi), co prowadzi do nierównowagi w elektrolitach, głównie z powodu wzrostu potasu i, ponieważ w konsekwencji rozwój zespołu tężcowego.

Najważniejszym objawem niedoczynności przytarczyc jest tężyczka, objawiająca się atakami napadów tonicznych.

Tetania to zespół zwiększonej pobudliwości nerwowo-mięśniowej, spowodowany z reguły spadkiem stężenia zjonizowanego wapnia we krwi. W takim przypadku dochodzi do mimowolnego skurczu prążkowanych lub gładkich mięśni. Napady różnią się intensywnością, czasem trwania i częstością występowania..

Ze względu na charakter skurczu mięśni skurcze są podzielone na kloniczne i tężcowe. Drgawki kloniczne charakteryzują się krótkotrwałymi skurczami i rozluźnieniem poszczególnych grup mięśni, szybko podążając za sobą.

W przeciwieństwie do drgawek klonicznych, drgawki tężcowe są dłuższymi (do 3 minut lub więcej) skurczami mięśni, w wyniku czego powstaje tak zwane „zamrażanie” tułowia i kończyn w różnych pozycjach wymuszonych. W przypadku niedoczynności przytarczyc drgawki tężcowe występują dokładnie.

Drgawki z niedoczynnością przytarczyc mogą wystąpić zarówno spontanicznie, jak i pod wpływem czynników mechanicznych, termicznych i innych czynników drażniących.

Ale ciężkość napadów zależy przede wszystkim od ciężkości choroby, tj. Od stopnia hormonalnej niewydolności przytarczyc.

Zakłócenie przytarczyc, niedoczynność przytarczyc może wystąpić zarówno w utajonej, jak i jawnej postaci klinicznej. Utajona postać choroby występuje bez spontanicznych napadów.

Ale jednocześnie pacjenci skarżą się na zimne kończyny, uczucie „pełzania”. Ta postać choroby objawia się również parestezjami, których charakterystyczne jest uczucie drętwienia, swędzenia, pieczenia, zimna. Te odczucia powstają w różnych częściach ciała..

Różne rodzaje czynników drażniących (mechaniczne, termiczne, bólowe, zatrucia, infekcje itp.) Mogą przyczynić się do przejścia utajonej postaci niedoczynności przytarczyc.

W pierwszej postaci choroby drgawki występują mimowolnie, zarówno w postaci krótkich skurczów mięśni, jak i w stanie konwulsyjnym. Atak tężyczki poprzedza parestezja kończyn.

Jednocześnie charakterystyczny jest selektywny charakter zaangażowania poszczególnych grup mięśni w skurcz konwulsyjny. Częściej w tym procesie biorą udział mięśnie zginaczy kończyn, twarzy i długich mięśni kręgosłupa..

W cięższych przypadkach choroby mięśnie przepony i mięśnie krtani biorą udział w procesie konwulsyjnym..

Lekarze od dawna znają objaw, na podstawie którego u pacjenta można podejrzewać niedoczynność przytarczyc. Mianowicie: skurcze mięśni kończyn górnych powodują typową pozycję dłoni w postaci „ramienia położnika” (prawa ręka jest zgięta w pięść, ale palce wskazujący i środkowy pozostają proste).

Objaw ten został nazwany na cześć francuskiego terapeuty A. Trusso, który pierwszy go opisał. Charakterystyczny jest również objaw pyska ryby (lub objaw Hvostka). Skurcze mięśni żucia powodują trismus lub zaciskanie szczęki lub zaciskanie szczęki.

Skurcze mięśni są trudne, bolesne i trudne do rozciągnięcia.

Rozpoznanie choroby potwierdzają badania laboratoryjne, przede wszystkim oznaczanie wapnia i fosforu we krwi.

Lekarze jeszcze w XIX wieku. byli w stanie zatrzymać napady padaczkowe. W tym celu dożylnie podano roztwór chlorku wapnia..

Lub w łagodnych przypadkach podawano glukonian wapnia - do 10 g dziennie. Pokazano powołanie witamin z grupy D (D1, D2, D3). Lekarz ustala dawkę leków.

W ciężkich przypadkach, oprócz powyższych leków, wstrzyknięcia domięśniowe hormonu paratyroidiny wykonuje się w ilości 20-40 jednostek (1-2 ml) dziennie. Leczenie odbywa się pod kontrolą poziomu wapnia we krwi. Kiedy ten poziom osiągnie normę, dawka leków zmniejsza się do podparcia.

Pacjentom zaleca się odpowiednią dietę (bogatą w wapń i niską zawartość fosforu). Aby zmniejszyć wchłanianie fosforu z diety, lekarze przepisują wodorotlenek glinu.

Dzięki dobrze zorganizowanemu leczeniu pacjenci z niedoczynnością przytarczyc przeżywają do późnej starości, zachowując skuteczność. Jeśli leczenie jest nieodpowiednie, może to prowadzić do wypadania włosów, łamliwych paznokci, a nawet zaćmy..

Osteodystrofia przytarczyc

Jest to choroba przytarczyc z objawami nadczynności przytarczyc. Przy tej ciężkiej patologii występują zmiany dystroficzne w kościach szkieletowych..

W praktyce medycznej dolegliwość ta nazywa się chorobą Recklinhausena, od niemieckiego patologa, który wraz ze swoim kolegą Engelem opisał tę endokrynologiczną patologię pod koniec XIX wieku.

Rosyjski profesor naukowy A.V. Rusakow w 1925 r. Uzasadnił wskazania do usunięcia nadczynnego guza przytarczyc, co doprowadziło do zatrzymania dalszego rozwoju choroby. A.V. Rusakow i zaproponował bardziej kompetentną nazwę dla choroby - osteodystrofia przytarczyc.

Ogólnie osteodystrofia jest patologicznym procesem, w którym zachodzą zmiany funkcjonalne i strukturalne w niektórych częściach szkieletu, spowodowane niedożywieniem tkanki kostnej z powodu niewystarczającego przyjmowania niezbędnych składników odżywczych w kości.

Osteodystrofia jest obserwowana nie tylko z nadczynnością przytarczyc, ale także z wieloma innymi chorobami. W przypadku osteodystrofii przytarczyc w organizmie dochodzi do naruszenia metabolizmu minerałów (głównie fosforu i wapnia), co prowadzi do hiperkalcemii.

Zazwyczaj taka choroba rozwija się z powodu tworzenia łagodnego guza (gruczolaka) w tkance przytarczyc..

Resorpcja struktur kostnych prowadzi do przerzedzenia ich substancji, co powoduje patologiczne złamania i deformacje szkieletu. W pierwszych tygodniach i miesiącach rozwoju choroby pacjenci czują się w większości zadowalający.

Lokalne zmiany można wyrazić pojawieniem się obrzęku w obszarze dotkniętych kości. Ale kilka tygodni później dochodzi do złamań. Czasami na ich miejscu występują fałszywe stawy.

Pod koniec lat 70-tych. ubiegłego wieku młoda kobieta (około 30 lat) z miasta Taganrog została przyjęta do regionalnego szpitala klinicznego w Rostowie nad Donem. Skarżyła się na częściowe złamania kości, które wystąpiły nawet w wyniku drobnych obrażeń, zmian pozycji ciała.

Z powodu licznych złamań wzrost kobiety został skrócony o 25-30 cm, miała kilka fałszywych stawów. Jej ogólny stan był zadowalający.

Jeśli operacja nie zostanie wykonana w odpowiednim czasie, z wyjątkiem złamań, u pacjentów wystąpią negatywne zmiany w układzie sercowo-naczyniowym, trawiennym, wydalniczym i nerwowym. Później kamienie są odkładane w nerkach, co prowadzi do rozwoju choroby kamieni nerkowych z objawami niewydolności nerek.

Rozpoznanie osteodystrofii przytarczyc opiera się na następujących objawach: ból kości, złamania, deformacja szkieletu, wzrost „guza” kości. Dokładniejszą diagnozę potwierdzają badania biochemiczne (wysoki poziom fosfatazy wapniowej i zasadowej we krwi oraz niski poziom fosforu we krwi).

Podczas analizy w moczu wykrywana jest wysoka zawartość wapnia i fosforu. Bardzo wskazujące jest określenie poziomu hormonu przytarczyc we krwi. Diagnozę potwierdzają badania rentgenowskie..

Leczeniem choroby jest usunięcie guza przytarczyc. Po operacji pacjenci wymagają regularnego monitorowania, ponieważ ze względu na obniżenie poziomu wapnia we krwi mogą rozwinąć się objawy tężcowe. Pierwszymi objawami tego, oprócz drgawek, są nie do zniesienia bóle głowy, ból dziąseł.

Ponieważ oprócz wymywania wapnia z organizmu pacjenta magnez również wymywa się, pacjent otrzymuje terapię zastępczą tymi minerałami.

Rokowanie choroby zależy od jej szybkiego rozpoznania i szybkiego leczenia chirurgicznego. Pacjentów należy obserwować jako specjalistę od urazów ortopedycznych, a także endokrynologa i nefrologa. Wczesne leczenie prowadzi do dobrej wydajności anatomicznej i funkcjonalnej..

Pseudohypoparathyroidism - choroba przytarczyc

Ta choroba jest dość rzadka. Ma charakter dziedziczny, w którym wpływa na układ kostny. Ta patologia imituje niedoczynność przytarczyc, której towarzyszy naruszenie metabolizmu wapnia i fosforu. Pseudohypoparathyroidism charakteryzuje się opóźnieniem rozwoju psychicznego i fizycznego..

Po raz pierwszy pseudohypoparathyroidism został opisany na początku lat 40. ostatni wiek. Wykazano, że przy tej chorobie występują nieprawidłowości w rozwoju szkieletu, a także odporność na hormon przytarczyc. W badaniu laboratoryjnym obserwuje się hipokalcemię we krwi.

Objawy kliniczne choroby przypominają objawy niedoczynności przytarczyc. Pacjenci zauważają ataki napadów tonicznych, które podobnie jak w przypadku niedoczynności przytarczyc występują spontanicznie lub pod wpływem jakichkolwiek bodźców.

Pseudohipoparathyroidism charakteryzuje się upośledzeniem umysłowym i zahamowaniem wzrostu. Twarz pacjentów ma kształt księżyca. Obserwuje się otyłość, skrócenie pierwszej, czwartej i piątej kości śródręcza i śródstopia..

Często notuje się wymioty. Krew (krwiomocz) wykrywany jest w moczu, co jest konsekwencją powstawania kamieni szczawianowych w drogach moczowych.

Klinicyści zauważają dość często zarówno spadek czynności tarczycy (niedoczynność tarczycy), jak i jej wzrost (nadczynność tarczycy lub tyreotoksykoza).

To prawda, że ​​takie objawy często występują z objawami niewyrażonymi. W wielu przypadkach rozpoznaje się wtórną cukrzycę, a także pierwotny brak miesiączki (u kobiet).

Ta patologia wiąże się z dysfunkcją wielu gruczołów dokrewnych..

Zazwyczaj rozpoznanie pseudohipoparathyroidism dokonuje się w 5-10 roku życia dziecka na podstawie opisanych objawów klinicznych. Diagnozę potwierdzają badania laboratoryjne (niski poziom wapnia i wysoki poziom fosforu we krwi).

W moczu zmniejsza się wydalanie zarówno wapnia, jak i fosforu. Ale zawartość hormonu przytarczyc we krwi jest zwiększona.

Badanie rentgenowskie diagnozuje określone zmiany w kościach i tkankach miękkich. Palce u rąk i nóg oraz paliczki paznokci są znacznie skrócone. Zauważono opóźnienie i wady rozwoju zębów.

Leczenie tej choroby przytarczyc polega na wyznaczeniu preparatów wapnia w dawkach wystarczających do utrzymania prawidłowego poziomu wapnia we krwi.

Przepisywanie witaminy D (pod kontrolą wapnia we krwi) jest bardzo ważne. Pomaga znormalizować stężenie wapnia we krwi diety o niskiej zawartości fosforu w żywności..

W przypadku uszkodzenia niektórych gruczołów wydzielania wewnętrznego zalecana jest odpowiednia terapia korekcyjna.

Leczenie hormonów przytarczyc jest nieskuteczne. Aby złagodzić ataki konwulsyjne, dożylnie przepisuje się 10% roztwór chlorku wapnia. Glukonian wapnia podaje się również doustnie w postaci roztworu (1 łyżka stołowa L. 3-4 razy dziennie).

Prognozy dotyczące pseudohipoparathyroidism są korzystne, jeśli leczenie zostanie wykonane na czas.

Wraz z rozwojem niedoczynności lub nadczynności tarczycy przepisywane są odpowiednie leki. W obecności braku miesiączki jego leczenie odbywa się pod nadzorem ginekologa.

Jeśli wystąpi cukrzyca, zwykle przebiega ona łatwo - zgodnie z typem II lub zgodnie z typem niezależnym od insuliny. Dzięki tej patologii uzyskuje się dobre wyniki przy przepisywaniu małych dawek leków przeciwcukrzycowych.

Są one podawane w tabletkach (1-2 dziennie) mannina, cukrzyca M lub ich analogi. Cukier i produkty na jego bazie są wyłączone z żywności.

Ograniczone spożycie pokarmów bogatych w węglowodany (płatki zbożowe, mąka). Winogrona, melony i słodkie odmiany gruszek są wyłączone z diety. Pacjentów należy zarejestrować u endokrynologa.