Blokery receptora angiotensyny: aktualne podejścia do leczenia nadciśnienia

Zachorowalność na układ sercowo-naczyniowy (CVD) i śmiertelność (CVD) są ściśle związane z nadciśnieniem tętniczym (AH), którego kontrola jest jednym z najważniejszych problemów medycznych. W ostatnich latach zaszły znaczące zmiany w podejściu do diagnozowania i leczenia nadciśnienia tętniczego (AH). Wykazano, że związek między poziomem ciśnienia krwi a ryzykiem CVD i CVD jest stały i nie zależy od innych czynników ryzyka.

W wieku 40–70 lat ze wzrostem skurczowego ciśnienia krwi (SBP) o 20 mmHg i rozkurczowe ciśnienie krwi (DBP) przy 10 mm Hg ryzyko CVD i CVD podwaja się. W związku z tym pytania dotyczące udoskonalenia cech nadciśnienia tętniczego, opracowania nowych zasad jego leczenia są nadal przedmiotem licznych badań, na podstawie których tworzone są wyrafinowane i zweryfikowane zalecenia. Opublikowane w 1997 r. Materiały VI Raportu Wspólnej Komisji ds. Zapobiegania, Wykrywania i Leczenia Nadciśnienia Tętniczego (JNC VI) stanowiły znaczący krok w zmianie naszych poglądów na temat podejścia do pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. W ostatnich latach zalecenia WHO i SIDS (1999) stały się powszechne. Na podstawie tych zaleceń opracowano zalecenia krajowe, w tym w Rosji (2001). Dalsze badania nad tym zagadnieniem doprowadziły do ​​konieczności przeglądu niektórych przepisów tych zaleceń, co jednak nie zmienia ich ogólnej koncepcji..

Tak jak poprzednio, a jest to szczególnie ważne, celem leczenia nadciśnienia tętniczego jest jak największe obniżenie ciśnienia krwi (BP) w celu zmniejszenia zachorowalności i umieralności z przyczyn sercowo-naczyniowych. Nowe propozycje dotyczące klasyfikacji i zasad leczenia nadciśnienia przedstawiono w Zaleceniach dotyczących leczenia nadciśnienia tętniczego Europejskiego Towarzystwa Nadciśnienia Tętniczego i Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (2003) oraz w VII Raporcie Wspólnej Komisji ds. Zapobiegania, Wykrywania i Leczenia Nadciśnienia Tętniczego w 2003 r. (JNC VII). Mają one na celu usprawnienie niektórych przepisów zawartych w poprzednich zaleceniach. We wszystkich zaleceniach dotyczących leczenia nadciśnienia ważne miejsce zajmują kwestie wyboru terapii przeciwnadciśnieniowej, które mają dziś uzasadnienie w ramach medycyny opartej na dowodach.

Obecnie zaleca się stosowanie leków klasy 5 w leczeniu AH: diuretyki tiazydowe, inhibitory ACE? –Adrenoblockery, antagoniści wapnia i blokery receptorów angiotensyny, a także ich kombinacje.

Historia tworzenia BAR wiąże się z wyjaśnieniem roli różnych receptorów ATII, w związku z którymi pojawiły się alternatywne podejścia do blokowania RAE ACE za pośrednictwem układu receptorów AT1. Obecnie wiadomo, że ATII realizuje swoje działanie poprzez dwa typy receptorów - AT1 i AT2. Receptory te znajdują się w wielu różnych tkankach i narządach..

Główne właściwości receptorów AT1 to mediacja zwężenia naczyń krwionośnych i podwyższone ciśnienie krwi, reabsorpcja sodu w kanalikach nerkowych, proliferacja komórek, w tym komórek mięśni gładkich naczyń i serca, co prowadzi do przebudowy ścian naczyń krwionośnych, przerostu mięśnia sercowego, a także zmniejszenia funkcji śródbłonka i zwiększonego niskiego transportu lipoprotein gęstość (LDL) w ścianie naczynia. Receptory AT1 charakteryzują się także aktywacją układu współczulno-nadnerczowego, zwiększoną wrażliwością baroreceptorów i zatrzymaniem płynów w organizmie. Właściwości receptorów AT2 są w dużej mierze odwrotne.

Przykładem potrzeby utrzymania funkcji receptorów AT2 są wyniki badań Busche i in. Wykazali, że w normalnych warunkach ekspresję receptorów AT1 obserwuje się w 40% kardiomiocytów, a ekspresję receptorów AT2 obserwuje się tylko w 10% kardiomiocytów. Jednak wraz z początkiem zawału mięśnia sercowego stosunek ten zmienia się zasadniczo i w ciągu 7 dni po uszkodzeniu ekspresję receptorów AT2 obserwuje się w 50% kardiomiocytów. Tak więc, w wyniku zastosowania BAR, przeprowadzana jest nie tylko blokada receptorów AT1, ale także możliwość kompensacyjnego działania receptorów AT2. W rezultacie zmniejsza się stres oksydacyjny, poprawia się funkcjonowanie śródbłonka naczyniowego, zmniejsza się tempo proliferacji komórek, a proces miażdżycowego uszkodzenia naczyń jest zahamowany. Podobne procesy obserwuje się w mózgu, w którym wykrywane są zarówno receptory AT1, jak i AT2. Ustalono, że receptory AT2 odgrywają niezwykle ważną rolę w procesach neuroregeneracji. Eksperymentalnie wykazano, że stymulacja receptorów AT2 w mózgu ATII w warunkach blokady receptorów AT1 prowadzi do regeneracji aksonów po sztucznym zniszczeniu nerwu wzrokowego. Pierwszymi nieselektywnymi lekami o właściwościach blokujących receptory AT był peptydowy analog ATII Saralazyny zsyntetyzowany w 1982 r. I saril. Jednak w praktyce klinicznej stosuje się tylko niepeptydowe selektywne blokery receptora AT1, które mają długi i wyraźny efekt przeciwnadciśnieniowy. Struktura chemiczna BAR jest inna.

Wydziela się bifenylowe pochodne tetrazolu (losartan, irbesartan, kandesartan), nie-bifenylopochodne netetrazolonu (eprosartan), nie-bifenylowe pochodne tetrazolu (telmisartan) i związki nieheterocykliczne (walsartan). Właściwości farmakologiczne BAR mają znaczne różnice, co z pewnością wpływa na czas ich działania, skuteczność kontroli ciśnienia krwi i właściwości ochronne w stosunku do układu sercowo-naczyniowego (CVS) (tabela.

Wszystkie leki w tej grupie są w ponad 90% związane z białkami. Czas działania większości BAR jest znaczny, co pozwala monitorować ciśnienie krwi 24 godziny na dobę przy przyjmowaniu leku 1 raz dziennie. Tylko losartan jest czasami przepisywany 2 razy dziennie. Należy wziąć pod uwagę znaczenie tych cech BAD podczas oceny organoprotekcyjnych właściwości leków i ich zdolności do zapobiegania poważnym powikłaniom sercowo-naczyniowym (MTR). W wielu badaniach wykazano, że rano (od 6.00 do 12.00) istnieje zwiększone ryzyko MTR, takie jak nagły zgon, ostry zawał mięśnia sercowego, dławica piersiowa, nieme niedokrwienie mięśnia sercowego i udar mózgu. Wynika to również ze zwiększonej aktywności współczulnego układu nerwowego (SNA), co prowadzi do porannego wzrostu ciśnienia krwi. Aktywność RAAS wpływa również na poranny wzrost ciśnienia krwi. W badaniach Gordona i in. wykazano, że w ciągu dnia aktywność reniny w osoczu jest niższa niż w nocy i osiąga swój szczyt do godziny 8.00. Ostatnie badania dostarczyły dowodów na bardziej złożone mechanizmy regulacji zmienności dobowego ciśnienia krwi, ale koncepcja znaczenia zwiększenia aktywności reninowej w osoczu zachowała swoją wiodącą rolę. W tym sensie kontrolę AD BAR można uznać za odpowiednią zarówno z punktu widzenia wpływu na mechanizmy patofizjologiczne prowadzące do porannego wzrostu ciśnienia krwi, jak i z punktu widzenia ochrony pacjentów przez okres początkowego działania leku podczas kolejnej porannej dawki. Jednak różnice w okresie półtrwania leków wpływają na szereg cech związanych z kontrolą ciśnienia krwi w ciągu dnia. W tym sensie bardzo ważne jest określenie takiego wskaźnika, jak stosunek efektu resztkowego (stopień obniżenia ciśnienia krwi 24 godziny po przyjęciu leku) do efektu szczytowego (stopień obniżenia ciśnienia krwi przy maksymalnym działaniu leku). W wielu badaniach kontrolowanych placebo wykazano, że dla wszystkich BAR wartość ta przekracza 50%. W przypadku telmisartanu, leku o najdłuższym okresie półtrwania, wskaźnik ten wynosi 92% dla skurczowego ciśnienia krwi (SBP) i około 100% dla rozkurczowego ciśnienia krwi (DBP).

Dobrze wiadomo, że inny profil skutków ubocznych współczesnych leków przeciwnadciśnieniowych, takich jak diuretyki,? –Blockery, inhibitory ACE, blokery kanału wapniowego mogą ograniczać przestrzeganie przez pacjentów leczenia i, odpowiednio, ogólną skuteczność terapii. Wykazano, że prawdopodobieństwo przerwania leczenia u pacjentów jest istotnie powiązane z tym, który lek jest przepisywany na początkową terapię. Liczne analizy przepisywania różnych leków przeciwnadciśnieniowych wykazały, że% pacjentów kontynuujących leczenie przeciwnadciśnieniowe BAR przez 2 lata jest znacznie wyższa niż w przypadku innych leków (ryc. 2). Wynika to również z faktu, że częstotliwość działań niepożądanych w BAR jest taka sama, jak w przypadku stosowania placebo. Spośród opisanych działań niepożądanych można nazwać bóle głowy, zawroty głowy, osłabienie, infekcje górnych dróg oddechowych. Należy zauważyć, że BAR nie ma wpływu na poziom bradykininy, co z jednej strony znacznie zmniejsza częstość występowania zdarzeń niepożądanych związanych z inhibitorami ACE, takich jak suchy kaszel i obrzęk naczynioruchowy, az drugiej strony unika się powikłań nerkowych podczas leczenia ACE (zmniejszenie wskaźnik filtracji kłębuszkowej i zwiększone stężenie kreatyniny w surowicy i hiperkaliemia). Przeciwwskazaniami do stosowania BAR są ciąża i indywidualna nietolerancja. Preparaty należy stosować ostrożnie w przypadku znacznej niewydolności nerek, patologii dróg żółciowych, ponieważ BAR są wydalane głównie z żółcią z organizmu, ze znacznym odwodnieniem.

Organoprotekcyjny wpływ BAR i ich zdolność do wpływania na punkty końcowe została udowodniona w wielu badaniach klinicznych. Pierwszym zakończonym badaniem tego rodzaju było badanie LIFE (badanie Losartana dotyczące interwencji w zakresie redukcji punktów końcowych w badaniu nadciśnienia). Wyniki tego badania wykazały, że losartan klasy BAR miał bardziej wyraźną skuteczność w zmniejszaniu chorobowości sercowo-naczyniowej, zwłaszcza udaru mózgu i śmiertelności w porównaniu ze „starym” środkiem przeciwnadciśnieniowym? - bloker atenolol. Udowodniono, że BAR odgrywa ważną rolę w ochronie mózgu. Zostało to po raz pierwszy odkryte już we wspomnianym badaniu LIFE. Badanie poznania i rokowania u osób w podeszłym wieku z nadciśnieniem (SCOPE) zostało zakończone, w którym oceniono skuteczność receptorów blokujących kandesartanu AT1 w chorobowości i umieralności z przyczyn sercowo-naczyniowych w leczeniu nadciśnienia u pacjentów w podeszłym wieku, a także wpływ obniżenia ciśnienia krwi w tej kategorii pacjentów na funkcje poznawcze.

Uzyskano dane dotyczące wysokiej skuteczności BAR u pacjentów z cukrzycą, co pozwoliło na zalecenie tych leków jako leków pierwszego rzutu w leczeniu pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu II i nefropatią cukrzycową. Badanie RENAAL (Redukcja punktów końcowych w NIDDM z losartanem antagonistą angiotensyny II) wykazało, że grupa losartanu w porównaniu z placebo wykazała 35% zmniejszenie białkomoczu, 25% zmniejszenie ryzyka podwojenia kreatyniny w surowicy i 28% zmniejszenie ryzyko rozwoju terminalnej niewydolności nerek. Badanie IDNT (The Irbesartan Diabetic Nefropathy Trial) uzyskało podobne wyniki. Badanie IRMA 2 (The Irbesartan MAU u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym z cukrzycą typu 2) wykazało, że lek z grupy BAR irbesartan powoduje zależne od dawki zmniejszenie częstości występowania mikroalbminurii. Wyniki zastosowania BAR u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem mięśnia sercowego lewej komory były udane. Przykładem jest badanie CATCH (ocena kandesartanu w leczeniu przerostu mięśnia sercowego). Zgodnie z wynikami tego badania kandesartan nie ustępuje enalaprylem pod względem zdolności do powodowania regresji przerostu mięśnia sercowego.

Istnieją inne dane potwierdzające wysoką skuteczność BAR w stosunku do przerostu mięśnia sercowego. Tak więc w badaniu LIFE i niektórych innych badaniach wykazano, że losartan nie tylko znacznie zmniejsza przerost, ale także jest w stanie zmniejszyć stężenie peptydu natriuretycznego. Wnioski wyciągnięte z wyników tych i niektórych innych badań umożliwiły sformułowanie wskazań do stosowania BAR u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Zalecenia dotyczące leczenia nadciśnienia tętniczego Europejskiego Towarzystwa Nadciśnienia Tętniczego i Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (2003) obejmują nefropatię w przypadku cukrzycy typu II, mikroalbuminurię w przypadku cukrzycy, białkomocz, przerost mięśnia sercowego lewej komory i kaszel w leczeniu inhibitorów ACE. W VIII raporcie Wspólnej Komisji ds. Zapobiegania, Wykrywania i Leczenia Nadciśnienia (JNC VII), BAR jest zalecany do stosowania w niewydolności serca, cukrzycy i nefropatii. Skuteczność kliniczna BAD została dobrze przebadana w licznych badaniach. Umożliwiło to uzyskanie wiarygodnych danych na temat wszystkich obecnie stosowanych preparatów z tej grupy..

Ma niezależną aktywność farmakologiczną. Skuteczny w dawkach 80 mg i 160 mg. Stwierdzono, że stosowanie leku w dawce 80 mg zapewnia korektę SBP i DBP u ponad 70% pacjentów. Szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Stężenie walsartanu osiąga maksymalnie 2 godziny po podaniu. Tolerancja walsartanu jest dobra. Ogólnie częstotliwość działań niepożądanych nie różni się od placebo. Walsartan nie wpływa na poziom cholesterolu w surowicy, trójglicerydów, glukozy i kwasu moczowego. Istnieją dowody na zdolność walsartanu do regresji przerostu mięśnia sercowego lewej komory; lek z powodzeniem stosowano w niewydolności serca, nefropatii nerkowej i cukrzycy. Badania podstawowe WARTOŚĆ, NAWIGATOR, MARVAL.

W przypadku nadciśnienia tętniczego irbesartan jest przepisywany w dawce 150-300 mg raz na dobę. W badaniach klinicznych wykazano, że lek zapewnia niezawodną kontrolę ciśnienia krwi u ponad 70% pacjentów. Wykazano skuteczność leku u pacjentów z uszkodzeniem nerek, a także w cukrzycy. Maksymalne działanie irbesartanu obserwuje się 3–6 godzin po podaniu. Przeciwnadciśnieniowe działanie irbesartanu obserwuje się przez rok lub dłużej. Podobnie jak losartan, jest zalecany do stosowania nie tylko u dorosłych, ale także u dzieci i młodzieży. Kluczowe badania IDNT, IRMA 2, AKTYWNE.

Maksymalny efekt rozwija się przez 4-8 godzin, a czas działania wynosi ponad 24 godziny. Dawka początkowa wynosi 4 mg raz na dobę, po czym następuje zwiększenie dawki do 8–16 mg na dobę. Według dużych badań kontrolowanych placebo przeciwnadciśnieniowe działanie kandesartanu jest zależne od dawki. Działanie przeciwnadciśnieniowe obserwuje się u 81% pacjentów, a pełną normalizację DBP u 74% pacjentów. Badania podstawowe RESOLVD, CHARM, ZAKRES.

W kontrolowanych wieloośrodkowych badaniach klinicznych wykazano, że losartan w dawce 50-100 mg na dobę może raz kontrolować ciśnienie krwi w ciągu 24 godzin. Obniża zarówno poziom SBP, jak i DBP u pacjentów z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym. Jednak przyjmując lek w dawce 25 mg, lek należy przepisać 2 razy dziennie. Średnio losartan zmniejsza SBP o 10–20%, a DBP o 6–18%. Tolerancja nie rozwija się, gdy jest stosowana przez 3 lata. Ogólna częstość występowania działań niepożądanych w przypadku losartanu jest mniejsza niż w przypadku placebo.

W przypadku nadciśnienia tętniczego przepisuje się go w dawkach od 40 do 160 mg. Charakteryzuje się najdłuższym czasem trwania i maksymalnym stosunkiem efektu resztkowego do efektu szczytowego. Monitoruje ciśnienie krwi przez ponad 24 godziny. Telmisartan ujawnił stopniowy początek działania ze znacznym spadkiem ciśnienia krwi po tygodniu. Niektóre badania wykazały, że ten lek ma zdolność aktywacji PRAR–? receptory, które mogą być stosowane w leczeniu pacjentów z nadciśnieniem w połączeniu z zespołem metabolicznym. Kluczowe badania ONTARGET i OCHRONY.

W leczeniu pacjentów z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym, eprosartan może być stosowany raz w dawce 600-1200 mg. Według wyników niektórych badań eprosartan jest w stanie zmniejszyć DBP o 20%, a SBP o 29%. Ma dobrą tolerancję. Częstość występowania działań niepożądanych jest porównywalna z placebo. Istnieją dowody podwójnego działania eprosartanu - kombinacji AT1 - blokady z efektem sympatolitycznym. Podstawowe badania MOSES, STARLET. Osobno należy zauważyć, że u wielu pacjentów z nadciśnieniem tętniczym BAR można i należy łączyć z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Uzasadnieniem takiego podejścia są liczne dowody, że nawet przy AH stopnia 1 monoterapia dowolnym środkiem przeciwnadciśnieniowym jest skuteczna tylko u 60% pacjentów, a nadciśnienie stopnia 2 i 3, jak wykazano w badaniu HOT, leczenie przeciwnadciśnieniowe było skuteczne tylko u 25–40% pacjentów.. Ponadto działanie przeciwnadciśnieniowe analizowano jedynie w odniesieniu do DBP. Uważa się, że najbardziej racjonalne jest łączenie BAR z diuretykami i antagonistami wapnia. Być może połączone zastosowanie inhibitorów ACE i BAR. Teoretyczne warunki dla takiego połączenia są naturalnym pragnieniem zapewnienia pełnej blokady RAAS zarówno w celu znormalizowania ciśnienia krwi, jak i zapewnienia najbardziej kompletnych ochronnych efektów tych leków. W wielu badaniach wykazano, że dzięki kombinacji inhibitorów BAR i ACE, w szczególności kombinacji losartanu i enalaprylu, możliwe jest uzyskanie znacznego dodatkowego obniżenia ciśnienia krwi. Te same dane uzyskano podczas oceny wyników połączonego stosowania eprosartanu i enalaprylu. Niemniej jednak wyniki niektórych innych badań nie potwierdzają tych danych. W eksperymentach obserwowane są również sprzeczne wyniki, dalekie od zawsze pokazującego kumulację efektów działania tych klas leków. Do tej pory zaleca się stosowanie tego zalecenia tylko w przypadkach niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego ze stwierdzoną hiperaktywacją RAAS..

1. Wytyczne Podkomitet. 1999 Światowa Organizacja Zdrowia - wytyczne Międzynarodowego Towarzystwa ds. Nadciśnienia w leczeniu nadciśnienia. J Hypertens 1999; 17: 151–183.
2. Zalecenia dotyczące zapobiegania diagnozowaniu i leczeniu nadciśnienia tętniczego. Nadciśnienie tętnicze 2001; 7 (1), uzupełnienie: 4–16.
3 2003 Europejskie Towarzystwo Nadciśnienia Tętniczego - Wytyczne Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczące postępowania w nadciśnieniu tętniczym. - J Hypertens 2003; 21: 1011–1053.
4. Siódmy raport Wspólnego Komitetu Narodowego w sprawie zapobiegania, wykrywania, oceny i leczenia wysokiego ciśnienia krwi. Raport JNC 7. JAMA 2003; 289: 2560–2573.
5. Kobalava Zh.D., Tolkacheva VV Powikłania naczyniowo-mózgowe nadciśnienia tętniczego. Możliwości antagonistów receptora angiotensyny II. Heart, vol. 2, nr 4, 2003, s. 165–172.
6. Stephen S.C., Pershadsingh H.A., Ho C.I. i in. Identyfikacja telmisartanu jako unikalnego antagonisty receptora angiotensyny II z selektywnym PRAR? –Modulacja aktywności. Nadciśnienie tętnicze 43, 5, s. 993–1002.
7. Lazebnik LB, Milyukova OM, Komissarenko IA Blokery receptora angiotensyny II. Moskwa, 2001, 56 s.
8. Lucius R., Galliant S., Busche S. i in. Poza ciśnieniem krwi: nowe role angiotensyny II. Cell Mol Life Sci vol. 56, 1999, s. 1 1008–1019.
9. Unger T. Obniżenie ciśnienia krwi i blokada układu reniotycznej angiotensyny. J. Hypertens, vol. 21, supl. 6, 2003, s. 1 S3-7.

Opublikowano za zgodą Russian Medical Journal.

Blokery receptora angiotensyny II

Główne wskazania:

Najczęstsze działania niepożądane: zawroty głowy, zmęczenie, nadmierne obniżenie ciśnienia krwi (głównie w połączeniu z lekami moczopędnymi).

Główne przeciwwskazania: ciąża, karmienie piersią, indywidualna nietolerancja.

Cechy: blokery receptora angiotensyny II - jedna z najnowszych i najnowocześniejszych grup leków przeciwnadciśnieniowych. Zgodnie z mechanizmem działania są one podobne do inhibitorów ACE i zapobiegają oddziaływaniu silnej substancji zwężającej naczynia angiotensyny II z komórkami naszego ciała.

Ponieważ angiotensyna nie może wywierać działania, naczynia krwionośne nie zwężają się, a ciśnienie krwi nie wzrasta. Ta grupa leków jest dobrze tolerowana i ma niewiele skutków ubocznych. Wszystkie blokery receptora angiotensyny II działają długo, efekt obniżenia ciśnienia krwi utrzymuje się przez 24 godziny. Z reguły podczas przyjmowania leków z tej grupy poziom ciśnienia krwi nie zmniejsza się, jeśli mieści się w normalnych wartościach.

Ważna informacja dla pacjenta:

Nie należy oczekiwać, że blokery receptora angiotensyny II będą miały natychmiastowy efekt hipotensyjny. Stały spadek ciśnienia krwi pojawia się po 2–4 tygodniach leczenia i wzrasta do 6–8 tygodnia terapii.

Schemat leczenia tymi lekami powinien być przepisywany tylko przez lekarza. Powie ci, jakie leki należy stosować dodatkowo w okresie, gdy organizm dostosowuje się do blokerów receptora angiotensyny II..

Nazwa handlowa lekuZakres cen (Rosja, ruble)Cechy leku, które są ważne dla pacjenta
Substancja czynna: losartan
Blocktran (farmaceutyczny)

Vasotens

Cozaar (Merck Sharp & Dome)

Lozap

Lozarel

Losartan (teva)

Lorista (Krka)

Presartan (IPKA)

Jeden z najczęściej używanych i dobrze przebadanych leków w tej grupie. Usuwa kwas moczowy z organizmu, dlatego dobrze nadaje się dla osób z nadciśnieniem w połączeniu z podwyższonym poziomem kwasu moczowego we krwi i dnie moczanowej. Ma zdolność utrzymania funkcji nerek, w tym u pacjentów z cukrzycą. Może poprawić pamięć i mieć pozytywny wpływ na potencję u mężczyzn. Często stosowany w połączeniu z diuretykami..
Substancja czynna: Eprosartan
Teveten (opat)720,9–1095Ma dodatkowy efekt rozszerzający naczynia krwionośne, w związku z czym lek ma dość silny efekt hipotensyjny.
Substancja czynna: kandesartan
Atacand

(Astra Zeneka)

977–2724Ma wyraźny i bardzo długotrwały efekt, który utrzymuje się przez jeden dzień lub dłużej. Przy regularnym stosowaniu działa ochronnie na nerki i zapobiega rozwojowi udaru.
Substancja czynna: telmisartan
Mikardis

Ingelheim)

435–659Dobrze zbadany lek, który chroni nerki pacjentów z cukrzycą i zapobiega rozwojowi powikłań nadciśnienia, takich jak zawały serca i udary mózgu..
Substancja czynna: Irbesartan
Aprovel

Irbesartan (Kern Pharma)

Nowoczesny lek, który ma zalety w przypadkach, gdy nadciśnienie jest połączone z przewlekłą niewydolnością serca i cukrzycą.
Substancja czynna: walsartan
Valz (Actavis)

Valsafors (Pharmaplant)

Valsacor (Krka)

Diovan

Nortian

(Gideon Richter)

Dobrze nadaje się dla pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, którzy doznali zawału mięśnia sercowego. Zaleca się ostrożne stosowanie leku u kierowców pojazdów i osób, których zawód wymaga zwiększonej koncentracji uwagi.

Pamiętaj, że samoleczenie zagraża życiu, skonsultuj się z lekarzem, aby uzyskać porady dotyczące stosowania jakichkolwiek leków.

Mechanizm działania blokerów receptora angiotensyny 2

W 1998 r. Minęło 100 lat od odkrycia reniny przez szwedzkiego fizjologa R. Tigerstedta. Prawie 50 lat później, w 1934 roku, Goldblatt i współautorzy modelu nadciśnienia zależnego od reniny po raz pierwszy udowodnili kluczową rolę tego hormonu w regulacji ciśnienia krwi. Synteza angiotensyny II przez Browna-Menendeza (1939) i Page (1940) była kolejnym krokiem w kierunku oceny fizjologicznej roli układu renina-angiotensyna. Opracowanie pierwszych inhibitorów układu renina-angiotensyna w latach 70. (termotyd, saralazyna, a następnie kaptopryl, enalapryl itp.) Po raz pierwszy pozwoliło wpłynąć na funkcje tego układu. Kolejnym wydarzeniem było stworzenie związków, które selektywnie blokują receptory angiotensyny II. Ich selektywna blokada jest całkowicie nowym podejściem do eliminowania negatywnych skutków aktywacji układu renina-angiotensyna. Stworzenie tych leków otworzyło nowe perspektywy w leczeniu nadciśnienia, niewydolności serca, nefropatii cukrzycowej.

Blokery receptora angiotensyny 2: mechanizm działania

Zanim zaczniesz stosować przepisane leki, ważne jest, aby zrozumieć, jak działają. W jaki sposób blokery receptora angiotensyny 2 wpływają na organizm człowieka? Leki z tej grupy wiążą się z receptorami, blokując w ten sposób znaczny wzrost ciśnienia krwi. Pomaga to skutecznie zapobiegać nadciśnieniu. Blokery receptora angiotensyny 2 są najskuteczniejszymi substancjami pod tym względem. Specjaliści zwracają na nie należytą uwagę..

Interakcje pomiędzy lekami

Farmaceutyczny wpływ krzyżowy niektórych leków na inne zależy od konkretnego środka. Najczęstsze efekty to:

  • W przypadku jednoczesnego stosowania z inhibitorami ACE obserwuje się wzajemne wzmocnienie korzystnego działania. Ciśnienie krwi spada szybciej i szerzej. Ponieważ takie kombinacje można stosować tylko u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego.
  • Jeśli sartany są przyjmowane razem z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (Veroshpiron, Spironolactone), istnieje duże prawdopodobieństwo wzrostu stężenia soli mineralnych, elektrolitów. Jest to obarczone naruszeniem serca. Dlatego musisz ściśle monitorować stan pacjenta.
  • Ogólnoustrojowe stosowanie leków z danej grupy i niesteroidowych leków przeciwzapalnych zdecydowanie nie jest zalecane ze względu na osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego.
  • Wreszcie, gdy używasz sartanów i innych leków do walki z wysokim ciśnieniem krwi, diuretykami, efekt jest wzmocniony.

Interakcja z lekiem pozwala z góry zrozumieć, jak organizm zareaguje na określoną kombinację.

Blokery receptora angiotensyny 2: klasyfikacja

Istnieje kilka rodzajów sartanów, które różnią się budową chemiczną. Możliwe jest wybranie blokerów receptora angiotensyny 2., które są odpowiednie dla pacjenta. Leki wymienione poniżej są ważne w badaniach i przedyskutowaniu zasadności ich stosowania z lekarzem..

Istnieją więc cztery grupy sartanów:

  • Pochodne bifenylowe tetrazolu.
  • Niebifenylowe pochodne tetrazolu.
  • Netfrazol niebifenylowy.
  • Związki niecykliczne.

Tak więc istnieje kilka rodzajów substancji, na które podzielone są blokery receptorów angiotensyny 2. Leki (lista głównych) są przedstawione poniżej:

Połączenie sartanów z lekami moczopędnymi

Blokery receptora angiotensyny II są często przepisywane z lekami moczopędnymi, zwłaszcza z dichlotiazydem (hydrochlorotiazyd). Oficjalnie uznaje się, że taka kombinacja dobrze obniża ciśnienie krwi i zaleca się jego stosowanie. Sartany w połączeniu z diuretykami działają równomiernie i przez długi czas. Docelowe poziomy ciśnienia krwi można osiągnąć u 80–90% pacjentów.

Przykłady tabletek zawierających ustalone kombinacje sartanów z lekami moczopędnymi:

  • Atacand plus - kandesartan 16 mg + hydrochlorotiazyd 12,5 mg;
  • Co-diovan - walsartan 80 mg + hydrochlorotiazyd 12,5 mg;
  • Lorista N / ND - losartan 50/100 mg + hydrochlorotiazyd 12,5 mg;
  • Mikardis plus - telmisartan 80 mg + hydrochlorotiazyd 12,5 mg;
  • Teveten Plus - Eprosartan 600 mg + hydrochlorotiazyd 12,5 mg.

Praktyka pokazuje, że wszystkie te leki skutecznie obniżają ciśnienie krwi, a także chronią narządy wewnętrzne pacjentów, zmniejszając prawdopodobieństwo zawału serca, udaru mózgu i niewydolności nerek. Ponadto działania niepożądane rozwijają się bardzo rzadko. Należy jednak pamiętać, że efekt przyjmowania tabletek zwiększa się powoli, stopniowo. Skuteczność leku dla konkretnego pacjenta należy ocenić nie wcześniej niż 4 tygodnie ciągłego stosowania. Jeśli lekarz i / lub sam pacjent nie wiedzą o tym, mogą zbyt wcześnie podjąć błędną decyzję, że tabletki należy wymienić na inne, ponieważ są słabe.

W 2000 r. Opublikowano wyniki badania CARLOS (Candesartan / HCTZ vs. Losartan / HCTZ). Wzięło w nim udział 160 pacjentów z nadciśnieniem 2–3 stopnia. 81 z nich przyjmowało kandesartant + dichlotiazyd, 79 - losartan + dichlotiazyd. W rezultacie odkryli, że połączenie z kandesartanem bardziej obniża ciśnienie krwi i trwa dłużej. Ogólnie należy zauważyć, że przeprowadzono bardzo niewiele badań, w których dokonano bezpośrednich porównań między różnymi kombinacjami różnych blokerów receptorów angiotensyny II z lekami moczopędnymi.

Wskazania do stosowania

Możesz zażywać substancje z tej grupy tylko zgodnie z zaleceniami lekarza. Istnieje kilka przypadków, w których rozsądne byłoby stosowanie blokerów receptora angiotensyny 2. Kliniczne aspekty stosowania leków w tej grupie są następujące:

  • Nadciśnienie. Ta choroba jest uważana za główne wskazanie do stosowania sartanów. Wynika to z faktu, że blokery receptora angiotensyny 2 nie mają negatywnego wpływu na metabolizm, nie wywołują zaburzeń erekcji i nie pogarszają niedrożności oskrzeli. Działanie leku rozpoczyna się od dwóch do czterech tygodni po rozpoczęciu leczenia.
  • Niewydolność serca. Blokery receptora angiotensyny 2 hamują działanie układu renina-angiotensyna-aldosteron, którego aktywność wywołuje rozwój choroby.
  • Nefropatia W wyniku cukrzycy i nadciśnienia tętniczego dochodzi do poważnego upośledzenia czynności nerek. Blokery receptora angiotensyny 2 chronią te narządy wewnętrzne i zapobiegają uwalnianiu zbyt dużej ilości białka w moczu.

Sposoby tworzenia angiotensyny II

Zgodnie z klasycznymi koncepcjami główny hormon efektorowy układu renina-angiotensyna, angiotensyna II, powstaje w krążeniu ogólnoustrojowym w wyniku kaskady reakcji biochemicznych. W 1954 r. L. Skeggs i zespół specjalistów z Cleveland odkryli, że angiotensyna występuje we krwi krążącej w dwóch postaciach: w postaci dekapeptydu i oktapeptydu, zwanych później angiotensyną I i angiotensyną II.

Angiotensyna I powstaje w wyniku jej odcięcia od angiotensynogenu wytwarzanego przez komórki wątroby. Reakcja jest przeprowadzana pod działaniem reniny. W przyszłości ten nieaktywny dekaptid jest narażony na ACE, aw procesie transformacji chemicznej przekształca się w aktywną oktapeptydową angiotensynę II, która jest silnym czynnikiem zwężającym naczynia krwionośne.

Oprócz angiotensyny II, fizjologiczne działanie układu renina-angiotensyna jest wywoływane przez kilka innych substancji biologicznie czynnych. Najważniejszym z nich jest angiotensyna (1-7), utworzona głównie z angiotensyny I, a także (w mniejszym stopniu) - z angiotensyny II. Heptapeptyd (1-7) ma działanie rozszerzające naczynia i antyproliferacyjne. On, w przeciwieństwie do angiotensyny II, nie wpływa na wydzielanie aldosteronu.

Pod wpływem proteinaz powstaje kilka bardziej aktywnych metabolitów z angiotensyny II - angiotensyny III lub angiotensyny (2-8) i angiotensyny IV lub angiotensyny (3-8). Procesy związane z angiotensyną III, które zwiększają ciśnienie krwi, stymulację receptorów angiotensyny i tworzenie aldosteronu.

Badania z ostatnich dwóch dekad wykazały, że angiotensyna II powstaje nie tylko w krążeniu ogólnoustrojowym, ale także w różnych tkankach, w których znajdują się wszystkie składniki układu renina - angiotensyna (angiotensynogen, renina, ACE, receptory angiotensyny), a także ekspresja genów reniny i angiotensyny II. Znaczenie układu tkankowego wynika z jego wiodącej roli w patogenetycznych mechanizmach powstawania chorób układu sercowo-naczyniowego na poziomie narządów.

Zgodnie z koncepcją dwuskładnikowej natury układu renina-angiotensyna, powiązaniu systemowemu przypisuje się wiodącą rolę w krótkoterminowych skutkach fizjologicznych. Połączenie tkanek układu renina-angiotensyna zapewnia długofalowy wpływ na funkcję i strukturę narządów. Zwężenie naczyń i uwolnienie aldosteronu w odpowiedzi na stymulację angiotensyny to natychmiastowe reakcje, które występują w ciągu kilku sekund, zgodnie z ich fizjologiczną rolą, czyli wspomaganiem krążenia krwi po utracie krwi, odwodnieniu lub zmianach ortostatycznych. Inne działania - przerost mięśnia sercowego, niewydolność serca - rozwijają się przez długi czas. W patogenezie przewlekłych chorób układu sercowo-naczyniowego powolne reakcje przeprowadzane na poziomie tkanek są ważniejsze niż szybkie odpowiedzi realizowane przez układowe połączenie układu renina-angiotensyna.


Fizjologiczne skutki układu krążenia i układu renina-angiotensyna (RAS)

Oprócz zależnej od ACE konwersji angiotensyny I do angiotensyny II, ustalono alternatywne drogi jej powstawania. Stwierdzono, że akumulacja angiotensyny II trwa, pomimo prawie całkowitej blokady ACE przy użyciu jej inhibitora enalaprylu. Następnie stwierdzono, że na poziomie połączenia tkankowego układu renina-angiotensyna tworzenie angiotensyny II zachodzi bez udziału ACE. Konwersja angiotensyny I do angiotensyny II odbywa się przy udziale innych enzymów - toniny, chymaz i katepsyny. Te specyficzne proteinazy są zdolne nie tylko do przekształcania angiotensyny I w angiotensynę II, ale także do usuwania angiotensyny II bezpośrednio z angiotensynogenu bez udziału reniny. Wiodące miejsce w narządach i tkankach zajmuje szlaki tworzenia angiotensyny II niezależne od ACE. Tak więc w ludzkim mięśniu sercowym około 80% powstaje bez udziału ACE.

W nerkach zawartość angiotensyny II jest dwa razy wyższa niż zawartość jej substratu, angiotensyny I, co wskazuje na występowanie alternatywnego tworzenia angiotensyny II bezpośrednio w tkankach narządu.

Losartan

Skuteczna substancja w grupie sartanów. „Losartan” jest antagonistą receptora angiotensyny 2. Różnica w stosunku do innych leków stanowi znaczny wzrost tolerancji wysiłku u osób cierpiących na niewydolność serca. Działanie substancji staje się maksymalne po sześciu godzinach po przyjęciu leku. Pożądany efekt osiąga się po trzech do sześciu tygodniach stosowania leku.

Główne wskazania do stosowania danego leku są następujące:

  • niewydolność serca;
  • nadciśnienie tętnicze;
  • zmniejszenie ryzyka udaru mózgu u tych pacjentów, którzy mają do tego przesłankę.

Zabrania się stosowania „Losartan” w okresie rodzenia dziecka i karmienia piersią, a także w przypadku indywidualnej wrażliwości na poszczególne składniki leku.

Blokery receptora angiotensyny 2, które obejmują dany lek, mogą powodować pewne działania niepożądane, takie jak zawroty głowy, bezsenność, zaburzenia snu, smak, widzenie, drżenie, depresja, zaburzenia pamięci, zapalenie gardła, kaszel, zapalenie oskrzeli, nieżyt nosa, nudności, zapalenie błony śluzowej żołądka, ból zęba, biegunka, anoreksja, wymioty, skurcze, zapalenie stawów, ból barku, ból pleców, nogi, kołatanie serca, niedokrwistość, zaburzenia czynności nerek, impotencja, osłabienie libido, rumień, łysienie, wysypka, swędzenie, obrzęk, gorączka, dna, hiperkaliemia.

Lek należy przyjmować raz dziennie, niezależnie od przyjmowania pokarmu, w dawkach przepisanych przez lekarza prowadzącego.

Wpływ angiotensyny II

Serce

Wpływ angiotensyny II na serce odbywa się zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio - poprzez zwiększenie aktywności współczulnej i stężenia aldosteronu we krwi, wzrost obciążenia następczego z powodu zwężenia naczyń. Bezpośredni wpływ angiotensyny II na serce polega na działaniu inotropowym, a także na wzmożenie wzrostu kardiomiocytów i fibroblastów, co przyczynia się do przerostu mięśnia sercowego.

Angiotensyna II bierze udział w postępie niewydolności serca, powodując działania niepożądane, takie jak zwiększone obciążenie wstępne i następcze mięśnia sercowego w wyniku zwężenia żył i zwężenia tętniczek, a następnie wzrost powrotu żylnej krwi do serca i wzrost oporu naczyniowego układowego; zależne od aldosteronu zatrzymywanie płynów w organizmie, co prowadzi do zwiększenia objętości krążącej krwi; aktywacja układu współczulno-nadnerczowego oraz stymulacja proliferacji i włókniakowatości w mięśniu sercowym.

Naczynia

Angiotensyna II, oddziaływując z AT, receptorami naczyniowymi, działa zwężająco na naczynia krwionośne, prowadząc do wzrostu ciśnienia krwi.


Główne efekty angiotensyny II

Przerost i rozrost komórek mięśni gładkich, nadprodukcja kolagenu przez ścianę naczyń, stymulacja syntezy endoteliny, a także inaktywacja relaksacji naczyń indukowanej NO również przyczyniają się do wzrostu OPSS..

Wpływ angiotensyny II na naczynia krwionośne w różnych częściach łożyska naczyniowego nie jest taki sam. Najbardziej wyraźne zwężenie naczyń ze względu na jego wpływ na przeciwciała, receptory obserwuje się w naczyniach otrzewnej, nerek i skóry. Mniej znaczący efekt zwężający naczynia objawia się w naczyniach mózgu, płuc, serca i mięśni szkieletowych.

Nerka

Wpływ angiotensyny II na nerki odgrywa istotną rolę w regulacji ciśnienia krwi. Aktywacja receptorów AT1 w nerkach przyczynia się do zatrzymywania sodu, a zatem płynów w organizmie. Proces ten realizowany jest poprzez zwiększenie syntezy aldosteronu i bezpośrednie działanie angiotensyny II na bliższą część zstępującego kanalika nefronu.

Naczynia nerek, zwłaszcza tętniczki odprowadzające, są wyjątkowo wrażliwe na angiotensynę II. Angiotensyna II, zwiększając oporność naczyń doprowadzających nerki, powoduje zmniejszenie przepływu nerkowego w osoczu i zmniejszenie szybkości filtracji kłębuszkowej, a zwężenie tętniczek odprowadzających przyczynia się do wzrostu ciśnienia kłębuszkowego i pojawienia się białkomoczu.

Lokalne tworzenie angiotensyny II ma decydujący wpływ na regulację czynności nerek. Wpływa bezpośrednio na kanaliki nerkowe, zwiększając reabsorpcję Na +, przyczynia się do redukcji komórek mezangialnych, co zmniejsza całkowite pole powierzchni kłębuszków.

System nerwowy

Skutki działania angiotensyny II na ośrodkowy układ nerwowy objawiają się reakcjami ośrodkowymi i obwodowymi. Wpływ angiotensyny na struktury centralne powoduje wzrost ciśnienia krwi, stymuluje uwalnianie wazopresyny i hormonu adrenokortykotropowego. Aktywacja receptorów angiotensyny w obwodowym układzie nerwowym prowadzi do zwiększonego współczulnego przekaźnictwa nerwowego i hamowania wychwytu zwrotnego noradrenaliny w zakończeniach nerwowych.

Inne ważne działania angiotensyny II to stymulacja syntezy i uwalnianie aldosteronu w strefie kłębuszkowej nadnerczy, udział w zapaleniu, miażdżycy i regeneracji. Wszystkie te reakcje odgrywają ważną rolę w patogenezie chorób układu sercowo-naczyniowego..

Walsartan

Ten lek skutecznie zmniejsza przerost mięśnia sercowego, który występuje z powodu rozwoju nadciśnienia tętniczego. Zespół anulowania po odstawieniu leku nie pojawia się, chociaż jest spowodowany przez niektóre blokery receptora angiotensyny 2 (opis grupy sartanów pomaga ustalić, do których leków należy ta właściwość).

Głównymi wskazaniami do przyjmowania przedmiotowej substancji są następujące stany: zawał mięśnia sercowego, pierwotne lub wtórne nadciśnienie tętnicze, zastoinowa niewydolność serca.

Tabletki są przyjmowane doustnie. Należy je połykać bez żucia. Dawka leku jest przepisywana przez lekarza prowadzącego. Ale maksymalna ilość substancji, jaką można przyjąć w ciągu dnia, to sześćset czterdzieści miligramów.

Blokery receptora angiotensyny 2 mogą czasami wywierać niekorzystny wpływ na organizm. Skutki uboczne, które może powodować walsartan: obniżone libido, swędzenie, zawroty głowy, neutropenia, utrata przytomności, zapalenie zatok, bezsenność, bóle mięśni, biegunka, niedokrwistość, kaszel, ból pleców, zawroty głowy, nudności, zapalenie naczyń, obrzęk, nieżyt nosa. W przypadku wystąpienia którejkolwiek z powyższych reakcji należy natychmiast skontaktować się ze specjalistą.

Co jest lepsze: sartany lub inhibitory ACE?

Pytanie jest złożone. Jak wspomniano wcześniej, mówienie o podstawowej, konceptualnej przewadze grupy nie jest prawdą.

Konieczne jest oparcie się na konkretnej sytuacji klinicznej, wieku pacjenta, płci, ogólnym zdrowiu, indywidualnej reakcji na leczenie.

Kluczowe różnice między sartanami i inhibitorami ACE polegają na tym, w którym odcinku łańcucha zjawiska negatywnego jest ono przerywane:

  • W przypadku sartanów angiotensyna jest wytwarzana jak zwykle. Ale naczynia, ze względu na działanie leku, są niewrażliwe na ten związek. Efekt jest minimalny, tętnice pozostają w stanie tego samego tonu.
  • Podczas przyjmowania inhibitora ACE - występuje zmniejszenie ilości substancji.

Zasadniczo obie grupy leków można uznać za identyczne pod względem skuteczności i potencjału terapeutycznego..

Są wymienne, można ich użyć, gdy przeciwna grupa jest nieskuteczna. Zatem pytanie, który typ jest lepszy, nie ma praktycznego sensu.

Candesartan

Omawiany preparat jest wytwarzany w postaci tabletek do podawania doustnego. Należy go przyjmować raz lub dwa razy dziennie o tej samej porze, niezależnie od przyjmowania pokarmu. Ostrożnie przestrzegaj zaleceń specjalistów. Ważne jest, aby nie przerywać przyjmowania leku, nawet gdy poczujesz się lepiej. W przeciwnym razie może wyrównać skuteczność leku.

Korzystając z niego, należy zachować ostrożność w przypadku pacjentów cierpiących na cukrzycę, niewydolność nerek lub mających dziecko. Wszystkie te warunki należy zgłosić specjalistom..

Przeciwwskazania

Sartanom surowo zabrania się mianowania:

  • z nadwrażliwością na składniki leku lub substancji czynnej;
  • podczas ciąży, laktacji.

Ze względu na udowodniony negatywny wpływ na płód ARB nie są zalecane kobietom w wieku rozrodczym, które są niepewnie chronione. W przypadku wykrycia nieplanowanego poczęcia lek zostaje zatrzymany.

Sartany są również przepisywane ostrożnie:

  • dzieci
  • pacjenci ze zmniejszeniem całkowitej objętości krążącej krwi;
  • obustronne zwężenie tętnicy nerkowej lub zwężenie jednej tętnicy nerkowej;
  • ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml / min);
  • marskość wątroby;
  • niedrożność dróg żółciowych;
  • w tym samym czasie, co leki opóźniające działanie potasu.

Telmisartan

Omawiany lek jest wchłaniany z przewodu pokarmowego w dość krótkim czasie. Można go przyjmować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Głównym wskazaniem do stosowania jest nadciśnienie tętnicze. Okres półtrwania leku wynosi ponad dwadzieścia godzin. Lek jest wydalany z jelita prawie bez zmian.

Zabrania się przyjmowania danego leku podczas ciąży lub karmienia piersią.

Lek może powodować następujące działania niepożądane: bezsenność, zawroty głowy, nudności, biegunka, depresja, ból brzucha, zapalenie gardła, wysypka, kaszel, bóle mięśni, infekcje dróg moczowych, niskie ciśnienie krwi, ból w klatce piersiowej, kołatanie serca, niedokrwistość.

Sartany i ryzyko zawału mięśnia sercowego

W 2000 roku opublikowano kilka badań, które wykazały związek między przyjmowaniem ARB a niewielkim wzrostem ryzyka zawału serca. Bardziej szczegółowe badanie tego zagadnienia nie potwierdziło ani nie obaliło ich wniosków, ponieważ wyniki były sprzeczne.

Jednak nawet najbardziej zagorzali sceptycy są zmuszeni przyznać: przy najbardziej pesymistycznych prognozach ryzyko to jest bardzo małe. Niekontrolowane wysokie ciśnienie krwi, niezdrowy tryb życia, odżywianie, palenie są znacznie bardziej niebezpieczne..

Eprosartan

Omawiany lek należy przyjmować raz dziennie. Zalecana ilość leku do jednorazowego użycia wynosi sześćset miligramów. Maksymalny efekt osiąga się po dwóch do trzech tygodniach stosowania. Eprosartan może być zarówno częścią złożonej terapii, jak i głównym składnikiem monoterapii.

W żadnym wypadku nie należy stosować tego leku podczas laktacji lub ciąży.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić podczas stosowania Eprosartanu? Wśród nich wyróżnia się: osłabienie, biegunka, zawroty głowy, ból głowy, nieżyt nosa, kaszel, duszność, obrzęk, ból w klatce piersiowej.

Dodatkowe efekty kliniczne

  1. Ochrona komórek układu nerwowego. ARB chronią mózg u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Jednocześnie zmniejsza się ryzyko wystąpienia udaru mózgu u takich pacjentów. Efekt ten związany jest z hipotensyjnym działaniem sartanów. Jednak mają one również bezpośredni wpływ na receptory w naczyniach mózgowych. Dlatego istnieją dowody na ich korzyści u osób z prawidłowym poziomem ciśnienia krwi, ale z wysokim ryzykiem wypadków naczyniowych w mózgu.
  2. Efekt antyarytmiczny. U wielu pacjentów sartany zmniejszają ryzyko pierwszego i kolejnych napadów migotania przedsionków.
  3. Efekty metaboliczne U pacjentów, którzy stale przyjmują ARB, ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 jest zmniejszone. Jeśli ta choroba już istnieje, łatwiej jest ją skorygować. Działanie opiera się na zmniejszeniu insulinooporności tkanek pod działaniem sartanów..

ARB poprawiają metabolizm lipidów poprzez obniżenie całkowitego cholesterolu, cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości i trójglicerydów.

Leki te zmniejszają zawartość kwasu moczowego we krwi, co jest ważne przy jednoczesnym długotrwałym leczeniu diuretykami.

Udowodniono wpływ niektórych sartanów na choroby tkanki łącznej, w szczególności na zespół Marfana. Ich zastosowanie pomaga wzmocnić ścianę aorty u takich pacjentów, zapobiega jej pęknięciu. Losartan poprawia tkankę mięśniową dzięki miodystrofii Duchenne'a.

Irbesartan

Omawiany lek przyjmuje się doustnie. W krótkim czasie wchłania się z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie substancji we krwi występuje już po półtorej do dwóch godzin. Jedzenie nie wpływa na skuteczność leku.

Jeśli pacjentowi przepisano hemodializę, nie wpływa to na mechanizm działania Irbesartanu. Substancja ta nie jest wydalana z organizmu przez hemodializę. Podobnie, lek może być bezpiecznie przyjmowany przez pacjentów cierpiących na marskość wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu.

Lek należy połykać bez żucia. Jego stosowanie nie musi być łączone z przyjmowaniem pokarmu. Optymalną dawkę początkową uważa się za sto pięćdziesiąt miligramów dziennie. Starsi pacjenci powinni rozpocząć leczenie od siedemdziesięciu miligramów. Podczas leczenia lekarz może zdecydować o zmianie dawki (na przykład, aby ją zwiększyć, jeśli działanie terapeutyczne na organizm jest niewystarczające). W takim przypadku pacjentowi można przepisać trzysta miligramów leku lub, w zasadzie, zastąpić główny lek. Na przykład w leczeniu pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadciśnieniem tętniczym dawkę należy stopniowo zmieniać ze sto pięćdziesiąt miligramów dziennie na trzysta miligramów (jest to ilość leku, która jest najbardziej skuteczna w zwalczaniu nefropatii).

Istnieją pewne cechy stosowania danego leku. Tak więc pacjenci cierpiący na naruszenie równowagi wodno-elektrolitowej, przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wyeliminowanie niektórych jego objawów (hiponatremia).

Jeśli dana osoba ma zaburzenia czynności nerek, wówczas jej schemat leczenia może być taki sam, jak gdyby nie było takiego problemu. To samo dotyczy łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby. W tym samym czasie, przy jednoczesnej hemodializie, początkowa ilość leku powinna zostać zmniejszona o połowę w porównaniu do zwykłej i powinna wynosić siedemdziesiąt pięć miligramów dziennie.

Eksperci nie zalecają stosowania tego leku dla nieletnich, ponieważ nie ustalono, jak bezpieczny i skuteczny jest dla pacjentów w tym wieku.

Irbesartan jest ściśle przeciwwskazany do stosowania przez kobiety, które mają dziecko, ponieważ bezpośrednio wpływa na proces rozwoju płodu. Jeśli ciąża wystąpiła w czasie leczenia, należy je natychmiast anulować. Zaleca się przejście na stosowanie alternatywnych leków przed planowaniem ciąży. Dany lek nie może być stosowany podczas karmienia piersią, ponieważ nie ma informacji, czy substancja przenika do mleka matki.

Blokery receptora angiotensyny: aktualne podejścia do leczenia nadciśnienia

pośrednictwo w zwężeniu naczyń i podwyższonym ciśnieniu krwi, reabsorpcja sodu w kanalikach nerkowych, proliferacja komórek, w tym komórek mięśni gładkich w naczyniach i sercu, co prowadzi do przebudowy ściany naczynia, przerostu mięśnia sercowego, a także zmniejszenia funkcji śródbłonka i zwiększonego transportu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) w ścianę naczyń krwionośnych. Receptory AT1 charakteryzują się także aktywacją układu współczulno-nadnerczowego, zwiększoną wrażliwością baroreceptorów i zatrzymaniem płynów w organizmie. Właściwości receptorów AT2 są w dużej mierze odwrotne. Promują różnicowanie komórek, regenerację tkanek, apoptozę i prawdopodobnie rozszerzenie naczyń, hamują wzrost komórek. Zastosowanie blokerów receptora angiotensyny II pozwoliło na zablokowanie receptorów AT1, przy jednoczesnym zachowaniu zdolności krążącej angiotensyny II do interakcji z receptorami AT2, co przyczynia się do dodatkowych efektów ochrony organicznej. Główne różnice między inhibitorami BAR i ACE polegają właśnie na utrzymaniu funkcji receptorów AT2 (Tabela 1). Znaczenie tych efektów tych leków jest trudne do przecenienia. Przykładem potrzeby utrzymania funkcji receptorów AT2 są wyniki badań Busche i in. Wykazali, że w normalnych warunkach ekspresję receptorów AT1 obserwuje się w 40% kardiomiocytów, a ekspresję receptorów AT2 obserwuje się tylko w 10% kardiomiocytów. Jednak wraz z początkiem zawału mięśnia sercowego stosunek ten zmienia się zasadniczo i w ciągu 7 dni po uszkodzeniu ekspresję receptorów AT2 obserwuje się w 50% kardiomiocytów. Tak więc, w wyniku zastosowania BAR, przeprowadzana jest nie tylko blokada receptorów AT1, ale także możliwość kompensacyjnego działania receptorów AT2. W rezultacie zmniejsza się stres oksydacyjny, poprawia się funkcjonowanie śródbłonka naczyniowego, zmniejsza się tempo proliferacji komórek, a proces miażdżycowego uszkodzenia naczyń jest zahamowany. Podobne procesy obserwuje się w mózgu, w którym wykrywane są zarówno receptory AT1, jak i AT2. Ustalono, że receptory AT2 odgrywają niezwykle ważną rolę w procesach neuroregeneracji. Eksperymentalnie wykazano, że stymulacja receptorów AT2 w mózgu ATII w warunkach blokady receptorów AT1 prowadzi do regeneracji aksonów po sztucznym zniszczeniu nerwu wzrokowego. Pierwszymi nieselektywnymi lekami o właściwościach blokujących receptory AT był peptydowy analog ATII Saralazyny zsyntetyzowany w 1982 r. I saril. Jednak w praktyce klinicznej stosuje się tylko niepeptydowe selektywne blokery receptora AT1, które mają długi i wyraźny efekt przeciwnadciśnieniowy. Struktura chemiczna BAR jest inna. Wydziela się bifenylowe pochodne tetrazolu (losartan, irbesartan, kandesartan), nie-bifenylopochodne netetrazolonu (eprosartan), nie-bifenylowe pochodne tetrazolu (telmisartan) i związki nieheterocykliczne (walsartan). Właściwości farmakologiczne BAR mają znaczne różnice, co z pewnością wpływa na czas ich działania, skuteczność kontroli ciśnienia krwi oraz właściwości ochronne w stosunku do układu sercowo-naczyniowego (CVS) (Tabela 2). Niektóre BAR, na przykład losartan, mają aktywne metabolity, inne, na przykład kandesartan, stają się aktywne po przemianach metabolicznych w wątrobie. BAR różnią się także mechanizmem działania. Niektórzy przedstawiciele tej grupy są konkurencyjnymi blokerami receptorów AT1, odwracalnie się z nimi kontaktując (losartan, eprosartan). Jeśli chodzi o walsartan, irbesartan, kandesartan i telmisartan, działają one jako niekonkurencyjne blokery receptorów angiotensyny. Wszystkie leki w tej grupie są w ponad 90% związane z białkami. Czas działania większości BAR jest znaczny, co pozwala monitorować ciśnienie krwi 24 godziny na dobę przy przyjmowaniu leku 1 raz dziennie. Tylko losartan jest czasami przepisywany 2 razy dziennie. Należy wziąć pod uwagę znaczenie tych cech BAD podczas oceny organoprotekcyjnych właściwości leków i ich zdolności do zapobiegania poważnym powikłaniom sercowo-naczyniowym (MTR). W wielu badaniach wykazano, że rano (od 6.00 do 12.00) istnieje zwiększone ryzyko MTR, takie jak nagły zgon, ostry zawał mięśnia sercowego, dławica piersiowa, nieme niedokrwienie mięśnia sercowego i udar mózgu. Wynika to również ze zwiększonej aktywności współczulnego układu nerwowego (SNA), co prowadzi do porannego wzrostu ciśnienia krwi. Aktywność RAAS wpływa również na poranny wzrost ciśnienia krwi. W badaniach Gordona i in. wykazano, że w ciągu dnia aktywność reniny w osoczu jest niższa niż w nocy i osiąga swój szczyt do godziny 8.00. Ostatnie badania dostarczyły dowodów na bardziej złożone mechanizmy regulacji zmienności dobowego ciśnienia krwi, ale koncepcja znaczenia zwiększenia aktywności reninowej w osoczu zachowała swoją wiodącą rolę. W tym sensie
kontrolę AD BAR można uznać za odpowiednią
zarówno z punktu widzenia wpływu na mechanizmy patofizjologiczne prowadzące do porannego wzrostu ciśnienia krwi, jak i z punktu widzenia ochrony pacjenta przez okres pierwszego działania leku z kolejną poranną dawką. Jednak różnice w okresie półtrwania leków wpływają na szereg cech związanych z kontrolą ciśnienia krwi w ciągu dnia. W tym sensie bardzo ważne jest określenie takiego wskaźnika, jak stosunek efektu resztkowego (stopień obniżenia ciśnienia krwi 24 godziny po przyjęciu leku) do efektu szczytowego (stopień obniżenia ciśnienia krwi przy maksymalnym działaniu leku). W wielu badaniach kontrolowanych placebo wykazano, że dla wszystkich BAR wartość ta przekracza 50%. W przypadku telmisartanu, leku o najdłuższym okresie półtrwania, wskaźnik ten wynosi 92% dla skurczowego ciśnienia krwi (SBP) i około 100% dla rozkurczowego ciśnienia krwi (DBP). Wszystkie leki w tej grupie są dobrze tolerowane. Dobrze wiadomo, że inny profil skutków ubocznych współczesnych leków przeciwnadciśnieniowych, takich jak diuretyki,? –Blockery, inhibitory ACE, blokery kanału wapniowego mogą ograniczać przestrzeganie przez pacjentów leczenia i, odpowiednio, ogólną skuteczność terapii. Wykazano, że prawdopodobieństwo przerwania leczenia u pacjentów jest istotnie powiązane z tym, który lek jest przepisywany na początkową terapię. Liczne analizy przepisywania różnych leków przeciwnadciśnieniowych wykazały, że% pacjentów kontynuujących leczenie przeciwnadciśnieniowe BAR przez 2 lata jest znacznie wyższa niż w przypadku innych leków (ryc. 2). Wynika to również z faktu, że częstotliwość działań niepożądanych w BAR jest taka sama, jak w przypadku stosowania placebo. Spośród opisanych działań niepożądanych można nazwać bóle głowy, zawroty głowy, osłabienie, infekcje górnych dróg oddechowych. Należy zauważyć, że BAR nie ma wpływu na poziom bradykininy, co z jednej strony znacznie zmniejsza częstość występowania zdarzeń niepożądanych związanych z inhibitorami ACE, takich jak suchy kaszel i obrzęk naczynioruchowy, az drugiej strony unika się powikłań nerkowych podczas leczenia ACE (zmniejszenie wskaźnik filtracji kłębuszkowej i zwiększone stężenie kreatyniny w surowicy i hiperkaliemia). Przeciwwskazaniami do stosowania BAR są ciąża i indywidualna nietolerancja. Leki należy stosować ostrożnie w przypadku znacznej niewydolności nerek, patologii dróg żółciowych, ponieważ BAR są wydalane głównie z żółcią, ze znacznym odwodnieniem. Organoprotekcyjny wpływ BAR i ich zdolność do wpływania na punkty końcowe została udowodniona w wielu badaniach klinicznych. Pierwszym zakończonym tego rodzaju badaniem było badanie.
ŻYCIE
(Losartan Interwencja w celu zmniejszenia punktu końcowego w badaniu nadciśnienia). Wyniki tego badania wykazały, że losartan klasy BAR miał bardziej wyraźną skuteczność w zmniejszaniu chorobowości sercowo-naczyniowej, zwłaszcza udaru mózgu i śmiertelności w porównaniu ze „starym” środkiem przeciwnadciśnieniowym? - bloker atenolol. Udowodniono, że BAR odgrywa ważną rolę w ochronie mózgu. Zostało to po raz pierwszy odkryte już we wspomnianym badaniu LIFE. Badanie zakończone
ZAKRES
(Badanie poznania i rokowania u osób w podeszłym wieku z nadciśnieniem), w którym oceniono skuteczność receptorów blokujących kandesartan AT1 w chorobowości i umieralności z przyczyn sercowo-naczyniowych w leczeniu nadciśnienia u pacjentów w podeszłym wieku, a także wpływ obniżenia ciśnienia krwi w tej kategorii pacjentów na funkcje poznawcze. Analiza wyników ujawniła znaczący spadek częstości udarów nieprowadzących do zgonu i zakończonych zgonem. Uzyskano dane dotyczące wysokiej skuteczności BAR u pacjentów z cukrzycą, co pozwoliło na zalecenie tych leków jako leków pierwszego rzutu w leczeniu pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu II i nefropatią cukrzycową. W trakcie nauki
RENAAL
(Redukcja punktów końcowych w NIDDM za pomocą antagonisty angiotensyny II Losartan) wykazała, że ​​grupa losartanu w porównaniu z grupą placebo wykazała 35% zmniejszenie białkomoczu, 25% zmniejszenie ryzyka podwojenia kreatyniny w surowicy i 28% zmniejszenie ryzyka rozwoju terminalnego niewydolność nerek. W trakcie nauki
IDNT
(The Irbesartan Diabetic Nefropathy Trial) uzyskał podobne wyniki. Badanie
IRMA2
(Irbesartan MAU u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2) wykazał, że lek z grupy BAR irbesartan powoduje zależne od dawki zmniejszenie częstości występowania mikroalbminurii. Wyniki zastosowania BAR u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem mięśnia sercowego lewej komory były udane. Przykładem jest badanie
ZŁAPAĆ
(Ocena kandesartanu w leczeniu przerostu mięśnia sercowego). Zgodnie z wynikami tego badania kandesartan nie ustępuje enalaprylem pod względem zdolności do powodowania regresji przerostu mięśnia sercowego. Istnieją inne dane potwierdzające wysoką skuteczność BAR w stosunku do przerostu mięśnia sercowego. Tak więc w badaniu LIFE i niektórych innych badaniach wykazano, że losartan nie tylko znacznie zmniejsza przerost, ale także jest w stanie zmniejszyć stężenie peptydu natriuretycznego. Wnioski wyciągnięte z wyników tych i niektórych innych badań umożliwiły sformułowanie
wskazania do stosowania BAR u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym
. Zalecenia dotyczące leczenia nadciśnienia tętniczego Europejskiego Towarzystwa Nadciśnienia Tętniczego i Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (2003) obejmują nefropatię w przypadku cukrzycy typu II, mikroalbuminurię w przypadku cukrzycy, białkomocz, przerost mięśnia sercowego lewej komory i kaszel w leczeniu inhibitorów ACE. W VIII raporcie Wspólnej Komisji ds. Zapobiegania, Wykrywania i Leczenia Nadciśnienia (JNC VII), BAR jest zalecany do stosowania w niewydolności serca, cukrzycy i nefropatii. Skuteczność kliniczna BAD została dobrze przebadana w licznych badaniach. Umożliwiło to uzyskanie wiarygodnych danych na temat wszystkich obecnie stosowanych preparatów z tej grupy..

Ma niezależną aktywność farmakologiczną. Skuteczny w dawkach 80 mg i 160 mg. Stwierdzono, że stosowanie leku w dawce 80 mg zapewnia korektę SBP i DBP u ponad 70% pacjentów. Szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Stężenie walsartanu osiąga maksymalnie 2 godziny po podaniu. Tolerancja walsartanu jest dobra. Ogólnie częstotliwość działań niepożądanych nie różni się od placebo. Walsartan nie wpływa na poziom cholesterolu w surowicy, trójglicerydów, glukozy i kwasu moczowego. Istnieją dowody na zdolność walsartanu do regresji przerostu mięśnia sercowego lewej komory; lek z powodzeniem stosowano w niewydolności serca, nefropatii nerkowej i cukrzycy. Badania podstawowe WARTOŚĆ, NAWIGATOR, MARVAL.

W przypadku nadciśnienia tętniczego irbesartan jest przepisywany w dawce 150-300 mg raz na dobę. W badaniach klinicznych wykazano, że lek zapewnia niezawodną kontrolę ciśnienia krwi u ponad 70% pacjentów. Wykazano skuteczność leku u pacjentów z uszkodzeniem nerek, a także w cukrzycy. Maksymalne działanie irbesartanu obserwuje się 3–6 godzin po podaniu. Przeciwnadciśnieniowe działanie irbesartanu obserwuje się przez rok lub dłużej. Podobnie jak losartan, jest zalecany do stosowania nie tylko u dorosłych, ale także u dzieci i młodzieży. Kluczowe badania IDNT, IRMA 2, AKTYWNE.

Maksymalny efekt rozwija się przez 4-8 godzin, a czas działania wynosi ponad 24 godziny. Dawka początkowa wynosi 4 mg raz na dobę, po czym następuje zwiększenie dawki do 8–16 mg na dobę. Według dużych badań kontrolowanych placebo przeciwnadciśnieniowe działanie kandesartanu jest zależne od dawki. Działanie przeciwnadciśnieniowe obserwuje się u 81% pacjentów, a pełną normalizację DBP u 74% pacjentów. Badania podstawowe RESOLVD, CHARM, ZAKRES.

W kontrolowanych wieloośrodkowych badaniach klinicznych wykazano, że losartan w dawce 50-100 mg na dobę może raz kontrolować ciśnienie krwi w ciągu 24 godzin. Obniża zarówno poziom SBP, jak i DBP u pacjentów z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym. Jednak przyjmując lek w dawce 25 mg, lek należy przepisać 2 razy dziennie. Średnio losartan zmniejsza SBP o 10–20%, a DBP o 6–18%. Tolerancja nie rozwija się, gdy jest stosowana przez 3 lata. Ogólna częstość występowania działań niepożądanych w przypadku losartanu jest mniejsza niż w przypadku placebo. Losartan nie wpływa na poziom lipidów, glukozę ani inne parametry metaboliczne. Wykazano zasadniczą możliwość stosowania losartanu nie tylko w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych, ale także u dzieci i młodzieży, co pozwoliło na włączenie tego leku do listy leków zalecanych w leczeniu tej populacji pacjentów. Badania podstawowe LIFE, RENAAL, ELITE II, OPTIMAAL.

W przypadku nadciśnienia tętniczego przepisuje się go w dawkach od 40 do 160 mg. Charakteryzuje się najdłuższym czasem trwania i maksymalnym stosunkiem efektu resztkowego do efektu szczytowego. Monitoruje ciśnienie krwi przez ponad 24 godziny. Telmisartan ujawnił stopniowy początek działania ze znacznym spadkiem ciśnienia krwi po tygodniu. Niektóre badania wykazały, że ten lek ma zdolność aktywacji PRAR–? receptory, które mogą być stosowane w leczeniu pacjentów z nadciśnieniem w połączeniu z zespołem metabolicznym. Kluczowe badania ONTARGET i OCHRONY.

W leczeniu pacjentów z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym, eprosartan może być stosowany raz w dawce 600-1200 mg. Według wyników niektórych badań eprosartan jest w stanie zmniejszyć DBP o 20%, a SBP o 29%. Ma dobrą tolerancję. Częstość występowania działań niepożądanych jest porównywalna z placebo. Istnieją dowody podwójnego działania eprosartanu - kombinacji AT1 - blokady z efektem sympatolitycznym. Podstawowe badania MOSES, STARLET. Osobno należy zauważyć, że u wielu pacjentów z nadciśnieniem tętniczym BAR można i należy łączyć z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Uzasadnieniem takiego podejścia jest wiele dowodów na to, że nawet przy AH stopnia 1 monoterapia dowolnym środkiem przeciwnadciśnieniowym jest skuteczna tylko u 60% pacjentów, a nadciśnienie stopnia 2 i 3, jak wykazano w badaniu HOT

, leczenie hipotensyjne było skuteczne tylko u 25–40% pacjentów. Ponadto działanie przeciwnadciśnieniowe analizowano jedynie w odniesieniu do DBP. Uważa się, że najbardziej racjonalne jest łączenie BAR z diuretykami i antagonistami wapnia. Być może połączone zastosowanie inhibitorów ACE i BAR. Teoretyczne warunki dla takiego połączenia są naturalnym pragnieniem zapewnienia pełnej blokady RAAS zarówno w celu znormalizowania ciśnienia krwi, jak i zapewnienia najbardziej kompletnych ochronnych efektów tych leków. W wielu badaniach wykazano, że dzięki kombinacji inhibitorów BAR i ACE, w szczególności kombinacji losartanu i enalaprylu, możliwe jest uzyskanie znacznego dodatkowego obniżenia ciśnienia krwi. Te same dane uzyskano podczas oceny wyników połączonego stosowania eprosartanu i enalaprylu. Niemniej jednak wyniki niektórych innych badań nie potwierdzają tych danych. W eksperymentach obserwowane są również sprzeczne wyniki, dalekie od zawsze pokazującego kumulację efektów działania tych klas leków. Do tej pory zaleca się stosowanie tego zalecenia tylko w przypadkach niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego ze stwierdzoną hiperaktywacją RAAS..

Odniesienia 1. Wytyczne Podkomitet. 1999 Światowa Organizacja Zdrowia - wytyczne Międzynarodowego Towarzystwa ds. Nadciśnienia w leczeniu nadciśnienia. J Hypertens 1999; 17: 151–183. 2. Zalecenia dotyczące zapobiegania diagnozowaniu i leczeniu nadciśnienia tętniczego. Nadciśnienie tętnicze 2001; 7 (1), uzupełnienie: 4–16. 3 2003 Europejskie Towarzystwo Nadciśnienia Tętniczego - Wytyczne Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczące postępowania w nadciśnieniu tętniczym. - J Hypertens 2003; 21: 1011–1053. 4. Siódmy raport Wspólnego Komitetu Narodowego w sprawie zapobiegania, wykrywania, oceny i leczenia wysokiego ciśnienia krwi. Raport JNC 7. JAMA 2003; 289: 2560–2573. 5. Kobalava Zh.D., Tolkacheva VV Powikłania naczyniowo-mózgowe nadciśnienia tętniczego. Możliwości antagonistów receptora angiotensyny II. Heart, vol. 2, nr 4, 2003, s. 165–172. 6. Stephen S.C., Pershadsingh H.A., Ho C.I. i in. Identyfikacja telmisartanu jako unikalnego antagonisty receptora angiotensyny II z selektywnym PRAR? –Modulacja aktywności. Nadciśnienie tętnicze 43, 5, s. 993–1002. 7. Lazebnik LB, Milyukova OM, Komissarenko IA Blokery receptora angiotensyny II. Moskwa, 2001, 56 s. 8. Lucius R., Galliant S., Busche S. i in. Poza ciśnieniem krwi: nowe role angiotensyny II. Cell Mol Life Sci vol. 56, 1999, s. 1 1008–1019. 9. Unger T. Obniżenie ciśnienia krwi i blokada układu reniotycznej angiotensyny. J. Hypertens, vol. 21, supl. 6, 2003, s. 1 S3-7.

Podsumowując

Utrzymanie zdrowia jest osobistą odpowiedzialnością każdej osoby. A im starszy wiek, tym więcej wysiłku będziesz musiał podjąć. Jednak przemysł farmaceutyczny zapewnia nieocenioną pomoc w tym zakresie, stale pracując nad stworzeniem lepszych i bardziej skutecznych leków. W szczególności, blokery receptorów angiotensyny 2 uwzględnione w tym artykule są aktywnie stosowane w walce z chorobami układu sercowo-naczyniowego. stan zdrowia pacjenta i tylko pod jego stałą kontrolą. Wśród tych leków wyróżnia się „Losartan”, „Eprosartan”, „Irbesartan”, „Telmisartan”, „Walsartan” i „Candesartan”. Omawiane leki są przepisywane tylko w następujących przypadkach: w obecności nadciśnienia, nefropatii i niewydolności serca.

Jeśli chcesz rozpocząć samoleczenie, ważne jest, aby pamiętać o niebezpieczeństwie z tym związanym. Po pierwsze, przy stosowaniu omawianych leków ważne jest ścisłe przestrzeganie dawki i dostosowywanie jej od czasu do czasu w zależności od aktualnego stanu pacjenta. Tylko profesjonalista może wykonać wszystkie te procedury we właściwy sposób. Ponieważ tylko lekarz prowadzący może, na podstawie wyników badań i analiz, przepisać odpowiednie dawki i dokładnie sformułować schemat leczenia. W końcu terapia będzie skuteczna tylko wtedy, gdy pacjent zastosuje się do zaleceń lekarza.

Z drugiej strony ważne jest, aby dołożyć wszelkich starań, aby poprawić naszą kondycję fizyczną, przestrzegając zasad zdrowego stylu życia. Tacy pacjenci muszą odpowiednio dostosować swój tryb snu i czuwania, utrzymać równowagę wodną, ​​a także dostosować swoje nawyki żywieniowe (w końcu złe odżywianie, które nie zapewnia organizmowi wystarczającej ilości niezbędnych składników odżywczych, nie pozwoli na odzyskanie w normalnym rytmie).

Wybierz wysokiej jakości leki. Dbaj o siebie i swoich bliskich. bądź zdrów!

Czy sartany powodują raka?

W 2010 r. Opublikowano wyniki szeroko zakrojonej analizy kilku badań klinicznych. Jego autorzy zidentyfikowali wzorzec między spożyciem ARB a ryzykiem raka. Aby zweryfikować odkrycia naukowców, amerykański Urząd Kontroli Żywności, a także kilku niezależnych badaczy, przeprowadzili własną analizę, która nie ujawniła związku między stosowaniem sartanów, zwiększając prawdopodobieństwo raka. I odwrotnie, stosowanie ARB zmniejszyło ryzyko nowotworów odbytnicy.

Pytanie o związek inhibitorów receptora angiotensyny z onkologią wciąż nie jest zamknięte. Jednak nie bój się leków przeciwnadciśnieniowych. Nawet jeśli teoria nie zostanie potwierdzona na ich korzyść, ryzyko jest wyjątkowo małe, a korzyści są namacalne. Aby zapobiec rozwojowi raka, znacznie skuteczniej będzie radzić sobie z innymi czynnikami ryzyka niż odmawiać przyjmowania leków przedłużających życie..

Terapia skojarzona: zalety i wady

Zalety leczenia połączonymi lekami obejmują:

  • łatwość użycia - nie ma potrzeby przyjmowania kilku tabletek jednocześnie;
  • przestrzeganie terapii - niższy odsetek odstawienia leku;
  • zmniejszenie częstotliwości, nasilenie działań niepożądanych;
  • rozwiązanie kilku problemów z jednym lekiem;
  • najlepszy ogólny wynik;
  • zmniejszenie ryzyka użycia niepożądanych, irracjonalnych kombinacji;
  • wiara w optymalność kombinacji;
  • niższy koszt terapii.

To podejście ma jednak swoje wady. Główne wady połączonego leczenia nadciśnienia obejmują:

  • niemożność dostosowania dawki jednego ze składników;
  • ograniczony wybór;
  • w przypadku wystąpienia działań niepożądanych określenie substancji czynnej, na którą pacjent zareagował, może być trudne.

Czy sartany mają jakieś zalety??

Po otrzymaniu syntetycznych leków blokujących receptory dla angiotensyny naukowcy rozwiązali niektóre problemy pojawiające się podczas praktycznego stosowania przez lekarzy leków przeciwnadciśnieniowych innych grup.

W szczególności inhibitory ACE (prestarium, noliprel, enam, lizynopryl, diroton), które są dość skuteczne i bezpieczne, ponadto w pewnym sensie nawet „przydatne” leki są często źle tolerowane przez pacjentów ze względu na wyraźny efekt uboczny w forma suchego obsesyjnego kaszlu. Sartany nie wykazują takich efektów..

Beta-adrenolityki (eggilok, metoprolol, concor, koronalny, bisoprolol) i antagoniści kanału wapniowego (werapamil, diltiazem) znacząco wpływają na częstość akcji serca, zmniejszając ją, dlatego u pacjentów z nadciśnieniem i zaburzeniami rytmu, takimi jak bradykardia i / lub bradyarytmia, zaleca się przepisanie bradyarytmu. Te ostatnie nie wpływają na przewodnictwo w sercu i rytm serca. Ponadto sartany nie wpływają na metabolizm potasu w organizmie, co ponownie nie powoduje zaburzeń przewodzenia w sercu.

Ważną zaletą sartanów jest możliwość umówienia ich na mężczyzn uprawiających seks, ponieważ sartany nie powodują upośledzenia potencji i zaburzeń erekcji, w przeciwieństwie do przestarzałych beta-blokerów (anaprilin, obzidan), często przyjmowanych przez pacjentów samodzielnie, ponieważ „pomagają”.

Pomimo wszystkich wskazanych zalet takich nowoczesnych leków, jak ARB, tylko lekarz powinien określić wszystkie wskazania i cechy kombinacji leków, biorąc pod uwagę obraz kliniczny i wyniki badania konkretnego pacjenta.

Lista niebezpiecznych kombinacji

Dzielenie się narkotykami może nawzajem wzmacniać negatywne skutki lub być nieskuteczne. Dlatego w skojarzonym leczeniu nadciśnienia nie zaleca się łączenia następujących leków (5).

PołączenieMożliwe konsekwencje
Inhibitory ACE + SartanyZwiększone ryzyko schyłkowej niewydolności nerek, udaru mózgu, szczególnie u pacjentów z cukrzycą
Leki moczopędne + leki rozszerzające naczynia krwionośneHipokaliemia
Diuretyk + beta-blokerHipokaliemia, dyslipidemia
Antagonisty wapnia inny niż dihydropirydyna + beta-blokerBlok przedsionkowo-komorowy, bradykardia
Antagonista wapnia i dihydropirydyny + bloker alfaNiskie ciśnienie
Bloker alfa + moczopędnyNiedociśnienie ortostatyczne, „efekt pierwszej dawki”
Inhibitor ACE / sartan + lek moczopędny oszczędzający potasZwiększone stężenie potasu
Inhibitor ACE + alfa / blokerNiedociśnienie
Hydralazyna + dihydropirydyna AKTachykardia, niedokrwienie mięśnia sercowego

Ponadto, przepisując złożone leki, bierze się pod uwagę status pacjenta, obecność współistniejących chorób:

  • połączenie antagonisty wapnia + sartanu / inhibitora ACE jest przeciwwskazane w przypadku poważnych problemów z nerkami, ciężkiej niewydolności wątroby, niewydolności serca po zawale mięśnia sercowego, zwężenia aorty;
  • beta-adrenolityki + tiazydy nie są stosowane w leczeniu bradykardii, niskiego ciśnienia krwi, bloku przedsionkowo-komorowego, zespołu węzła zatokowego, guza chromochłonnego, nie kontrolowanego przez niewydolność serca;
  • jednoczesne podawanie leków moczopędnych + inhibitorów ACE / sartanów nie jest zalecane u pacjentów z niedrożnością / zwężeniem dróg żółciowych, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby / nerek, hipokaliemią, hiperkalcemią.

Większość leków skojarzonych jest przeciwwskazana u kobiet w ciąży i karmiących piersią.

Klasyfikacja

ARB są podzielone na grupy w zależności od substancji czynnych, które składają się na ich skład.

Klasyfikacja według struktury chemicznej:

  • pochodne serii tetrazoliny bifenylu;
  • związki bifenylowe inne niż tetrazol;
  • nietetrazolowe związki bifenylowe.

ARB różnią się także aktywnością farmakologiczną. Dwie grupy wyróżniają się:

  • Leki działające bezpośrednio. Ma aktywność, która objawia się natychmiast, gdy lek dostanie się do organizmu;
  • Proleki. Ta grupa charakteryzuje się brakiem własnej aktywności. Po zażyciu takich leków substancje czynne dostają się do wątroby, gdzie są przekształcane pod wpływem jej enzymów. Dopiero po tym objawia się efekt terapeutyczny.

Działania niepożądane

Jedną z zalet Rasilez jest dobra tolerancja i względne bezpieczeństwo. Najczęściej pacjenci mają wysypkę skórną, swędzenie i biegunkę. Zawartość hemoglobiny nieznacznie spada, a poziom potasu we krwi wzrasta. Warunki te są łagodne i nie wymagają dodatkowego leczenia lub odstawienia leku. Na tle długotrwałej terapii brak zmian wskaźników metabolizmu węglowodanów lub lipidów, zawartości kwasu moczowego.

Kiedy stosować Sartans?

W związku z powyższym następujące choroby działają jako wskazania do przyjmowania blokerów receptora angiotensyny:

  • Nadciśnienie tętnicze, szczególnie w połączeniu z przerostem lewej komory. Doskonałe działanie hipotensyjne sartanów wynika z ich wpływu na procesy patogenetyczne zachodzące w ciele pacjenta z nadciśnieniem. Jednak pacjenci powinni wziąć pod uwagę, że optymalny efekt rozwija się po kilku tygodniach od rozpoczęcia codziennego przyjmowania, ale mimo to utrzymuje się przez cały okres leczenia..
  • Przewlekła niewydolność serca. Według wspomnianego na początku kontinuum sercowo-naczyniowego wszystkie procesy patologiczne w sercu i naczyniach krwionośnych, a także w układach nerwowo-humoralnych, które je regulują, prędzej czy później prowadzą do tego, że serce nie radzi sobie ze zwiększonym obciążeniem, a mięsień sercowy po prostu się zużywa. W celu stłumienia mechanizmów patologicznych we wczesnych stadiach istnieją inhibitory ACE i sartany. Ponadto podczas wieloośrodkowych badań klinicznych wykazano, że inhibitory ACE, sartany i beta-adrenolityki znacznie zmniejszają tempo postępu niewydolności serca, a także zmniejszają do minimum ryzyko zawału serca i udaru mózgu.
  • Nefropatia Stosowanie sartanów jest uzasadnione u pacjentów z patologią nerek, która spowodowała nadciśnienie lub wynikało z tego drugiego.
  • Choroba sercowo-naczyniowa u pacjentów z cukrzycą typu 2. Stałe przyjmowanie sartanów przyczynia się do lepszego wykorzystania glukozy przez tkanki organizmu ze względu na zmniejszenie insulinooporności. Ten efekt metaboliczny pomaga znormalizować poziom glukozy we krwi..
  • Choroby sercowo-naczyniowe u pacjentów z dyslipidemią. Wskazanie to wynika z faktu, że sartany normalizują poziom cholesterolu we krwi u pacjentów z jego wysoką zawartością, a także z nierównowagą w cholesterolu lipoprotein o bardzo niskiej, niskiej i wysokiej gęstości (cholesterol VLDL, cholesterol LDL, cholesterol HDL). Przypomnij sobie, że „zły” cholesterol znajduje się w lipoproteinach o bardzo niskiej i niskiej gęstości, a „dobry” w lipoproteinach o wysokiej gęstości.